Βρες τις διαφορές

(Με αφορμή μια φωτογραφία και μνήμες..)

Λένε ότι σ’ένα βλέμμα κρύβεται ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί με λέξεις. Λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Αυτή την ψυχή, το πνεύμα έψαξα κι εγώ βλέποντας εκείνη τη φωτογραφία, από ένα περασμένο καλοκαίρι, όχι καιρό πριν. Τα μαλλιά μου ανέμιζαν και χαμογελούσα με φόντο τη θάλασσα. Θα μπορούσε να είχε τραβηχτεί χθες, δεν υπάρχουν εμφανείς αλλαγές. Σώμα, πρόσωπο, στιλ. Όλα ίδια. Κι όμως, αν είχε τραβηχτεί χθες η φωτογραφία, με το ίδιο ακριβώς σκηνικό, δεν θα ήταν ίδια. Τι είναι διαφορετικό λοιπόν; Τι είναι αυτό που αλλάζει πάνω μας ακόμη κι όταν όλα φαινομενικά είναι απαράλλαχτα;

Μου ήρθε στο μυαλό μια κουβέντα που είπε στην τάξη μια καθηγήτρια, λίγα χρόνια πριν. “Όταν βλέπω τον καθένα από εσάς μπορώ να καταλάβω πολλά περισσότερα από αυτά που λέτε ή ισχυρίζεστε. Μπορώ να καταλάβω τις εμπειρίες σας, αυτά που σκέφτεστε, πράγματα που φοβάστε και δεν μοιράζεστε…ό,τι αλλάζει!”, έλεγε και ήμουν προετοιμασμένη για ένα ακόμη από τα κλασικά μεγαλομανή κηρύγματά της. “..Πάρτε μια φωτογραφία σας. Περσινή. Πάρτε και μια τωρινή. Καλύψτε το σώμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου και αφήστε μόνο τα μάτια. Τι βλέπετε; Φαίνονται ίδια κι όμως υπάρχει κάτι διαφορετικό. Ξέρετε τι εννοώ. Το βλέμμα! Ένα βλέμμα, μια μόνο στιγμή και όμως σας έρχονται στο μυαλό τόσα άλλα! Το πως περνούσατε εκείνη την ώρα, όχι αν ήσασταν χαρούμενοι ή χαλαροί αλλά κάτι παραπάνω: αν ήσασταν ευτυχισμένοι ξέγνοιαστοι ή λυπημένοι, προβληματισμένοι ολόκληρη την περίοδο γύρω από τη λήψη.”

Πόσο δίκαιο είχε. Μερικές φορές μπορεί να περάσει και μια εβδομάδα και η ψυχή μας να φορτωθεί με τόσα πράγματα, που δεν θα αποτυπωθούν πάνω μας, όχι άμεσα. Ασχολούμαστε με το πως είναι τα μαλλιά μας, αν μας κολακεύει το τάδε ρούχο ή αν φαίνεται η ηλικίας μας και ξεχνάμε το μέσα μας και το πως πραγματικά είμαστε, τι επίδραση έχει η ζωή στο χαρακτήρα μας. Κι ας αφήσουμε τις φωτογραφίες. Ας πάμε στον καθρέφτη. Ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στα μάτια. Τι βλέπουμε; Χρώμα, σχήμα; Όχι! Βλέπουμε τις σκέψεις που ξεπηδούν και μας  κατακλύζουν! Βλέπουμε χαρά, λύπη, ανησυχία, με μια ισχυρή δύναμη που ξεπερνά την εικόνα!

Και αναρωτιόμαστε αν αυτό φαίνεται; Μα φυσικά! Να μην ξεχνάμε το βλέμμα λοιπόν. Να μην το παραμελούμε. Να μην παραμελούμε τη ψυχή μας γιατί μας μιλάει με κάθε δυνατό τρόπο. Και να μη ξεχνάμε ότι το ίδιο ισχύει για τους γύρω μας. Μην παραμελείς τη ματιά! Το ξέρεις ότι η κοπέλα που σε προσπέρασε είχε κάποια ανησυχία, χωρίς καν να τη γνωρίζεις. Ξέρεις ότι ο πατέρας σου είναι σκεπτικός ακόμη και αν μιλάει και φέρεται όπως κάθε άλλη μέρα. Και φυσικά μη στερείς και εσύ από τους γύρω σου το βλέμμα, είναι κομμάτι του εαυτού σου. Και κριτήριο για να ξέρεις ποιοι μπορούν και προσπερνούν την εικόνα, ποίοι δεν μένουν μόνο εκεί…

Με αυτή τη σκέψη επέστρεψα και στη φωτογραφία. Και ήξερα τι έχει αλλάξει παρ’όλο που το κορίτσι αυτό παραμένει ίδιο. Αναλογίστηκα τη ζωή μου, τι συνέβη από τότε μέχρι σήμερα. Και αυτό είναι σπουδαίο! Όταν βρούμε τη ρίζα της χαράς ή της λύπης ξέρουμε πως να την επαναφέρουμε ή να την σταματήσουμε αντίστοιχα. Ή τουλάχιστον ξέρουμε ότι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και μπορούμε να προσπαθήσουμε.

Φρόσω Τερζόγλου