Τα ειπωμένα, διαφορετικά.

*H παρακάτω ιστορία γράφτηκε γιατί μερικές φορές δεν μένει να πεις τίποτα παραπάνω από αυτά που έχουν ήδη ειπωθεί από την Τέχνη.

//Κάποιος πρέπει να με είχε συκοφαντήσει, γιατί ένα πρωί, χωρίς να έχω κάνει τίποτα απολύτως, συνελήφθην.//Σκέφτηκα ότι αρκούσε να κάνω μεταβολή κι όλα θα τελείωναν. Πίσω μου όμως μια ολόκληρη παραλία που τη δονούσε ο ήλιος μού έκλεινε το δρόμο…//Σκέφτηκα ότι η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα και τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα.// Είμαστε όλοι εξαιρετικές περιπτώσεις! Θέλουμε όλοι μας ν’ απαιτήσουμε κάτι! Ο καθένας απαιτεί να είναι αθώος, πάση θυσία, ακόμα κι αν, για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται να καταγγείλει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και τους θεούς.  Σας το είπα, πρέπει να εμποδίζει κανείς να τον κρίνουν!//

//Μα αφού, από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους, προχώρησα.//Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος πάνω στη γη, παίζει πάντα τον κύριο λόγο στην ιστορία του κόσμου.//Είμαστε γεννημένοι έτσι, να είμαστε έτσι.//Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε..στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Μας διώχνουν τα πράγματα, κι η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.// Γιαυτό και πάντα στο νου μου έχω την Ιθάκη. Το φθάσιμο εκεί είν’ ο προορισμός μου. Κι αν πτωχική τη βρω, η Ιθάκη δεν με γέλασε.//

//Έτσι μικρό ήταν τ’ όνειρό μου. Μα μ’έκανε να θέλω να φωνάξω: Για όνομα του Θεού, αφήστε για μια στιγμή τη δουλειά και κοιτάξτε γύρω σας!//

 Φρόσω Τερζόγλου