This is a man's world

(Συνέχισε να διαβάζεις, δεν πρόκειται για κάποιο φεμινιστικό μανιφέστο.)

Σέρρες, 29/7/15

Εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε οι άρχοντες του κόσμου. Υψώσαμε τα κτήρια, πετάξαμε στον ουρανό, σκάψαμε στη γη, κυνηγήσαμε ό,τι ποθούσαμε. Με τη λογική μας θελήσαμε να μοιάσουμε στα ζώα, αρχικά για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε και στη συνέχεια για να τα ξεπεράσουμε.

Εμείς, με έναν πρωτόγνωρο εγωισμό, ξεχάσαμε πώς ξεκινήσαμε. Ω, αυτή η κατάρα μας συνοδεύει πάντα. Γίναμε θεοί του εαυτού μας και δαίμονες ταυτόχρονα.

Έτσι είναι η φύση, θα μου πεις. Θα σου πω "τώρα το θυμήθηκες;".

Εγώ κι εσύ στα βάθη των αιώνων, άντρας και γυναίκα, τρέχαμε σαν τρελοί να προλάβουμε ένα αόρατο τραίνο, θεοποιήσαμε το χρήμα που είναι αλήθεια, είναι δύναμη. Μα δεν αρκεί.

Και μετά χαθήκαμε. Μείναμε να αναρωτιόμαστε γιατί δεν είμαστε ευτυχισμένοι, κλειστήκαμε και αφήσαμε την καθημερινότητα να μας οδηγήσει.

Εμείς, θύτες και θύματα στο ίδιο πρόσωπο.

Εμείς, έχουμε ακόμη στημένο στη γωνία το θάνατο, θεό, μοίρα, όπως θες πες το.

Εμείς, ας ρίξουμε το κεφάλι, ας ζητήσουμε λιγότερα, ας μην παίζουμε άλλα παιχνίδια εξουσίας. 

Ας κάνει κάποιος την αρχή!

Ας παραδεχτούμε για μια φορά ότι κάπου,κάναμε ένα τεράστιο λάθος!

(Η έμπνευση δεν έχει ώρα και εποχή αλλά αυτή η απίστευτη ζέστη σε συνδυασμό με μια δολοφονία στο παραπάνω τετράγωνο, αυτό το σουρεαλιστικό τοπίο της επαρχιακής πόλης αποπνέει φθινοπωρινό Κυριακάτικο μεσημέρι, με ζεστό,σκέτο, μαύρο καφέ.)

https://www.youtube.com/watch?v=rXx6sk6YqZ0&hd=1

Φ.Τ.

Μέσα στη θάλασσα

..Παρ'όλο το χθεσινό ξενύχτι, καθόμαστε ξυπνήσαμε νωρίς. Καθόμαστε όλοι μαζί στην βεράντα και μιλάμε για τα όνειρα μας. Αυτά που είδαμε στον ύπνο δηλαδή.
Από πίσω το ραδιόφωνο μας ειδοποιεί για ένα ακόμη Eurogroup υπενθυμίζοντας μας σε τι κόσμο ξυπνήσαμε και σήμερα. Μα δεν πτοούμαστε.
Οι υπόλοιποι δεν θέλουν ακόμη να σηκωθούν μα εγώ θέλω να προλάβω το φωτεινό ήλιο και τη θάλασσα.
Φορώντας ήδη το μαγιό κλείνω την πόρτα της αυλής και αφήνω πίσω μου ένα "Θα σε βρούμε σε κανένα μισάωρο με τα παιδιά!".
Περνώντας το δρόμο διαπιστώνω ότι η παραλία είναι σχεδόν άδεια.
Τέλεια.

Η άμμος καίει κι εγώ τρέχω πάνω της για να φτάσω στο πολυπόθητο νερό, πετώντας τα πράγματα πίσω μου. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν με απασχολεί να τα τακτοποιήσω σχολαστικά.
Το νερό είναι δροσερό αλλά δε διστάζω και αποφασίζω να βουτήξω κατευθείαν.
Περνώντας τα πολύχρωμα βότσαλα παίρνω φόρα.
Γαλάζιο. Βουητό στα αυτιά. Το βουητό της ηρεμίας. Μόνο εγώ και η θάλασσα.
Βγαίνω στην επιφάνεια και τσεκάρω αντανακλαστικά τριγύρω μου.
Ξανά μέσα με μάτια ανοιχτά. Κι έξω. Μόνο εγώ και η Χαλκιδική που αχνοφαίνεται μπροστά.
Και μυρωδιά αρμύρας από το αεράκι.
Πάντα ήθελα ένα σπίτι στη θάλασσα. Συνεχίζω να το θέλω τελικά. Κάτι θα γίνει.
Ξαφνικά, το ίδιο συναίσθημα μελαγχολίας. Το γλυκόπικρο, ίδιο τόσα χρόνια. Πόσα αλλάζουν και πόσα μένουν ίδια ε;
Μόνο εγώ και οι σκέψεις. Σκέψεις για πρόσωπα, σκέψεις για το μέλλον, μικρές κινήσεις στο νερό και το μυαλό να ταξιδεύει.
Μου έρχεται και αυτό που έγραψε ο Χριστιανόπουλος πως "η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:χίλιοι τη χαίρονται, ένας την παθαίνει." Ας μην την πάθω λοιπόν σήμερα.
Και μετά  σιγοψιθυρίζω "θάλασσα πλατιάαα" σαν άλλη Βουγιουκλάκη και γελάω μόνη μου που φαλτσάρω λίγο στο "κι έχω έναν καημόοο".
Τις νότες διακόπτει ο ήχος από ένα αεροπλάνο. Και οι τάσεις φυγής ξυπνούν. Θα 'θελα να ήμουν εκεί μέσα, να ταξιδέψω σήμερα κιόλας. Τον χειμώνα καλύτερα.
Ξαπλώνω λίγο ανάσκελα και αφήνω όλα αυτά. Αδειάζω το μυαλό μου. Ελευθερία.

Τη σιωπή σπάνε τα γέλια των παιδιών. Χαμογελάω και κολυμπάω προς τα έξω.
Ευλογημένη, ευχαριστώντας και για σήμερα τη ζωή.

xxx,

Φ.Τ.