Μετά πολιτική ποίηση

Γυρίζεις από εδώ, γυρίζεις από εκεί.

Και για να μάθεις, λένε, πρέπει να πάθεις.

Και πάλι τι ξέρεις στο τέλος;

Ποιος θα στο πει;

Ακολουθείς το άγνωστο, τους τρομάζεις.

Ακολουθείς το γνωστό, σε φοβίζουν.

Μα δεν ξέρουν πως ο κόσμος δεν χάνεται όσο τον στηρίζουμε;

Ο ήλιος συνεχίζει να ανατέλλει και το φεγγάρι να φωτίζει τις νύχτες.

Ο κόσμος συνεχίζει να αγωνίζεται.

Γιατί η ελπίδα είμαστε εμείς.

Η πίστη είναι οι φωτογραφίες των αγαπημένων μας.

Το όνειρο είναι τα παιδιά που θα γεννηθούν.

Και δεν χρειάζεται πολλά.

Εγώ να νοιάζομαι για τον διπλανό και ο διπλανός για το γείτονα.

Και μια μέρα θα ανοίξεις την πόρτα και θα βρεις το δώρο σου.

Γιατί ακόμη και αν γυρίσεις όλο τον κόσμο, η απάντηση είναι εδώ.

xxx,

Φ.Τ.

Je suis Charlie

(Γι'αυτούς που χάθηκαν για τα πιστεύω τους, γι'αυτούς που είναι αληθινοί και αγωνίζονται και γι'αυτούς που ομορφαίνουν τον κόσμο με τις ιδέες και τα όνειρα τους.)

Θυμός και οργή.

Οι νεκροί, όλο και περισσότεροι.

Κάποια χρόνια τώρα.

Και οι ένοχοι ακόμη πιο πολλοί.

Σαπίζουν από μέσα.

Σε μια ιστορία που γράφεται με αίμα, 

κανείς δεν μένει καθαρός.

Και όσο πιο ουδέτερος, τόσο πιο βρώμικος.

Αλλά μετά θα λες "εγώ δεν ξέρω", 

με μια κόκκινη στάμπα στο πρόσωπο.

Οι μέρες ποτέ ξανά δεν θα είναι ίδιες.

Και είναι και αυτός εκεί ψηλά.

Είναι και αυτοί που τον υπηρετούν.

Αλλά σήμερα ας προσευχηθούμε γι'αυτούς που χάθηκαν.

Τα παιδιά ενός άλλου, κατώτερου θεού.

Αυτός, ο νέος, ο ίδιος που αλλάζει.

Ω! Καλή χρονιά! Ευτυχισμένο το 2015! Αχ..πως περνάει έτσι ο καιρός..

Αυτό είναι το σημείο  που "κανονικά" κάνω μια εισαγωγή για αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. Ίσως θα μπορούσα να κάνω και μια λίστα με στόχους. Ή να προτρέψω εσάς να κάνετε. Ή να μιλήσω για τα υπέροχα γλυκά των Χριστουγέννων και τα ξενύχτια και τα ποτά και όλα αυτά που όπως λέει ο λαός "έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια". Όλα αυτά θα ήταν ό,τι πρέπει για το ιδανικό πρώτο κείμενο του έτους και θα ικανοποιούσαν πλήρως τους ψυχαναγκασμούς μου.

AΛΛΆ αυτή τη φορά δε θα γίνει έτσι.

Δεν έγραψα τίποτα στη 1/1, δεν δημοσίευσα τίποτα 00.01, δεν πήρα χαρτί και μολύβι, δεν υποσχέθηκα πράγματα στον εαυτό μου και πολλά ακόμη "δεν" που τυπικά εκφράζουν άρνηση αλλά μόνο αρνητικά δεν είναι. Γιατί, για τη νέα μέρα που ξημερώνει, δεν παύει να ισχύει αυτό που ίσχυε πάντα: είναι στο χέρι μας το πως θα τη διαμορφώσουμε. Και ακριβώς γι'αυτό δεν θύμωσα με τα άσχημα που πέρασαν, ούτε βιάζομαι για τα όμορφα που θα έρθουν. Εκτίμησα τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου ουσιαστικά, τα όσα έχω και απλά ζω κι ονειρεύομαι για τα υπόλοιπα. 

Δεν υπάρχει λοιπόν μεγαλύτερη ευτυχία από την αυτοκριτική, τη συγχώρεση, τον ενθουσιασμό για μια ζωή που επιλέγεις να πάρεις στα χέρια σου, να την αντικρίσεις όπως είναι, γυμνή, να την αγαπήσεις και να τη μοιραστείς.

Αυτό σας προκαλώ να κάνετε. Και ταυτόχρονα να ακούτε αυτό το κομμάτι :) : 

https://www.youtube.com/watch?v=0STb5f-QkCU

xxx,

Φ.Τ.