Ο επτάλογος των ταινιών.

Να 'μαστε πάλι εδώ!
Ο Νοέμβριος έχει μπει για τα καλά, χωρίς να έχει φέρει μαζί του πολύ κρύο, πράγμα που εκνευρίζει λιγάκι εμάς που περιμέναμε τον χειμώνα πως και πως. Αλλά λίγο τα πουλοβεράκια, λίγο ο ζεστός καφές, λίγο τα μαθήματα στη σχολή και τα βράδια με κρασί, μπαίνουμε στο επιθυμητό κλίμα. Φαντάζομαι αντίστοιχες λύσεις θα αναζητάτε και εσείς που δεν μπορείτε να αποδεχτείτε ότι το καλοκαίρι τελείωσε.

Υπάρχει κάτι όμως που μας ενώνει όλους, σ'αυτό το καθημερινό κυνηγητό: η 7η τέχνη.
 ΠΡΟΣΟΧΗ, εσύ πυ διαβάζεις μέχρι εδώ. Ακολουθεί σημαντική παρατήρηση, μετά το πέρας της οποίας δεν θα έχω καμία ευθύνη για τη ψυχική σου ισορροπία: Εσύ που δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες ταινία ή ήταν Κυριακή μεσημέρι, με "Σπίριτ, το άγριο άλογο" και ύπνο στον καναπέ, ή, ακόμη χειρότερα, ήταν Γυμνάσιο στα πλαίσια ραντεβού με συμμαθήτρια/ή, καλό είναι να το ξανασκεφτείς. Ψάξε καμιά ταινία και μετά επέστρεψε στην παρακάτω λίστα. ;)

Στο θέμα μας λοιπόν. Όποιο και αν είναι το είδος ταινίας που προτιμάς, υπάρχουν κάποια στοιχεία σύνδεσης με την καθημερινή ζωή, τα οποία την έχουν βάλει σε μία θέση στην καρδιά σου.

1)Ταινίες και ταξίδια.

James Bond και αγγλική προφορά αλλά και Περηφάνια και Προκατάληψη και αγγλική εξοχή. Midnight in Paris και βόλτες γύρω από τον πύργο του Άιφελ. Sex and the city και όνειρα για Νέα Υόρκη. Και να μη ξεχάσουμε και το Into the wild και τις τάσεις απομόνωσης. Όποιος και να είναι ο αγαπημένος σου προορισμός, "απογειώνεται" μέσα από την εκάστοτε σκηνοθετική ματιά.


"Midnight in Paris"

2) Ταινίες και ζώα

Κατά πάσα πιθανότητα, μετά από ταινίες με τετράποδους(και όχι μόνο) φίλους, σου έχει προκύψει η επιθυμία να αποκτήσεις ένα. Flipper και δελφίνια, Ηachico και σκύλοι, Stuart Little και χάμστερ. Ίσως θέλησες να γίνεις κτηνίατρος ή υιοθέτησες ένα αδέσποτο. Λυπάμαι, πιγκουίνο δεν μπορείς να υιοθετήσεις, τα 'χουμε πει!(Έχει κάψει κόσμο το Happy Feet.)


"Skip, the dog"

3) Ταινίες και επαγγέλματα

Σε αυτήν την κατηγορία μπορούν να συμπεριληφθούν και τηλεοπτικές σειρές επάξια. Ποιος δεν "ψήθηκε" να γίνει γιατρός μετά το Doctor House; Κάποια χορεύτρια μετά το Black Swan; Κακοποιός μετά το The Godfather; Για να μη μιλήσω για καθηγητές μαγείας και Harry Potter, είμαστε και μεγάλα παιδιά...


"House MD"

4) Ταινίες και φαγητό

Σε αυτήν την κατηγορία συμπεριλαμβάνονται τόσο σκηνές με επίδοξους σεφ και λαχταριστά γεύματα όσο και συνήθειες αγαπημένων ηρώων που μας προκαλούν να τις υιοθετήσουμε. Πολίτικη Κουζίνα και μπαχαρικά, Sex and the city και σούσι, Charlie and the chocolate factory και ΑΠΕΙΡΗ σοκολάτα αλλά και διασκορπισμένες σκηνές γεμάτες φράουλες και παγωτά και ζυμαρικά και..πάλι πείνασα.

"The Grand Budapest Hotel"

5) Ταινίες και στιλ

Το ξέρεις και το ξέρω. Πίσω από τα δερμάτινα μπουφάν, τα γυαλιά aviator και τις μηχανές σε wild έκδοση ή τις καρό φουστίτσες και φράντζες ή κοκάλινα γυαλάκια κρύβεται ένας Tom Cruise/Johny Depp/Ryan Gosling/ ή μια Audrey Tautu/Keira Knightley/Μegan Fox . Σύγχρονο ή πιο vintage, το στιλ των ηθοποιών κάνει τους ενδυματολόγους να δουλεύουν 24ωρα κι εμάς να ξεμυαλιζόμαστε, να ξεθάβουμε παλιά ρούχα και να κολλάμε με ηθοποιούς.


"Mad Men"(Γεια σου, Jon Hamm!)

6) Ταινίες και μουσική

Αυτό από μόνο του μπορεί να καλύψει δεκάδες σελίδες. Στίχοι, μελωδίες, διάσημοι, άσημοι, έχουν βάλει το λιθαράκι τους ώστε να λατρέψουμε τη μουσική, την ταινία ή και τα δύο μαζί. Βιογραφίες όπως Walk the line και Johnny Cash ή Nowhere boy και John Lennon αλλά και αγαπημένα soundtracks με Submarine και Alex Turner, Τhe perks of being a wallflower και The Smiths/David Bowie και άλλες μελωδίες.


"The perks of being a Wallflower"

7) Ταινίες και έρωτες

Αχ. Εδώ είναι όλο το ζουμί. Eδώ που η τέχνη μιμείται τη ζωή και η ζωή την τέχνη. Περισσότερο ή λιγότερο εξιδανικευμένες ερωτικές σχέσεις. Κλισέ ατάκες. Ρομάντζα από άλλες εποχές. Ευτυχισμένο τέλος. Ερωτικά τρίγωνα. Σχέσεις πάθους, μίσους, αίματος,δακρύων και ιδρώτα. Nymphomaniac και σαδομαζοχισμός, Love actually και ωμές αλήθειες, Annie Hall και κυνισμός, Blue is the warmest color και απενοχοποίηση. Υπάρχει κάτι για όλα τα γούστα. Για όλες τις περιπτώσεις. Που σε μαθαίνει, σε παρηγορεί, σε ανάβει, σε χαλαρώνει. Σίγουρα δεν σε κάνει να βαριέσαι και σίγουρα σου θυμίζει ότι πάνω από όλα, πάνω από κάθε ταινία, υπάρχει η ανάγκη σου να αγαπήσεις και να αγαπηθείς.


"Μatch Point"

Φ.Τ.

(Δεν) θα το πω.

Αν έκανες βήματα μα δεν ήρθες εδώ.

Δεν θα το πω, δεν θα το πω.

Την πόρτα αν κλείδωνες και ας σκαρφάλωσα εγώ.

Δεν θα το πω, δεν θα το πω.

Φιγούρες αν έκανα, μπροστά αν γελούσα,

Βαθιά αν κολύμπησα, αστέρια αν μετρούσα,

Τον Allen αν λάτρεψα, Turner αν τραγουδούσα

πάντα θα επιμένω να είμαι εγώ.

Αυτό το εγώ σε πείραζε, μα εμένα πιο πολύ.

Αυτό θα το πω, ναι, θα το πω.

Στους φίλους πήγαινες νύχτα, σε εμένα την αυγή.

Αυτό θα το πω, σίγουρα θα το πω.

Ναι, το εγώ σε μάρανε, μα εμένα πιο πολύ.

Αλλάζουν λένε τα πράγματα και έρχονται και αυτοί

που θα μιλάς μόνο για Σάββατα και άσε δική μου την Κυριακή.

Φιγούρες αν έκανες, μπροστά αν γελούσες,

Βαθιά αν πόνεσες, κρυφά αν με κοιτούσες,

Tους Floyd αν ξέχασες, γαρύφαλλα αν σκορπούσες

πάντα θα επιμένεις να είσαι εσύ.

Φ.Τ.

Η νέα γενιά.

Είμαι η γενιά της δειλίας.
Δεν απλώνω εύκολα το χέρι για να βοηθήσω.
Μόνο για να ζητήσω.

Μου έμαθαν να μην ασχολούμαι με πολλά.
Ούτε για πολύ.
"Σου αξίζουν τα καλύτερα". Μα γιατί; Γιατί είσαι Εσύ.

Μου αρέσει να φαίνομαι.
Να φαίνομαι καλά φυσικά.
Τα άσχημα και τα παθολογικά είναι για τους Άλλους.

Αυτοί οι Άλλοι, μακριά, που υποφέρουν.
Μα όσο δεν είναι γύρω μου, τι με νοιάζει;
Συμβαίνουν αυτά..

Μπορώ και κοροϊδεύω άψογα και τον εαυτό μου.
Εκτός από τα βράδια με τη μουσική.
Εκτός από τα απεγνωσμένα βλέμματα στο αστικό.
Εκτός από τις μοναχικές Κυριακές.
Εκτός από τα Χριστούγεννα.
Εκτός από τον ήχο του μηνύματος.Της Cosmote.
Εκτός από τον ήχο του ρολογιού, του χρόνου που περνάει.

Είμαι η γενιά της δειλίας και δεν ξέρω που πηγαίνω.
Μα ούτε και θέλω να μάθω.
Απλώς επιβιώνω και όταν με ρωτούν "πώς είσαι" απαντάω:
"Μια χαρά".

Φ.Τ

Να σας απασχολήσω λίγο;

Συγνώμη, μπορώ να έχω ένα λεπτό;

Δεν θα σας κουράσω.

Δεν θα πάρει πολύ από το χρόνο σας.

Εξάλλου τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Και είναι γεμάτος ο κόσμος από φτώχεια.

Όπως μέσα σ'αυτόν που ξεριζώνεται.

Και ταξιδεύει προς μια νέα γη.

Και προς μια παλιά ελπίδα.

Αλλά αυτά σας τα λένε και στις ειδήσεις...

Αχ ξέρω, ξέρω, σας κουράζουν.

Και είναι γεμάτος ο κόσμος από κούραση.

Όπως μέσα στον μαθητή, στη στάση του λεωφορείου.

Με ένα βάρος από τα βιβλία στην τσάντα του.

Κι ένα μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες του...

Σας καταλαβαίνω, θα θέλατε να ξεχάσετε.

Και είναι βάρος η μνήμη.

Όπως βαραίνει τα μάτια σας, λίγο πριν σας πάρει ο ύπνος.

Και σας υπενθυμίζει όλα αυτά που είστε.
Και όλα αυτά που αναγκαστήκατε να γίνετε...

Λοιπόν! Όπου να 'ναι φεύγω, μην ανησυχείτε.

Άρχισε να νυχτώνει και θέλω να προλάβω:

Τους ξεριζωμένους, τους κουρασμένους και αυτούς που ξεχνάνε να θυμηθούν.

Αυτούς, που τη νύχτα ελευθερώνονται και ψάχνουν για αγάπη.
Και είναι άδειος ο κόσμος από αγάπη.

Φ.Τ.

H τέχνη της συγκατοίκησης. Με τον εαυτό σου.

Όσοι έχουμε περάσει το κατώφλι των 18 χρόνων και είτε ως φοιτητές είτε ως εργαζόμενοι κατοικούμε μόνοι, γνωρίζουμε ότι αυτή η επιλογή σηματοδοτεί ένα κεφάλαιο στη ζωή μας. Γιατί ναι, είχαν τη χάρη τους τα παιδικά χρόνια, είναι ωραία τα βράδια που βγαίνουμε με τους φίλους για ταινίες και ποτά αλλά όταν η πόρτα κλείνει ξέρουμε ότι αυτό που ζούμε είναι αξιοσημείωτο για πολλούς λόγους.

1) Ελεύθερος χρόνος και ωράριο

Το Άλφα και το Ωμέγα. Κάνεις ό,τι θέλεις, όπως το θέλεις και όταν θέλεις. Φαντάσου τη στιγμή που επιστρέφεις από έξω και κλείνοντας την πόρτα βγάζεις και πετάς το μπλουζάκι σου. Και δεν υπάρχει κάποιος εκεί για να σε κοιτάξει στραβά. Όπως και όταν μπορείς να τραγουδήσεις εκείνα τα παλιά λαϊκά τραγούδια χωρίς κανένας να σε κρίνει(οι γείτονες είναι μια άλλη ιστορία). Ή όταν τρως παγωτό κατευθείαν από το κουτί. Στο πάτωμα. Το βράδυ. 

2) Πρόγραμμα διατροφής

Τώρα είναι η ευκαιρία σου να φτιάξεις το πρόγραμμα διατροφής που πάντα ήθελες. Ή να το καταστρέψεις. Όπως και να έχει, δεν θέλει μόνο κόπο αλλά και τρόπο το να καλύψεις αυτήν την πρωταρχική σου ανάγκη. Κι εσύ επιλέγεις αν θα φας κάτι πιο καλό για το στομάχι σου από την κατεψυγμένη πίτσα ή, από την άλλη, κάτι πιο περίτεχνο από τοστ. Η επιλογή είναι δική σου. (Πάντως, πρόοδος θεωρείται το να αρχίσουν να αραιώνουν τα τάπερ της μαμάς.)

3) Ανθρώπινες σχέσεις

Όσο χαλαροί και να είναι οι γονείς σου, είναι λογικό να μην μπορείς να καλείς τους φίλους σου οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας στο πατρικό σου σπίτι. Για να μη μιλήσω για την όποια ερωτική σου σχέση. Όταν ζεις μόνος σου, επιλέγεις ξεκάθαρα με ποιον θα τρως και θα κοιμάσαι. Διαμορφώνεις εσύ τα πλαίσια και τους όρους. Σαν να γυρίζεις τη δικιά σου ταινία, βιώνεις πιο έντονα κάθε σκηνικό και νιώθεις περισσότερο ενήλικας μετά από κάθε καβγά και συμφιλίωση. Στην τελική, μαθαίνεις ποιος θέλεις να είσαι και κυρίως ποιος να μην είσαι και βγαίνεις από τον ζαχαρένιο μικρόκοσμό σου.

4) Υπευθυνότητα

Last but not least, η υπευθυνότητα είναι σχεδόν μονόδρομος. Γιατί ωραία η ελευθερία, οι χαζομάρες και η χαλαρότητα αλλά η ζωή έχει και υποχρεώσεις. Εσύ είσαι αυτός που καθαρίζει, που σιδερώνει, που πετάει τα σκουπίδια. Για να μη μιλήσω για την πάλη με τις κατσαρίδες μέσα στη νύχτα. Όλα αυτά, μπορεί ώρες ώρες να είναι κουραστικά αλλά σε κάνουν πιο ανεξάρτητο και υπεύθυνο. Ειδικά αν έχεις και το "βάρος" της κάλυψης των εξόδων σου.

Όπως κάθε επιλογή, λοιπόν, έτσι και αυτή, έχει το τίμημά της. Είναι πολλές οι φορές που νιώθεις μοναξιά ή σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου. Που το σπίτι σου φαίνεται υπερβολικά άδειο και λαχταράς πρόσωπα και στιγμές. Αλλά μην ανησυχείς. Συμβαίνει σε όλους. Βγες έξω. Υιοθέτησε ένα κατοικίδιο (εφόσον μπορείς να το φροντίζεις επάξια). Μην απομονώνεσαι για μεγάλα διαστήματα και φρόντιζε να εξερευνήσεις και άλλες οπτικές ή τρόπους ζωής. Μίλα με αυτούς που σε ενδιαφέρουν. Κάνε επιπλέον όνειρα. Κάνε λάθη. Έτσι θα βρεις τα δικά σου "σωστά".
Έτσι κι αλλιώς, για πάντα μέσα σου θα κουβαλάς ένα μόνιμο "συγκάτοικο" με τα καλά και τα στραβά του: τον ίδιο σου τον εαυτό.

(Αφιερωμένο στον Γιώργο που μπήκε στο club πρόσφατα.)

Φρόσω Τερζόγλου

Το αεροπλάνο

Τις νύχτες είναι ένα αεροπλάνο που πετάει.

Τόσο μικρό από εδώ κάτω και από εκεί πάνω τόσο μικροί κι εμείς.

Που να πηγαίνει δεν έχει σημασία.
Αρκεί που πάντα προχωράει.

Ελεύθερο μέσα στους αιθέρες με ένα ρίσκο μόνιμο στα φτερά του.

"Ανυπομονώ να τον δω."

"Ξέχασα να της αφήσω τα κλειδιά."

"Αν χαθούμε δεν θα προλάβω να της πω ότι την αγαπώ."

Γεμάτο με σκέψεις που κρατάει καλά κρυμμένες.

Και πάλι θα γεμίσει και πάλι θα αδειάσει.

Εμείς να το φοβόμαστε και να το θαυμάζουμε ταυτόχρονα.

Μας θυμίζει την ελευθερία των πουλιών,

κι έτσι πλησιάζουμε λίγο περισσότερο στον κρυμμένο μας Θεό.

Ευχόμαστε για μια στιγμή να μας άφηνε εκεί πάνω 

και το αφήνουμε με την υπόσχεση να επιστρέφουμε πάντα σ'αυτό.

Γιατί μας αρκεί που πάντα προχωράει.

Moby-The sky is broken

Φρόσω Τερζόγλου

Η σωστή σειρά.

Πρώτα είναι στα τυφλά.

Μετά, με τα μάτια.

Έπειτα, με τα αφτιά.

Στη συνέχεια, με το στόμα.

Ακολουθεί η φαντασία.

Μετά, η φωνή.

Μετά, το πλήθος.

Και τέλος, πάλι στα τυφλά.

Αυτή είναι η σωστή σειρά, κυρίες και κύριοι!

This is a man's world

(Συνέχισε να διαβάζεις, δεν πρόκειται για κάποιο φεμινιστικό μανιφέστο.)

Σέρρες, 29/7/15

Εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε οι άρχοντες του κόσμου. Υψώσαμε τα κτήρια, πετάξαμε στον ουρανό, σκάψαμε στη γη, κυνηγήσαμε ό,τι ποθούσαμε. Με τη λογική μας θελήσαμε να μοιάσουμε στα ζώα, αρχικά για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε και στη συνέχεια για να τα ξεπεράσουμε.

Εμείς, με έναν πρωτόγνωρο εγωισμό, ξεχάσαμε πώς ξεκινήσαμε. Ω, αυτή η κατάρα μας συνοδεύει πάντα. Γίναμε θεοί του εαυτού μας και δαίμονες ταυτόχρονα.

Έτσι είναι η φύση, θα μου πεις. Θα σου πω "τώρα το θυμήθηκες;".

Εγώ κι εσύ στα βάθη των αιώνων, άντρας και γυναίκα, τρέχαμε σαν τρελοί να προλάβουμε ένα αόρατο τραίνο, θεοποιήσαμε το χρήμα που είναι αλήθεια, είναι δύναμη. Μα δεν αρκεί.

Και μετά χαθήκαμε. Μείναμε να αναρωτιόμαστε γιατί δεν είμαστε ευτυχισμένοι, κλειστήκαμε και αφήσαμε την καθημερινότητα να μας οδηγήσει.

Εμείς, θύτες και θύματα στο ίδιο πρόσωπο.

Εμείς, έχουμε ακόμη στημένο στη γωνία το θάνατο, θεό, μοίρα, όπως θες πες το.

Εμείς, ας ρίξουμε το κεφάλι, ας ζητήσουμε λιγότερα, ας μην παίζουμε άλλα παιχνίδια εξουσίας. 

Ας κάνει κάποιος την αρχή!

Ας παραδεχτούμε για μια φορά ότι κάπου,κάναμε ένα τεράστιο λάθος!

(Η έμπνευση δεν έχει ώρα και εποχή αλλά αυτή η απίστευτη ζέστη σε συνδυασμό με μια δολοφονία στο παραπάνω τετράγωνο, αυτό το σουρεαλιστικό τοπίο της επαρχιακής πόλης αποπνέει φθινοπωρινό Κυριακάτικο μεσημέρι, με ζεστό,σκέτο, μαύρο καφέ.)

https://www.youtube.com/watch?v=rXx6sk6YqZ0&hd=1

Φ.Τ.

Μέσα στη θάλασσα

..Παρ'όλο το χθεσινό ξενύχτι, καθόμαστε ξυπνήσαμε νωρίς. Καθόμαστε όλοι μαζί στην βεράντα και μιλάμε για τα όνειρα μας. Αυτά που είδαμε στον ύπνο δηλαδή.
Από πίσω το ραδιόφωνο μας ειδοποιεί για ένα ακόμη Eurogroup υπενθυμίζοντας μας σε τι κόσμο ξυπνήσαμε και σήμερα. Μα δεν πτοούμαστε.
Οι υπόλοιποι δεν θέλουν ακόμη να σηκωθούν μα εγώ θέλω να προλάβω το φωτεινό ήλιο και τη θάλασσα.
Φορώντας ήδη το μαγιό κλείνω την πόρτα της αυλής και αφήνω πίσω μου ένα "Θα σε βρούμε σε κανένα μισάωρο με τα παιδιά!".
Περνώντας το δρόμο διαπιστώνω ότι η παραλία είναι σχεδόν άδεια.
Τέλεια.

Η άμμος καίει κι εγώ τρέχω πάνω της για να φτάσω στο πολυπόθητο νερό, πετώντας τα πράγματα πίσω μου. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν με απασχολεί να τα τακτοποιήσω σχολαστικά.
Το νερό είναι δροσερό αλλά δε διστάζω και αποφασίζω να βουτήξω κατευθείαν.
Περνώντας τα πολύχρωμα βότσαλα παίρνω φόρα.
Γαλάζιο. Βουητό στα αυτιά. Το βουητό της ηρεμίας. Μόνο εγώ και η θάλασσα.
Βγαίνω στην επιφάνεια και τσεκάρω αντανακλαστικά τριγύρω μου.
Ξανά μέσα με μάτια ανοιχτά. Κι έξω. Μόνο εγώ και η Χαλκιδική που αχνοφαίνεται μπροστά.
Και μυρωδιά αρμύρας από το αεράκι.
Πάντα ήθελα ένα σπίτι στη θάλασσα. Συνεχίζω να το θέλω τελικά. Κάτι θα γίνει.
Ξαφνικά, το ίδιο συναίσθημα μελαγχολίας. Το γλυκόπικρο, ίδιο τόσα χρόνια. Πόσα αλλάζουν και πόσα μένουν ίδια ε;
Μόνο εγώ και οι σκέψεις. Σκέψεις για πρόσωπα, σκέψεις για το μέλλον, μικρές κινήσεις στο νερό και το μυαλό να ταξιδεύει.
Μου έρχεται και αυτό που έγραψε ο Χριστιανόπουλος πως "η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:χίλιοι τη χαίρονται, ένας την παθαίνει." Ας μην την πάθω λοιπόν σήμερα.
Και μετά  σιγοψιθυρίζω "θάλασσα πλατιάαα" σαν άλλη Βουγιουκλάκη και γελάω μόνη μου που φαλτσάρω λίγο στο "κι έχω έναν καημόοο".
Τις νότες διακόπτει ο ήχος από ένα αεροπλάνο. Και οι τάσεις φυγής ξυπνούν. Θα 'θελα να ήμουν εκεί μέσα, να ταξιδέψω σήμερα κιόλας. Τον χειμώνα καλύτερα.
Ξαπλώνω λίγο ανάσκελα και αφήνω όλα αυτά. Αδειάζω το μυαλό μου. Ελευθερία.

Τη σιωπή σπάνε τα γέλια των παιδιών. Χαμογελάω και κολυμπάω προς τα έξω.
Ευλογημένη, ευχαριστώντας και για σήμερα τη ζωή.

xxx,

Φ.Τ.

Γράμμα ευθύνης

Αγαπητέ μου φίλε ή φίλη ή όπως αλλιώς θέλεις να σε αποκαλούν,

Ξέρω ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Για άλλους λιγότερο και για άλλους περισσότερο.

Ξέρω επίσης ότι για να διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα πάει να πει ότι είσαι σε αρκετά πλεονεκτική θέση.

Όπως κι εγώ που το γράφω από την άνεση του σπιτιού μου.

Θα αναρωτιέσαι "Τι λέει κι αυτή τώρα;"

Ναι, ξέρω ότι θεωρείς άδικο να συγκρίνεσαι με τα χειρότερα.

Κι επίσης αδύνατο να βοηθήσεις τα παιδιά στην Αφρική ή την Συρία που βιώνουν τον πόλεμο.

Είναι πολύ μακριά για σένα;

Ή μήπως όχι;

Μήπως ξεχνάς ότι σου "χτυπάνε την πόρτα" ερχόμενοι στη χώρα σου, παρατημένοι όχι γιατί έκλεψαν αλλά γιατί ήταν πιο άτυχοι από εσένα;

Μήπως την επόμενη φορά που σου περίσσευε φαγητό ή κάποιο μικρό ποσό μπορούσες να το προσφέρεις σε κάποιον που το έχει ανάγκη;

Ή μήπως θεωρείς ότι όσα έχεις τα αξίζεις γιατί είσαι ο εκλεκτός.

Ξέρω, νιώθεις πολύ σίγουρος. Δεν θα γίνεις ποτέ σαν αυτούς.

Όμως οι μέρες είναι αβέβαιες.

Όσο και αν θέλεις το καλύτερο και το πιο βολικό δεν πρέπει να ξεχνάς την ανθρώπινη πλευρά σου.

Δεν έκλεψες, δεν έφταιξες.

Αλλά πρόσεξε! 

Έχεις την ευθύνη. Είσαι το αυριανό "χθες". Δεν έχεις περιθώρια για προβληματικές συμφορές.

Λυπάμαι.

Οφείλεις να βοηθήσεις, αν θέλεις να βοηθηθείς.

Οφείλεις να είσαι θαρραλέος, αν θέλεις να σου δίνουν θάρρος.

Οφείλεις να γίνεις πιο άνθρωπος, αν θέλεις αγάπη.

Που τα οφείλεις; Μα στον ίδιο σου τον εαυτό.

Μη με ρωτήσεις για απαντήσεις, δεν τις έχω.

Αλλά το προσπαθώ.

Διαφορετικά, είσαι υπεύθυνος σ' αυτήν την ανθρώπινη αλυσίδα.

Αν δεν έχεις τη διάθεση να αλλάξεις το μαύρο της εποχής, τότε συγνώμη αλλά είσαι άξιος της μοίρας σου.

Γιατί άρχισες ήδη να φταις και μόνο με τη σκέψη αυτή.

Αρχίζεις ήδη να γίνεσαι ο πατέρας ή η μητέρα που κοιτάζουν να εκμεταλλευτούν όσο γίνεται και μετά να γκρινιάξουν για τα λάθη άλλων.

Αν θες να ζήσεις καλύτερα, δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή να ξεκινήσεις από το τώρα.

:)

Φ.Τ.

Eγώ κι εσύ

Αν εσύ ήσουν εγώ κι εγώ ήμουν εσύ 

με τι θα έμοιαζε η ζωή;

Αν μου έδινες νερό και σου έδινα τροφή, 

θα γύριζε ξανά απ' την αρχή;

Αν τα δικά σου ήταν δικά μου

και ό,τι είχα το είχες κι εσύ,

θα ημέρευε η Γη;

Θα γινότανε γιορτή;

Αν τα πινέλα έπιανα

κι έφευγες από τον υπολογιστή

και τρέχαμε μαζί στην εξοχή,

θα υπήρχε ελπίδα μικρή;

Αν μου έλεγες σ'αγαπώ 

και σου αρκούσε η σιωπή

και σου έλεγα συγνώμη και 

μου απαντούσες με φιλί,

θα βλέπαμε το ξημέρωμα μαζί;

Αν τη γάτα μου τάιζες

και ο σκύλος σου δεν δάγκωνε το αυτί

και τον ήλιο αγαπούσαμε,

μα τη βροχή ακόμη πιο πολύ,

θα φαινόμασταν σωστοί;

Ω..Μα τα "αν" δεν είναι άνθρωπος.

Δεν έχουν καριέρες, καθρέφτες, σκηνή.

Και είναι που πάλι ξέχασα

(θα φταίει η φύση η ρομαντική):

Απ' την αρχή εγώ ήμουν εγώ κι εσύ ήσουν εσύ.

Το μπαλκόνι

Σύμβολο της άνοιξης, του τσιγάρου(που και που μωρέ) και της παρέας.
Τα μεσημέρια να με παίρνει ο ύπνος με τον ήλιο να χτυπάει και να φαντάζομαι θάλασσες και μέρη μακρινά.
Τα βράδια-μα πόση λατρεία αυτά τα βράδια!- να σκέφτομαι ώρες ατέλειωτες τα πώς και τα γιατί.
Ή άλλες φορές να απολαμβάνω τη μουσική τόσο δυνατά λες και θέλω να την ακούσει όλη η πόλη.
Τόσο όμοια σημεία μα με τόσο μεγάλες αλλαγές.

Στο μπαλκόνι τα πρώτα μου βήματα, που έμαθα να τολμώ.
Στο μπαλκόνι οι πρώτες μπύρες και τα παγωτά, που έμαθα να απολαμβάνω.
Τα πρώτα παιχνίδια, κι αυτά εκεί, που μ'έμαθαν να διεκδικώ.
Το διάβασμα τα καλοκαίρια, που έβαλαν το λιθαράκι τους στην ονειροπόλα φύση μου.
Εκεί με βρήκαν και τα δεκαοχτώ, να μη με χωράει ο τόπος και να μην έχω απάντηση για τίποτα.
Κι ακόμη εδώ, με το γάτο μου να ξαπλώνει απολαμβάνοντας τη ζέστη που μας στέρησε ο χειμώνας. Εδώ ακόμη μαθαίνω.

Τα μπαλκόνια άλλαξαν αλλά ο συμβολισμός τους ίδιος.
Το σταθερό σημείο ανάμεσα στην αστάθεια του κόσμου και του εαυτού μας.
Το άψυχο που παρεμβαίνει τόσο για το έμψυχο.
Μα αν χρειαστεί να φύγω; Αν βρεθώ κάπου που δεν έχει μπαλκόνια;
Κάτι θα βρεθεί κι εκεί. (αυτό μου το έμαθαν οι άνθρωποι.)

Φωτιά στα Σαββατόβραδα ή Τι σημαίνει να είσαι φοιτητής

Τόσα άρθρα για τη φοιτητική ζωή, τόσα αφιερώματα, τόσα tips. Όσα κλισέ και αν ξέραμε, τα έχουμε καταρρίψει με την ίδια μας τη ζωή. Γιατί τα φοιτητικά χρόνια δεν παύουν να είναι μέρος της ζωής των ανθρώπων, άρα και μεταβλητά, σχετικά, υποκειμενικά.

Οι περισσότεροι από εμάς, ζώντας σε μια σύγχρονη κοινωνία είχαμε την ευκαιρία να διασκεδάζουμε και στη μαθητική ζωή, να μην είμαστε καταπιεσμένοι με αποτέλεσμα η μετάβαση να μην είναι "ουάου, πάμε να τα σπάσουμε ξέρω 'γω". Και από την άλλη, είχαμε ανέκαθεν εξίσου πολλά άγχη. Λίγο τα φροντιστήρια, λίγο οι ορμόνες, λίγο τα πρότυπα, βρεθήκαμε να ανυπομονούμε για τη μεγάλη στιγμή, που θα ακολουθήσουμε κάποιο όνειρο(δικό μας ή άλλων), που θα κάνουμε το πρώτο βήμα για τη χάραξη της επαγγελματικής μας πορείας. Και στην τελική μεταβήκαμε στην περίοδο (τουλάχιστον πριν αρχίσεις να χρωστάς πολλά μαθήματα) της απόλυτης χαλάρωσης.

Ναι, αυτή η αίσθηση να τρως ό,τι θέλεις και να μην τρως ό,τι θέλεις ταυτόχρονα. Να τρως παγωτό για μεσημεριανό και να εκτιμάς τις φακές της μαμάς όσο ποτέ.
Να τριγυρνάς άσκοπα από μέρος σε μέρος με τρελή όρεξη και τελικά να επιστρέφεις στο σπίτι με ακόμη μεγαλύτερη όρεξη για ταινία.
Να αγοράζεις εκείνα τα καδράκια που είναι "πολύ γλυκά" τη μια και την άλλη να μετράς τα χρήματα για εισιτήριο για την επιστροφή στη μαμά (πατρίδα) και να τρέμεις στην ιδέα του να μπει ελεγκτής στο αστικό.
Nα κάνεις χίλιες εργασίες για ένα μάθημα και να το περνάς με 6 και ταυτόχρονα να παίρνεις 10 σ' αυτό που παρακολούθησες μια φορά.
Να μην ξέρεις με ποιον να πρωτοβγείς την Παρασκευή και το Σάββατο να κλαις για τη μοναξιά παρέα με το γάτο σου (drama queen fuck yeahh!).
Να ζεις τον έρωτα,να κοιμάσαι και να ξυπνάς με αυτόν που αγαπάς μέχρι που ο κόσμος των μεγάλων να σου χτυπήσει την πόρτα μαζί με τα προβλήματα του.
Να πονάς και να μη μαθαίνεις, και να μαθαίνεις αφού πονέσεις.

Όχι, η ενηλικίωση στα χρόνια δεν ταυτίζεται με την ενηλικίωση στο μυαλό. Αλλά και ποιος θα ορίσει τι περιλαμβάνει και τι όχι; Το σημαντικό σ' αυτήν τη διαδικασία, σε κάθε διαδικασία είναι να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους, να ονειρευτούμε, να κυνηγήσουμε, να πονέσουμε και να μη μετανιώσουμε σχεδόν για τίποτα. Γιατί αυτά τα χρόνια των αντιθέσεων είναι ίσως τα πιο απολαυστικά.

Όπως αυτό που βιώνω εγώ τώρα για παράδειγμα. Να είμαι μέσα Σάββατο βράδυ και να βλέπω "Στην υγειά μας" και να γελάω μόνη μου γιατί θυμάμαι κάποιον που είπε "Πότε ξέρεις ότι απέτυχε το σαββατοβραδό σου; Όταν είσαι μέσα και βλέπεις Σπύρο Παπαδόπουλο!"

xxx,

Φ.Τ.

Still Alice

https://www.youtube.com/watch?v=ZrXrZ5iiR0o
Τι συμβαίνει όταν στα 50 της χρόνια, στην πλήρη, απαιτητική αλλά τακτοποιημένη κι ευτυχισμένη ζωή της Αlice εισβάλει κυριολεκτικά η νόσος Αλτσχάιμερ; Τι επιπτώσεις έχει για την ίδια και την οικογένεια της; Μια καταπληκτικά ανθρώπινη ταινία, με τη Julianne Moore σε ένα ρόλο που αξίζει το όσκαρ που πήρε και με το παραπάνω. Για τις αδυναμίες της ζωής από τη μία και τη δύναμη της αγάπης και της ανάγκης για επιβίωση από την άλλη. Δείτε το, αξίζει. Γιατί και η ζωή αξίζει για τα όμορφα και τα άσχημα της. Γιατί κάθε στιγμή μετράει.

xxx,

Φ.Τ.

Ένας Αύγουστος τον Απρίλη!

Η πρώτη φορά που τον είδα από κοντά ήταν τον περασμένο φθινόπωρο, στον Ιανό, στην παρουσίαση του για “Το βιβλίο της Κατερίνας”, το τελευταίο του έργο. Αλλά τον ήξερα ήδη. Μέσα από τα πολυάριθμα βιβλία του, τα κείμενα του στο Protagon.gr, το ραδιόφωνο, τις φωτογραφίες και την επαφή που έχει με όλο τον κόσμο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Αύγουστος Κορτώ το καλλιτεχνικό. Πέτρος Χατζόπουλος το πραγματικό. Ιδιαίτερη προσωπικότητα, βαθύτατα ειλικρινής και αυτοσαρκαστικός, πάντα διατεθειμένος να προσφέρει βοήθεια και πολύτιμες συμβουλές. Για όλους τους παραπάνω λόγους (και άλλους τόσους), δεν έχασα την ευκαιρία να τον ρωτήσω όλα αυτά που ήθελα, αυτά που ο καθένας κουβαλάει μέσα του ως ιδέες, απόψεις, όνειρα και ιδού οι απαντήσεις του…

1)      Γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Θεσσαλονίκη. Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση της παιδικής σου ηλικίας και ποια η σχέση σου με την πόλη σήμερα;

Θυμάμαι να βλέπω απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού μας στο Καραμπουρνάκι – τότε που η Σοφούλη είχε ελάχιστες πολυκατοικίες ακόμα – ίσαμε τον Όλυμπο. Και τη θάλασσα απ’ το παράθυρό μου. Τη Σαλονίκη εξακολουθώ να τη λατρεύω, και να θεωρώ πως είναι μακράν η ομορφότερη πόλη της Ελλάδας.

2)      Τι αγαπάς και τη μισείς στην Αθήνα που κατοικείς σήμερα;

Στην Αθήνα αγαπώ τη βαβούρα των Εξαρχείων και τους περίπατους στο κέντρο, ιδίως νύχτα. Και γενικώς δεν μισώ κανέναν και τίποτα – πολλή κι αναίτια ψυχική δαπάνη.

3)      Μέσα από τα έργα σου και όχι μόνο, είναι γνωστό το έντονο δέσιμο σου με τη μητέρα σου. Τι κουβαλάς μέσα σου από εκείνη; Ο πατέρας σου τη θέση έχει στη ζωή σου;

Η μητέρα μου μ’ έπλασε σε μεγάλο βαθμό κατ’ εικόνα και ομοίωσή της. Την κουβαλώ ολόκληρη στην ψυχή μου και στο καθημερινό μου φέρσιμο. Όσο για τον πατέρα μου, αν κι άργησα πολύ να δεθώ μαζί του – σφάλμα δικό μου, που πάντα θα μετανιώνω – είναι στον νου και στην καρδιά μου κάθε στιγμή, και θα τον ευγνωμονώ παντοτινά για την αγάπη και τη δύναμη που μου δίνει.

4)      Το «μικρόβιο» της γραφής υπήρχε πάντα μέσα σου ή εμφανίστηκε ξαφνικά; Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι σοβαρά με αυτόν τον τομέα;

Στην πραγματικότητα έγινα συγγραφέας όταν άρχισα να γράφω συστηματικά, γύρω στα δεκαοχτώ. Μικρός ούτε που φανταζόμουν ότι μπορεί κάποτε να γινόμουν συγγραφέας – ένιωθα υπερβολικό δέος απέναντι στα βιβλία και τους δημιουργούς τους.

5)      Από όσο γνωρίζω, φοίτησες στην Ιατρική σχολή αλλά δεν την ολοκλήρωσες. Ποια συμβουλή δίνεις στους νέους που σπουδάζουν κάτι αλλά αγαπούν κάτι τελείως διαφορετικό;

Η Ιατρική είναι μια θαυμάσια επιστήμη, απλώς εγώ δεν είχα τα κότσια να την ασκήσω ως επάγγελμα. Συμβουλές γενικώς αποφεύγω να δίνω, πάντως αν ένα νέο παιδί αγαπά κάτι άλλο από αυτό που σπουδάζει, το οφείλει στον εαυτό του να το κυνηγήσει με κάθε τίμημα.

6)      Πιστεύεις στο όνειρο. Στην τύχη;

Κρίνοντας απ’ το πόσο μου ’χει χαμογελάσει – φέρνοντας στη ζωή μου τον πιο υπέροχο άνθρωπο του κόσμου – πιστεύω στην τύχη.

7)      Ποιες θεωρείς χαρές της ζωής από τη μια και από την άλλη τι είναι αυτό που θεωρείς περιττό, που μας δυσκολεύει «τζάμπα»;

Αγάπη να υπάρχει σε αφθονία κι όλα τ’ άλλα βρίσκονται. Όσο για το χρήμα, καίτοι απαραίτητο, δεν αξίζει να πολυστενοχωριέσαι για δαύτο – είναι απλώς ένα μέσον, κι όχι σκοπός.

8)      Πολιτικοποιημένος είσαι; Θεωρείς ότι ως καλλιτέχνης ή έστω ως πολίτης ενός τόπου έχεις ευθύνη στο να συμβάλλεις στη βελτίωση του;

Θεωρώ ότι ψηφίζοντας κατά συνείδηση εκπληρώνω το πολιτικό μου καθήκον. Από κει κι έπειτα υπάρχουν οι προσωπικοί και μαζικοί αγώνες για ισότητα και ελευθερία, που κι εγώ όπως όλοι επιλέγω να δώσω ανάλογα με τις δυνάμεις μου. Κι επιμένω ότι η προσπάθεια συγγραφής ολοένα και καλύτερων βιβλίων συνιστά ουσιαστική πολιτική πράξη.

9)      Τελικά, το να είναι κάποιος καλλιτέχνης είναι ευχή ή κατάρα; Εσύ λυτρώνεσαι από τα έργα σου;

Για μένα ήταν και παραμένει ευλογία. Λυτρώνομαι, ξεχνιέμαι, παίζω και μαθαίνω.

10)  Ποια είναι η σχέση σου με τους ήρωες σου; Οι επιρροές σου;

Οι ήρωές μου συνήθως είναι αντανακλάσεις ή παραμορφώσεις μου. Όσο για τις επιρροές μου, αυγατίζουν με κάθε ωραίο βιβλίο που διαβάζω.

11)  Ο έρωτας είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής σου επίσης. Τι είναι αυτό που σε συμπληρώνει στο συντροφό σου;

Η νηφαλιότητα που τον χαρακτηρίζει, σε συνδυασμό με μιαν έμπρακτη αγάπη που είναι για μένα, κάθε μέρα που περνώ μαζί του, μάθημα ζωής.

12)   Σχέδια κάνεις για το αύριο; Πώς θα ήθελες να είσαι σε δέκα χρόνια;

Σπάνια ονειρεύομαι το μέλλον. Όταν είναι η ώρα του, θα έρθει. Θα ήθελα να ζω το ίδιο ευτυχισμένα όσο και τώρα, ή, εφόσον είναι δυνατόν, ακόμη πιο ευτυχισμένα, και σ’ έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο.

Πέτρο, σ’ευχαριστώ! Συνέχισε να μας ομορφαίνεις τον κόσμο με το ταλέντο σου..

 Φρόσω Τερζόγλου

Ο χρόνος.

(“Πάντα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αυτό που είναι σωστό.” Martin Luther King)

Στο παρόν, οι ώρες είναι ακατάλληλες και εμείς πρέπει να σωπαίνουμε κι έτσι μένουν τα ανείπωτα λόγια, ίσως ό,τι πιο πολύτιμο, που καθώς βουβαίνει μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατο και μας απομακρύνει από την αθανασία.

Στο παρελθόν, αγάπη για εμάς τους νοσταλγούς, που ονειρευόμαστε αντίστροφα. Και ενώ οι άλλοι εξυψώνουν την ιστορία στις δημόσιες κουβέντες τους, όταν το θέμα έρχεται στα δικά τους ξεχνούν ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται στο ξεχασμένο ντουλάπι του μυαλού και της καρδιάς.

Στο μέλλον, που θα μας δείξει, θα μας φέρει, θα μας πάρει, θα μας μάθει και όλο περνάει και όλο οι άνθρωποι πάλι δεν μαθαίνουν και δεν ξέρουν και οπλίζονται με άμυνες και λίγο πριν το τέλος μετανοιώνουν.

Φρόσω Τερζόγλου

Αγάπη

Στο όνομα σου έχουν γραφτεί ποιήματα και αμέτρητα κείμενα- κείμενα που δημοσιεύτηκαν και άλλα, πιο ωραία, αυτά που είδαν όσοι έπρεπε μόνο και κάποια ακόμη, τα πιο θλιβερά που δεν είδε ή δεν κατάλαβε κανείς. Αλλά δύσκολο να κρατηθεί και να σε κρύψει κανείς!

Για σένα έγιναν αγώνες και μάχες. Αγώνες για την αγάπη για την πατρίδα, την ελευθερία, την πίστη, τον έρωτα και πόσα ακόμη. Έχεις τη δύναμη να υπάρχεις ακόμη και κάτω από πανοπλίες και παπούτσια φαγωμένα και καρδιές ραγισμένες.

Γενικά έχεις τη δύναμη και εμπνέεις. Υπάρχεις πίσω από τα τραγούδια, πίσω από ένα πιάτο ζεστό φαί, πίσω από κάθε μουσούδα και κουνιστή ουρά, πίσω από ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα και πίσω από αεράκια.

Τόσο εύθραυστη και τόσο ισχυρή ταυτόχρονα. Σε φοβούνται και σε λατρεύουν. Ναι, σε φοβούνται γιατί έχεις την ικανότητα να τυφλώνεις, να παρασύρεις. Και όμως! Τόσο όμορφα έχεις την ικανότητα να χαρίζεις και άλλη αγάπη, αργά ή γρήγορα. Ναι, πολλαπλασιάζεσαι ανεξάντλητα.

Και όταν συναντάς το άλλο σου μισό.. Ε εκεί γίνεσαι χαμός και στροβιλίζεις και τρελαίνεις και γίνεσαι κύμα, νερό για να πιεί όλος ο κόσμος! Για τον έρωτα μιλάω. Ευλογημένοι όση τον έζησαν. Αλλά ακόμη πιο ευλογημένοι από την ίδια τη ζωή αυτοί που είχαν κάθε στιγμή κι εσένα δίπλα τους.

Μαζί με τον έρωτα κάνετε τα πάντα αγάπη! Τότε που κάθε χαμόγελο, κάθε φιλί, κάθε αγκαλιά οδηγούν στην ευτυχία. Τότε που ξέρεις ότι έχεις κάποιον που ό, τι και να γίνει είστε μαζί. Γίνεστε ένα. Μια αγάπη και ένας έρωτας. Τότε που το «σε μισώ», ακόμη και αυτό, είναι αντίστροφος έρωτας! Τέτοια δύναμη είστε!

Δεν μπορώ να πω άλλα, δεν θα μου φτάσει η σελίδα, ο χρόνος… Σε αφήνω αγάπη, για το άλλο σου μισό! Εκεί θα τα πω όλα!

Φρόσω Τερζόγλου

Τα ειπωμένα, διαφορετικά.

*H παρακάτω ιστορία γράφτηκε γιατί μερικές φορές δεν μένει να πεις τίποτα παραπάνω από αυτά που έχουν ήδη ειπωθεί από την Τέχνη.

//Κάποιος πρέπει να με είχε συκοφαντήσει, γιατί ένα πρωί, χωρίς να έχω κάνει τίποτα απολύτως, συνελήφθην.//Σκέφτηκα ότι αρκούσε να κάνω μεταβολή κι όλα θα τελείωναν. Πίσω μου όμως μια ολόκληρη παραλία που τη δονούσε ο ήλιος μού έκλεινε το δρόμο…//Σκέφτηκα ότι η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα και τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα.// Είμαστε όλοι εξαιρετικές περιπτώσεις! Θέλουμε όλοι μας ν’ απαιτήσουμε κάτι! Ο καθένας απαιτεί να είναι αθώος, πάση θυσία, ακόμα κι αν, για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται να καταγγείλει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και τους θεούς.  Σας το είπα, πρέπει να εμποδίζει κανείς να τον κρίνουν!//

//Μα αφού, από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους, προχώρησα.//Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος πάνω στη γη, παίζει πάντα τον κύριο λόγο στην ιστορία του κόσμου.//Είμαστε γεννημένοι έτσι, να είμαστε έτσι.//Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε..στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Μας διώχνουν τα πράγματα, κι η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.// Γιαυτό και πάντα στο νου μου έχω την Ιθάκη. Το φθάσιμο εκεί είν’ ο προορισμός μου. Κι αν πτωχική τη βρω, η Ιθάκη δεν με γέλασε.//

//Έτσι μικρό ήταν τ’ όνειρό μου. Μα μ’έκανε να θέλω να φωνάξω: Για όνομα του Θεού, αφήστε για μια στιγμή τη δουλειά και κοιτάξτε γύρω σας!//

 Φρόσω Τερζόγλου

Βρες τις διαφορές

(Με αφορμή μια φωτογραφία και μνήμες..)

Λένε ότι σ’ένα βλέμμα κρύβεται ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί με λέξεις. Λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Αυτή την ψυχή, το πνεύμα έψαξα κι εγώ βλέποντας εκείνη τη φωτογραφία, από ένα περασμένο καλοκαίρι, όχι καιρό πριν. Τα μαλλιά μου ανέμιζαν και χαμογελούσα με φόντο τη θάλασσα. Θα μπορούσε να είχε τραβηχτεί χθες, δεν υπάρχουν εμφανείς αλλαγές. Σώμα, πρόσωπο, στιλ. Όλα ίδια. Κι όμως, αν είχε τραβηχτεί χθες η φωτογραφία, με το ίδιο ακριβώς σκηνικό, δεν θα ήταν ίδια. Τι είναι διαφορετικό λοιπόν; Τι είναι αυτό που αλλάζει πάνω μας ακόμη κι όταν όλα φαινομενικά είναι απαράλλαχτα;

Μου ήρθε στο μυαλό μια κουβέντα που είπε στην τάξη μια καθηγήτρια, λίγα χρόνια πριν. “Όταν βλέπω τον καθένα από εσάς μπορώ να καταλάβω πολλά περισσότερα από αυτά που λέτε ή ισχυρίζεστε. Μπορώ να καταλάβω τις εμπειρίες σας, αυτά που σκέφτεστε, πράγματα που φοβάστε και δεν μοιράζεστε…ό,τι αλλάζει!”, έλεγε και ήμουν προετοιμασμένη για ένα ακόμη από τα κλασικά μεγαλομανή κηρύγματά της. “..Πάρτε μια φωτογραφία σας. Περσινή. Πάρτε και μια τωρινή. Καλύψτε το σώμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου και αφήστε μόνο τα μάτια. Τι βλέπετε; Φαίνονται ίδια κι όμως υπάρχει κάτι διαφορετικό. Ξέρετε τι εννοώ. Το βλέμμα! Ένα βλέμμα, μια μόνο στιγμή και όμως σας έρχονται στο μυαλό τόσα άλλα! Το πως περνούσατε εκείνη την ώρα, όχι αν ήσασταν χαρούμενοι ή χαλαροί αλλά κάτι παραπάνω: αν ήσασταν ευτυχισμένοι ξέγνοιαστοι ή λυπημένοι, προβληματισμένοι ολόκληρη την περίοδο γύρω από τη λήψη.”

Πόσο δίκαιο είχε. Μερικές φορές μπορεί να περάσει και μια εβδομάδα και η ψυχή μας να φορτωθεί με τόσα πράγματα, που δεν θα αποτυπωθούν πάνω μας, όχι άμεσα. Ασχολούμαστε με το πως είναι τα μαλλιά μας, αν μας κολακεύει το τάδε ρούχο ή αν φαίνεται η ηλικίας μας και ξεχνάμε το μέσα μας και το πως πραγματικά είμαστε, τι επίδραση έχει η ζωή στο χαρακτήρα μας. Κι ας αφήσουμε τις φωτογραφίες. Ας πάμε στον καθρέφτη. Ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στα μάτια. Τι βλέπουμε; Χρώμα, σχήμα; Όχι! Βλέπουμε τις σκέψεις που ξεπηδούν και μας  κατακλύζουν! Βλέπουμε χαρά, λύπη, ανησυχία, με μια ισχυρή δύναμη που ξεπερνά την εικόνα!

Και αναρωτιόμαστε αν αυτό φαίνεται; Μα φυσικά! Να μην ξεχνάμε το βλέμμα λοιπόν. Να μην το παραμελούμε. Να μην παραμελούμε τη ψυχή μας γιατί μας μιλάει με κάθε δυνατό τρόπο. Και να μη ξεχνάμε ότι το ίδιο ισχύει για τους γύρω μας. Μην παραμελείς τη ματιά! Το ξέρεις ότι η κοπέλα που σε προσπέρασε είχε κάποια ανησυχία, χωρίς καν να τη γνωρίζεις. Ξέρεις ότι ο πατέρας σου είναι σκεπτικός ακόμη και αν μιλάει και φέρεται όπως κάθε άλλη μέρα. Και φυσικά μη στερείς και εσύ από τους γύρω σου το βλέμμα, είναι κομμάτι του εαυτού σου. Και κριτήριο για να ξέρεις ποιοι μπορούν και προσπερνούν την εικόνα, ποίοι δεν μένουν μόνο εκεί…

Με αυτή τη σκέψη επέστρεψα και στη φωτογραφία. Και ήξερα τι έχει αλλάξει παρ’όλο που το κορίτσι αυτό παραμένει ίδιο. Αναλογίστηκα τη ζωή μου, τι συνέβη από τότε μέχρι σήμερα. Και αυτό είναι σπουδαίο! Όταν βρούμε τη ρίζα της χαράς ή της λύπης ξέρουμε πως να την επαναφέρουμε ή να την σταματήσουμε αντίστοιχα. Ή τουλάχιστον ξέρουμε ότι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και μπορούμε να προσπαθήσουμε.

Φρόσω Τερζόγλου

Χάρης Λίθος: Ο άνθρωπος μέσα από τον καλλιτέχνη

Είναι μερικοί άνθρωποι που σε κερδίζουν με τα λόγια τους. Άλλοι που σε κερδίζουν με την εικόνα τους. Και υπάρχει πάντα και εκείνη η σπάνια μερίδα ανθρώπων, που όσο κι αν συνδυάζουν και τα δύο, όσα κι αν κάνουν, ό,τι κι αν πουν, αφήνουν πάντα ένα αόρατο πέπλο, ώστε η αναζήτηση τους να μην σταματάει ποτέ.
Ο Χάρης Λίθος ανήκει σίγουρα στην τελευταία κατηγορία, όσο φυσικά μπορεί κάποιος να τον “τοποθετήσει” κάπου. Εικαστικός, ζωγράφος, ποιητής, αναμφισβήτητα γεμάτος από εμπειρίες, γνώσεις και έμπνευση. Σε κάθε του έργο και σε κάθε του κουβέντα εντοπίζεται η σοφία, η επιρροή που του έχουν ασκήσει οι σπουδαίοι άνθρωποι με τους οποίους έχει συναναστραφεί, μελετήσει, αγαπήσει και ερωτευτεί. Συνδυάζει το σύγχρονο με μια αξία δυσεύρετη στις μέρες μας.
‘Ολα τα παραπάνω χαρακτηριστικά λοιπόν με οδήγησαν στο να θέλω πραγματικά να γνωρίσω λίγο καλύτερα αυτόν τον καλλιτέχνη, τον άνθρωπο πίσω από την τέχνη, μέσα από κάποιες ερωτήσεις, σαν μια βόλτα μέσα στη ζωή του..

• Θεωρείς οτι καλλιτέχνης γεννιέσαι ή γίνεσαι; Πότε εντόπισες στον εαυτό σου αυτό το στοιχείο;

Υπάρχουν κάποια στοιχεία στο DNA κάθε ανθρώπου τα οποία καθορίζουν κάποιες συγκεκριμένες ικανότητες, που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιος άνθρωπος γεννιέται με χαρισματικές φωνητικές χορδές, για παράδειγμα ενώ κάποιος άλλος ”κληρονομεί” το ύψος των γονιών του. αυτό όμως δε σημαίνει και πολλά. Δεν αρκεί να είσαι απλά ψηλός για να γίνεις πετυχημένος μπασκετμπολίστας και δεν αρκεί να έχεις ωραία φωνή για να γίνεις σπουδαίος τραγουδιστής. Το λεγόμενο ταλέντο, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια τυχαία βιολογική διαφορά, από μόνο του δε σε πάει πουθενά. Είναι πολύ συνηθισμένο μάλιστα, άνθρωποι ταλαντούχοι, να επαναπαύονται στην τυχαία αυτή βιολογική διαφορετικότητα τους, με αποτέλεσμα να μη την φτάνουν στα άκρα της. Οι αμερικάνοι λένε γι’αυτή την περίπτωση κάτι πάρα πολύ σωστό: ”Too much ego will kill your talend” και συμφωνώ απόλυτα.

• Πόσο καθοριστικό υπήρξε το περιβάλλον σου με όλη τη σημασία για να γίνεις αυτός που είσαι σήμερα;

‘Οπως συμβαίνει και με το ταλέντο, έτσι και το περιβάλλον παίζει κάποιο ρόλο μόνο αν το διαχειριστείς σωστά.

• Ποιά είναι η μεγαλύτερη απόλαυσή σου, πνευματική και υλική;

Η ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης. Πνευματικής και υλικής. Η οποία διαρκεί όσο όλες οι απολαύσεις, στιγμιαία.

• Ποιά λόγια ή στίχους κάποιου ποιητή κρατάς σαν φωτεινό οδηγό μέσα σου;

Είναι πολλά.

• Ποιά είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις συναντήσει επαγγελματικά; Τελικά, τα δύσκολα μας κάνουν πιο δυνατούς;

Η αρχή ήταν και θα είναι πάντα η μεγαλύτερη δυσκολία. Το πρώτο βήμα. Η απόφαση.

• Τι σε ικανοποιεί περισσότερο στη δουλειά σου;

Η ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης. Πνευματικής και υλικής. Η οποία διαρκεί όσο όλες οι απολαύσεις, στιγμιαία.

• Ποιά είναι τα τρία αγαπημένα σου υλικά όταν δημιουργείς;

Οι άνθρωποι, οι άνθρωποι, οι άνθρωποι.

• Σε μια σειρά απο σπουδαία έργα σου “δούλεψες” με το γυμνό σώμα. Τι εκπροσωπεί το ανθρώπινο σώμα για σένα; 

Το ανθρώπινο σώμα, το γυμνό σώμα, το δέρμα μπορεί και παρέχει τον άμεσο τρόπο επαφής μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι το υλικό μεσοδιάστημα των συναισθημάτων δύο ανθρώπων. Είναι το σημείο εκείνο που προοικονομεί ένα βαθύτερο άγγιγμα. Δε σταματάει εκεί. Όταν αγγίζεις ένα σώμα, είναι σαν να πετάς μια πέτρα στο κέντρο μιας λίμνης.

• Αν μπορούσες να ξαναγεννηθείς ως κάποιος άλλος καλλιτέχνης, ποιός θα ήταν αυτός και γιατί;

‘Ολοι ξαναγεννιόμαστε κάθε πρωί και όλοι είμαστε, έστω και ελάχιστα διαφορετικοί, είτε το παρατηρούμε είτε όχι.
Οι αλλαγές στο σώμα όπως και στην προσωπικότητα, δεν είναι όλες ραγδαίες. Οι περισσότερες είναι αργές και συνεχόμενες, αλλά δεν τις παρατηρούμε. Επειδή εμείς κουβαλάμε τον εαυτό μας συνέχεια. Είναι όπως όταν λες σε έναν γονέα πως το παιδί του μεγάλωσε και σου λέει πως αυτός δε μπορεί να το καταλάβει.

• Ποιό κατά τη γνώμη σου είναι το μεγαλύτερο προτέρημα και πιο το μεγαλύτερο ελάττωμα του Έλληνα του 2014;

Από τη μία βρίσκεται η τεράστια Ιστορία, η ασύλληπτα σημαντικός πολιτισμός και από την άλλη η ασθενής μνήμη και η έλλειψη ουσιαστικής μόρφωσης.

• Τι θέση έχουν οι τέχνες στη χώρα μας;

Στην Ελλάδα συνεχίζεται και παράγεται σπουδαία Τέχνη σε πολλές από τις εκφάνσεις της. Το πρόβλημα είναι όμως και πάλι η ελλιπής μόρφωση του ευρύτερου κοινού καθώς και η ουσιαστική ενημέρωση πάνω στα δρώμενα. Τέχνη δεν υπάρχει μόνο στις Μπιενάλε. Τέχνη υπάρχει και στα υπόγεια. Κυρίως στα υπόγεια.

• Ποιός είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;

Αυτό δε λέγεται.

• Ποιό είναι το μεγαλύτερο σου όνειρο/στόχος, αυτό που οραματίζεσαι λίγο πριν πέσεις για ύπνο;

Να ξυπνήσω την επόμενη μέρα ζωντανός.

..Στο τέλος αυτής της μικρής συζήτησης επιβεβαιώθηκε κάθε προσδοκία, κάθε ελπίδα: Η τέχνη κι ακόμη περισσότερο η αγάπη για την ίδια την τέχνη σε φέρνει πιο κοντά στην αγάπη και την ουσία της ζωής. Σ’ευχαριστώ πολύ Χάρη. Καλές δημιουργίες!

Έργα του καλλιτέχνη:

1)Untitled, Haris Lithos (bodyprints of the artist)

2)Autosomatografia 9, Haris Lithos (bodyprint of the artist, acrylic on paper)

3)Autosomatografia 7, Haris Lithos (bodyprint of the artist, acrylic on paper)

4)Roza, Haris Lithos

5)”Eva”, Haris Lithos

6)”Stella”, Haris Lithos

7)Untitled, Haris Lithos (from the series ” Teddy bears ”)

8)Untitled, Haris Lithos

9)Tanya, Haris Lithos

10)Carmen and Carmen, Haris Lithos

11)Haris Lithos in studio with one of his models (photo by M. Markezi)

 

Φρόσω Τερζόγλου

Για τους εχθρούς της πλήξης.

(Αφιερωμένο στα απρόσμενα ταξίδια και στις βόλτες στην πόλη το ξημέρωμα)

Και μετά τα δύσκολα, μάθαμε να πρέπει να είμαστε δυνατοί.

Χαρούμενοι γιατί “υπάρχουν και χειρότερα”.

Να ζούμε τη μέρα μας,να δουλεύουμε- ή να εργαζόμαστε, πείτε το όπως θέλετε.

Και να μιλάμε για τα προβλήματα. Τα δικά μας,του γείτονα,της κουμπάρας.

Και να παίρνουμε αποφάσεις.

Και όταν μένουμε μόνοι να ονειρευόμαστε. Και τα όνειρα να μένουν όνειρα.

Ηρεμία,τάξη,ασφάλεια, ω τι ωραία!

-

Τι ωραία που κινούνται οι δείκτες στο ρολόι με τη μουσική να παίζει!

Τι ωραία που τα παιδιά έμαθαν να κλείνονται μέσα και οι μεγάλοι ακόμη πιο μέσα!

Μα πόσο μας έλειψε εκείνο το κλάμα το λυτρωτικό που ψάχνει για αντίκρισμα…

Μα πόσο όμορφοι οι τσαλακωμένοι άνθρωποι…

*Εκεί που νομίζετε ότι ισορροπήσατε,ότι μπήκατε σ’ένα δρόμο,ό,τι πάθατε και μάθατε πλέον τι θέλετε, εκεί είναι που πρέπει να δώσετε μια κλωτσιά και να τα πάρετε όλα από την αρχή!

Φρόσω Τερζόγλου