Φιλίππου 87, Θεσσαλονίκη

Εκεί λοιπόν βρισκόταν το σπίτι μου, το φοιτητικό, το αγαπημένο. Εκεί στην καρδιά της πόλης, γύρω από τη Ροτόντα, που κάποιοι με προειδοποιούσαν για «σημεία και τέρατα» και εκεί που δεν φοβήθηκα ποτέ, που έμαθα ότι τα πραγματικά τέρατα τα δημιουργούμε εμείς. Εκεί που έγραψα τα πρώτα μου κείμενα και κάπνισα τα πρώτα μου τσιγάρα.

Πάνε δύο χρόνια από τη μέρα που άφησα την πόλη αυτή. Είχα πει πως θα επιστρέψω, σε ένα ρομαντικό σενάριο, από αυτά που κάνουμε Κυριακή μεσημέρι στο μπαλκόνι. Έλα όμως, που σήμερα ο χρόνος με βρίσκει κάπου πολύ μακριά, στη Σουηδία. Η ζωή είναι απρόβλεπτη αλλά το μυαλό μου γυρίζει συνεχώς εκεί.

Γεννήθηκα εκεί κοντά, στις Σέρρες και είχα την τύχη να μεγαλώσω σε ένα σπίτι με αρκετή ελευθερία. Μα ακριβώς λόγω αυτής της ελεύθερης και ανεξάρτητης φύσης μου, ζήτησα μια αγκαλιά στη Θεσσαλονίκη, στα ζωηρά βράδια της, στα ήσυχα ξημερώματα της, στη συνεχή ροή της. Και τα βρήκα.

Βρήκα επίσης την βαθιά ιστορία της δηλαδή το σκοτεινό παρελθόν την περίοδο της γερμανικής κατοχής, τα εβραϊκά της, για καιρό παρατημένα, ίχνη, τις προσφυγικές της ρίζες που κάποιοι ξέχασαν. Μήπως φταίνε οι ρίζες μου από την ανατολική Θράκη, από όπου έφυγαν οι παππούδες μου άρον άρον; Μα τι πολιτισμό κουβάλησαν!

Ακόμη, μέσα στο χάος και στο απαράδεκτο καυσαέριο της Θεσσαλονίκης, ως λάτρης του περπατήματος, βρέθηκα να διασχίζω ώρες ατελείωτες τους δρόμους της προσπαθώντας να ρουφήξω κάθε στιγμή, κάθε φορά σαν να είναι πρώτη φορά. Περπάτησα στη Νέα Παραλία, ατελείωτα βράδια, όμορφα ανοιξιάτικα και παγωμένα χειμωνιάτικα, ψάχνοντας για απαντήσεις στη θέα του Θερμαϊκού. Εγώ όπως και άλλοι πόσοι πριν από εμένα, και άλλοι πόσοι μετά.

Γιατί είναι αλήθεια πως η πόλη αυτή μοιράζεται ένα κοινό μυστικό, αυτή τη γλυκιά μελαγχολία. Σαφώς με μια ατελείωτη γκρίνια, μια συνεχή αγανάκτηση δίχως αιτία και μια κόντρα σε οποιονδήποτε θέλει να δημιουργήσει κάτι καινούργιο. Με βήματα μικρά αλλά σταθερά όμως κάτι πάει να γίνει. Πόσο αγάπησα τις μικρές γειτονιές, τις εκδηλώσεις στη Σβώλου, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, την παλιά Φιλοσοφική, στην οποία μπαινοέβγαινα για τέσσερα χρόνια. Τα φαγάδικα και τα κρασάδικα και τα ραντεβού στη Καμάρα- όμορφα κλισέ.

Σε μια εποχή που αλλάζει τόσο γρήγορα, που δεν αφήνει καμία ελπίδα στη γενιά μου, τίποτα για να πιαστείς, εγώ θα έχω πάντα αυτό το κομμάτι της ζωής μου μέσα μου. Είχα πει πως θα γυρίσω και ποτέ δεν ξέρεις..

Φρόσω Τ.

The Sims maniac

Kαλησπέρα σας! Τι μου κάνετε;

Εγώ καλά είμαι και αφού γεμίζω καλοκαιρινά και παραγωγικά το χρόνο μου, αποφάσισα να γράψω για ένα κομμάτι στη ζωή μας που μας ακολουθεί από τα παιδικά του χρόνια: το The Sims.

Σε περίπτωση που είσαι από αυτούς τους επικίνδυνους τύπους που α) δεν γνωρίζουν το παιχνίδι και  -ακόμη χειρότερα- β) το γνωρίζεις αλλά το σνομπάρεις καθώς "δεν είναι κανονικό ηλεκτρονικό παιχνίδι", τότε καλά θα κάνεις να αλλάξεις γνώμη! :)

1) Ο χρόνος που περνάει

Ο δικός σου χρόνος κυλάει αργά και απολαυστικά  όταν ασχολείσαι με τον αγαπημένο σου ήρωα αλλά για τον ίδιο τα πράγματα είναι διαφορετικά: μέσα σε ένα δικό του 24ωρο μπορεί να καταφέρει να γίνει αυθεντία στο πιάνο, να χωρίσει, να κάνει 2-3 σχέσεις και να παντρευτεί κιόλας! Αμέ! Και αν είσαι και λίγο τυχερός μπορεί και να προλάβει να γίνει και δήμαρχος της πόλης. Το τέλειο είναι ότι αν είναι πετυχημένος, μπορεί να πιει το μαγικό φίλτρο και να κερδίσει χρόνια ζωής. Έτσι, γιατί μπορεί.

Πιθανός εμπνευστής: Κωνσταντίνος Μητσοτάκης


2) Ανθρώπινες Σχέσεις

Όσο και να φαίνεται αστείο, ο κακόμοιρος ο Sims σου δεν ζει πολύ διαφορετικά από σένα: και τα χαστούκια του θα φάει, και το κέρατο του και θα παντρευτεί και θα κάνει και παιδιά αν θέλει (μια φορά μου έτυχαν δίδυμα, σοκ!). Η κύρια διαφορά είναι η ευελιξία και σε αυτό το κομμάτι: μπορεί να ποτίζει ο σύζυγος τα λουλούδια κι εσύ να φλερτάρεις με τον γείτονα και να μην υπάρχει καμία αντίδραση. Ό,τι δεν το βλέπεις με λίγα λόγια, δεν έχει συμβεί. Χμμ.. Επίσης, μπορείς να κάνεις κολλητούς φίλους με ένα δύο τηλεφωνήματα αλλά και να σταματήσεις περαστικούς για να μιλήσεις! Το στοίχημα είναι να το δοκιμάσεις στη real, δική σου ζωή.

Πιθανός εμπνευστής: Μάνθος Φουστάνος


3) Ο θάνατος

Ναι κυρίες και κύριοι. Η άπονη ζωή δεν αφήνει απ'έξω τους ήρωες μας *σνιφ σνιφ*. Ηλεκτροπληξία, πυρκαγιά, ασφυξία, πνιγμός αλλά και φυσικά αίτια, μπορούν να πάρουν τους Sims στον Simsοπαράδεισο ή κόλαση μέχρι να πεις "Τoaster pastry"! Χαρακτηριστικές και αξιοσημείωτες στιγμές αυτές της ατυχίας του να βρεθείς σε πισίνα χωρίς σκάλα ή σε δωμάτιο χωρίς πόρτα..άπονη ζωή!! Το καλό είναι ότι μπορείς να κρατήσεις τις στάχτες του μαλακισμε..ε αγαπημένου σου σε βαζάκι για να τον θυμάσαι μια ζωή. Ή ακόμη να διαπραγματευτείς με το χάρο και να τη γλιτώσεις για λίγο..

Πιθανός εμπνευστής: Σωσώ Παπαδήμα


4) Αρχιτεκτονική

Αχ! Το α και το ω του παιχνιδιού, το καλύτερο κομμάτι, αυτό που μπορεί να παρασύρει και τους πιο δύσπιστους. Είτε πάρεις έτοιμο σπίτι και το αλλάξεις, είτε είσαι σκληροπυρηνικός και το χτίσεις από την αρχή, γνωρίζεις ότι τα πράγματα δεν είναι αστεία: οφείλεις να προσέξεις την κάθε λεπτομέρεια. Τους ορόφους, το γρασίδι, τα έπιπλα και τα δωμάτια. Πόσοι και πόσοι δεν αναθεωρήσαμε τα επαγγελματικά μας σχέδια (για λίγα λεπτά) και δεν αποφασίσαμε να γίνουμε αρχιτέκτονες με την αυτοπεποίθηση του ειδικού φυσικά...

Πιθανός εμπνευστής: Σπύρος Σούλης

Τέλος, αξίζουν να αναφερθούν κάποια ακόμη καυτά σημεία του παιχνιδιού: τα πακέτα με τα κατοικίδια που επιβεβαιώνουν το γιατί έχεις γάτα και όχι σκύλο (στην καλύτερη), τα φοιτητικά χρόνια που είναι το American Pie προσωποποιημένο <3, τα λαχταριστά μενού και τα χρήματα που μπορείς να πολλαπλασιάσεις απλώς με έναν κωδικό.
Kαι αυτό (no words):

Αυτά λοιπόν μέχρι την επόμενη φορά!

xxx,

F.T.

College life: 5 κεφάλαια

Η μέρα που ζήλεψα ένα σμήνος

Οι διαδρομές με λεωφορείο ή τραίνο είναι οι αγαπημένες μου: μουσική, τοπία φευγαλέα, χρόνος για σκέψη και πολλοί, διαφορετικοί άνθρωποι. Την περασμένη Κυριακή λοιπόν αποχαιρετούσα την οικογένεια και επέστρεφα στην καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης.

Μετά από μισή ώρα διαδρομής και με (παραδόξως) ροκ μουσική από τον οδηγό, δεν είχε χρειαστεί να φορέσω τα ακουστικά μου, γι'αυτό και ήρθαν στα αυτιά μου οι παρακάτω κουβέντες.
-"Αμάν πια μ'αυτούς, λες και εμείς τόσο καιρό δεν πεινάμε."
-"Άσε. Να δεις που σε λίγο θα τους σπιτώσουν και θα μας φάνε και τις δουλειές..."
Ήταν δύο κυρίες, με τα καλά τους, γύρω στα 60, που ,σε δυνατή ένταση, αποφάσισαν να αναλύσουν το μεταναστευτικό ζήτημα σε ανύποπτο χρόνο, με απεριόριστη αυτοπεποίθηση και μασουλώντας κριτσίνια.

Είχα ήδη αρχίσει να υποπτεύομαι περί τίνος πρόκειται αλλά σκέφτηκα να μην τοποθετηθώ και αρκέστηκα σε μια έντονη ματιά προς το μέρος τους. Καθώς γυρνούσα το κεφάλι προς το παράθυρο, ήρθε το σχόλιο:
- "Ορίστε, την κοπελιά την ενοχλήσαμε. Μάλλον δεν θέλει να λέγεται Ελληνίδα."

Προσπαθώντας να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και αφού επιβεβαίωσα ότι απευθύνονται σε μένα, ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:
- "Ναι, με ενοχλεί το ότι φωνάζετε μειώνοντας ανθρώπους που βρίσκονται σε πολύ άσχημη κατάσταση, που δεν την επέλεξαν και που μας χρειάζονται. Ναι, γεννήθηκα στην Ελλάδα αλλά με χαρακτηρίζουν πολλά περισσότερα, πέρα από αυτό."
-"Ααα. Μάλιστααα. Όχι κορίτσι μου, δεν σου τα 'μαθαν καλά, γιορτάζαμε και 25η. Οι Έλληνες έχουν θυσιαστεί γι'αυτήν την πατρίδα. Αν θες τους άλλους, να τους πάρεις σπίτι σου."
- "Μα ακριβώς, επειδή γνωρίζουμε τι πάει να πει θυσία, θα έπρεπε να βοηθήσουμε όλοι."
- "Καλέ αυτά τι έμαθαν στο σχολείο; Μήπως να φέρουμε μέσα και του Τούρκους και τους Σκοπιανούς;!"
-" Αμεεε.. Μισό να κάνω ένα τηλεφωνάκι!"

Κάπου εδώ η μία κυρία πήγε να πνιγεί από το κριτσίνι και η άλλη άρχισε να λέει ασυναρτησίες για "γλωσσοφαγιά" και "σατανάδες, οπότε έληξε η συζήτηση.
Κοιτάζοντας από το παράθυρο τα πράσινα τοπία και τα πουλιά σε σμήνη, ελεύθερα και αρμονικά να πετούν πάνω από τη γη, σκέφτηκα πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος, πόσο εύκολα βγάζει συμπεράσματα κάποιος, πόσο δύσκολα αποχωρίζεται το εγώ και τον μικρόκοσμό του, πόσο πολύ βολεύεται σε ταμπέλες και προκαταλήψεις,  και πόσο λίγο ξέρει να αγαπάει.

https://www.youtube.com/watch?v=Hh-0y8Qe0Sw

Φ.Τ.

Requiem for a winter.

Τώρα που νύχτωσε για τα καλά.
Τώρα που ξημερώνει.
Τώρα είναι η ώρα να τα πεις.

Τώρα που έρχεται η άνοιξη.
Και μπορείς και κάθεσαι πάλι στο μπαλκόνι.
Τι έχει αλλάξει;

Η ίδια λάμπα που τρεμοπαίζει.
Τα ίδια τραγούδια σε επανάληψη.
Περισσότερες ευθύνες.
Λιγότερος χρόνος.

Τα βλέμματα πιο διστακτικά.
Τα λόγια πιο περιττά.
Τα τσιγάρα πιο πολλά.
Τα βήματα πιο γρήγορα.

Βαθιές ανάσες.
Τώρα θα μιλήσει η άνοιξη.

Οι βόλτες πιο πολλές.
Τα φεγγάρια πιο γεμάτα.
Οι μπύρες πιο κρύες.
Τα χαμόγελα πιο ζεστά.

https://www.youtube.com/watch?v=bnC7TdkRnP4

(Υ.Γ. Όσο περισσότερη η Φιλοσοφία, τόσο λιγότερος ο χρόνος για να γράψει κανείς!)

xxx,

F.T.

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τη ζωή και τη βροχή

   

      ..Είχε φτάσει εκείνη, η αγαπημένη του ώρα του περιπάτου μετά το μεσημεριανό γεύμα. Παρ'όλο που ολόκληρη η φύση προμήνυε καταιγίδα, με τα σύννεφα να σκεπάζουν απειλητικά τον ουρανό αποφάσισε να προχωρήσει προς το μεγάλο πάρκο. "Καλύτερα έτσι." σκέφτηκε, μιας και το πλήθος του κόσμου που θα αποφάσιζε να βγει έξω στην περίπτωση μιας ηλιόλουστης μέρας, τον ενοχλούσε.

      Στάθηκε για λίγο μπροστά στο άγαλμα της εισόδου του πάρκου, που πλέον θύμιζε περισσότερο ένα φάντασμα, μια σκιά, έτσι λερωμένο που ήταν. "Και τι να τα κάνεις τα αγάλματα; Να σου θυμίζουν τη ζωή που έρχεται και πάει;" Ω βέβαια, η ιδέα της μεταθανάτιας δόξας, η ιδέα της μνήμης του προκαλούσε αποστροφή! Το είχε δηλώσει και στους συναδέλφους του τις προάλλες: "Σε περίπτωση που πάθω κάτι, δεν θέλω ούτε τελετές, ούτε αφιερώματα. Οι γιορτές είναι για τους ζωντανούς!" Και ο ίδιος αγαπούσε τη ζωή.

       Παρ' όλα αυτά, σε κανέναν δεν ομολογούσε πως ακόμη και για έναν λογικό, σχεδόν αναίσθητο άνθρωπο όπως αυτός, ο φόβος του τέλους έμοιαζε σαν μια σκιά πάνω από την καθημερινότητα. "Μα είσαι μόνο 45!", προσπαθούσε να πείσει τη συνείδησή του, τα βράδια της αϋπνίας. Ήξερε και ο ίδιος ότι όλα είναι στη ζωή, είχε βιώσει απώλειες, τα δίδασκε και στο μάθημα του στο Πανεπιστήμιο. Καμιά φορά μάλιστα η ιδέα του θανάτου έμοιαζε σχεδόν λυτρωτική. "Ίσως να υπάρχει κάτι καλύτερο μετά από εδώ..".

      Κι όμως, δεν ήταν η φθορά ή το ότι θα αποχωριζόταν τους αγαπημένους του ο μεγαλύτερος φόβος του. Αυτό που τον έπνιγε σαν θηλιά στο λαιμό, που τον έκανε να τρέμει στο άκουσμα των  δεικτών του ρολογιού ήταν κάτι άλλο. Ήταν ο φόβος πως δεν έκανε όλα όσα ήθελε, πως δεν πήρε ή δεν έδωσε αρκετά. Πως στέρησε από τον εαυτό του όλα όσα ονειρεύτηκε, πως ήταν ένας δειλός και , ακόμη χειρότερα, αυτό που τον έκανε να ιδρώνει και να τρέμει ήταν η εντύπωση πως δεν ήταν κάτι το ξεχωριστό.

          Η καταδίκη της μετριότητας, της απόλυτης τάξης, της κανονικότητας ήταν ο εφιάλτης του, από μικρό παιδί ακόμη. Μα ταυτόχρονα και η πηγή της δύναμης του, όσο και αν δεν ήθελα να το παραδεχτεί. Αυτό ήταν που του υπενθύμιζε πως πρέπει να ζήσει όσο καλύτερα μπορεί. "Πάντα θαύμαζα το πείσμα και την παιδικότητα σου, Πήτερ!" του είχε πει τις προάλλες σε ένα γεύμα ο αδερφός του και τα λόγια αυτά του έφεραν τώρα ένα χαμόγελο στα χείλη.

         Τις σκέψεις του διέκοψαν οι σταγόνες της βροχής που άρχισαν να πέφτουν πιο δυνατά. Μα δεν τον ένοιαζε πια! Λίγο πιο βρεγμένος μα και λίγο πιο κοντά στην ευτυχία, ξεκίνησε να τραγουδάει ένα ρυθμικό σκοπό καθώς κατευθυνόταν προς το κοντινό καφέ που τον περίμεναν κάποιοι φίλοι...

(συνεχίζεται)

Φ.Τ.

Το κοινό μυστικό.

Εδώ στο τώρα, που πάντα ψάχνεις για μια θέση,

κάπου, έστω και στα σκοτεινά, έστω και στα σκονισμένα,

βρήκες το τίποτα.

Μπορεί εκεί να είναι η θέση του.

Ξέρεις, αυτό που έψαξαν εκατομμύρια πριν από εσένα και θα συνεχίσουν να το ψάχνουν.

Ελπίζω.

Αυτό για το οποίο γράφτηκαν βιβλία και τραγούδια.

Αυτό για το οποίο κάποιοι σου είπαν να μη το αφήσεις,

να το κρατήσεις οπωσδήποτε μέσα σου,

και τόσο ειρωνικά προσπαθούν να στο ξεγράψουν.

Κι εσύ γύρισες εδώ κι εκεί,
μα αυτό, το άπιαστο υπήρχε πάντα δίπλα σου, στη γωνία.

Εδώ, λοιπόν, βρήκες το τίποτα και από το τίποτα ήρθε το κάτι.

Και αυτό το κάτι δεν λέγεται.

Αυτό, το κοινό πια μυστικό.

Φ.Τ.