Τόσα άρθρα για τη φοιτητική ζωή, τόσα αφιερώματα, τόσα tips. Όσα κλισέ και αν ξέραμε, τα έχουμε καταρρίψει με την ίδια μας τη ζωή. Γιατί τα φοιτητικά χρόνια δεν παύουν να είναι μέρος της ζωής των ανθρώπων, άρα και μεταβλητά, σχετικά, υποκειμενικά.
Οι περισσότεροι από εμάς, ζώντας σε μια σύγχρονη κοινωνία είχαμε την ευκαιρία να διασκεδάζουμε και στη μαθητική ζωή, να μην είμαστε καταπιεσμένοι με αποτέλεσμα η μετάβαση να μην είναι "ουάου, πάμε να τα σπάσουμε ξέρω 'γω". Και από την άλλη, είχαμε ανέκαθεν εξίσου πολλά άγχη. Λίγο τα φροντιστήρια, λίγο οι ορμόνες, λίγο τα πρότυπα, βρεθήκαμε να ανυπομονούμε για τη μεγάλη στιγμή, που θα ακολουθήσουμε κάποιο όνειρο(δικό μας ή άλλων), που θα κάνουμε το πρώτο βήμα για τη χάραξη της επαγγελματικής μας πορείας. Και στην τελική μεταβήκαμε στην περίοδο (τουλάχιστον πριν αρχίσεις να χρωστάς πολλά μαθήματα) της απόλυτης χαλάρωσης.
Ναι, αυτή η αίσθηση να τρως ό,τι θέλεις και να μην τρως ό,τι θέλεις ταυτόχρονα. Να τρως παγωτό για μεσημεριανό και να εκτιμάς τις φακές της μαμάς όσο ποτέ.
Να τριγυρνάς άσκοπα από μέρος σε μέρος με τρελή όρεξη και τελικά να επιστρέφεις στο σπίτι με ακόμη μεγαλύτερη όρεξη για ταινία.
Να αγοράζεις εκείνα τα καδράκια που είναι "πολύ γλυκά" τη μια και την άλλη να μετράς τα χρήματα για εισιτήριο για την επιστροφή στη μαμά (πατρίδα) και να τρέμεις στην ιδέα του να μπει ελεγκτής στο αστικό.
Nα κάνεις χίλιες εργασίες για ένα μάθημα και να το περνάς με 6 και ταυτόχρονα να παίρνεις 10 σ' αυτό που παρακολούθησες μια φορά.
Να μην ξέρεις με ποιον να πρωτοβγείς την Παρασκευή και το Σάββατο να κλαις για τη μοναξιά παρέα με το γάτο σου (drama queen fuck yeahh!).
Να ζεις τον έρωτα,να κοιμάσαι και να ξυπνάς με αυτόν που αγαπάς μέχρι που ο κόσμος των μεγάλων να σου χτυπήσει την πόρτα μαζί με τα προβλήματα του.
Να πονάς και να μη μαθαίνεις, και να μαθαίνεις αφού πονέσεις.
Όχι, η ενηλικίωση στα χρόνια δεν ταυτίζεται με την ενηλικίωση στο μυαλό. Αλλά και ποιος θα ορίσει τι περιλαμβάνει και τι όχι; Το σημαντικό σ' αυτήν τη διαδικασία, σε κάθε διαδικασία είναι να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους, να ονειρευτούμε, να κυνηγήσουμε, να πονέσουμε και να μη μετανιώσουμε σχεδόν για τίποτα. Γιατί αυτά τα χρόνια των αντιθέσεων είναι ίσως τα πιο απολαυστικά.
Όπως αυτό που βιώνω εγώ τώρα για παράδειγμα. Να είμαι μέσα Σάββατο βράδυ και να βλέπω "Στην υγειά μας" και να γελάω μόνη μου γιατί θυμάμαι κάποιον που είπε "Πότε ξέρεις ότι απέτυχε το σαββατοβραδό σου; Όταν είσαι μέσα και βλέπεις Σπύρο Παπαδόπουλο!"
xxx,
Φ.Τ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου