Eγώ κι εσύ

Αν εσύ ήσουν εγώ κι εγώ ήμουν εσύ 

με τι θα έμοιαζε η ζωή;

Αν μου έδινες νερό και σου έδινα τροφή, 

θα γύριζε ξανά απ' την αρχή;

Αν τα δικά σου ήταν δικά μου

και ό,τι είχα το είχες κι εσύ,

θα ημέρευε η Γη;

Θα γινότανε γιορτή;

Αν τα πινέλα έπιανα

κι έφευγες από τον υπολογιστή

και τρέχαμε μαζί στην εξοχή,

θα υπήρχε ελπίδα μικρή;

Αν μου έλεγες σ'αγαπώ 

και σου αρκούσε η σιωπή

και σου έλεγα συγνώμη και 

μου απαντούσες με φιλί,

θα βλέπαμε το ξημέρωμα μαζί;

Αν τη γάτα μου τάιζες

και ο σκύλος σου δεν δάγκωνε το αυτί

και τον ήλιο αγαπούσαμε,

μα τη βροχή ακόμη πιο πολύ,

θα φαινόμασταν σωστοί;

Ω..Μα τα "αν" δεν είναι άνθρωπος.

Δεν έχουν καριέρες, καθρέφτες, σκηνή.

Και είναι που πάλι ξέχασα

(θα φταίει η φύση η ρομαντική):

Απ' την αρχή εγώ ήμουν εγώ κι εσύ ήσουν εσύ.

Το μπαλκόνι

Σύμβολο της άνοιξης, του τσιγάρου(που και που μωρέ) και της παρέας.
Τα μεσημέρια να με παίρνει ο ύπνος με τον ήλιο να χτυπάει και να φαντάζομαι θάλασσες και μέρη μακρινά.
Τα βράδια-μα πόση λατρεία αυτά τα βράδια!- να σκέφτομαι ώρες ατέλειωτες τα πώς και τα γιατί.
Ή άλλες φορές να απολαμβάνω τη μουσική τόσο δυνατά λες και θέλω να την ακούσει όλη η πόλη.
Τόσο όμοια σημεία μα με τόσο μεγάλες αλλαγές.

Στο μπαλκόνι τα πρώτα μου βήματα, που έμαθα να τολμώ.
Στο μπαλκόνι οι πρώτες μπύρες και τα παγωτά, που έμαθα να απολαμβάνω.
Τα πρώτα παιχνίδια, κι αυτά εκεί, που μ'έμαθαν να διεκδικώ.
Το διάβασμα τα καλοκαίρια, που έβαλαν το λιθαράκι τους στην ονειροπόλα φύση μου.
Εκεί με βρήκαν και τα δεκαοχτώ, να μη με χωράει ο τόπος και να μην έχω απάντηση για τίποτα.
Κι ακόμη εδώ, με το γάτο μου να ξαπλώνει απολαμβάνοντας τη ζέστη που μας στέρησε ο χειμώνας. Εδώ ακόμη μαθαίνω.

Τα μπαλκόνια άλλαξαν αλλά ο συμβολισμός τους ίδιος.
Το σταθερό σημείο ανάμεσα στην αστάθεια του κόσμου και του εαυτού μας.
Το άψυχο που παρεμβαίνει τόσο για το έμψυχο.
Μα αν χρειαστεί να φύγω; Αν βρεθώ κάπου που δεν έχει μπαλκόνια;
Κάτι θα βρεθεί κι εκεί. (αυτό μου το έμαθαν οι άνθρωποι.)