Ξέρω ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Για άλλους λιγότερο και για άλλους περισσότερο.
Ξέρω επίσης ότι για να διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα πάει να πει ότι είσαι σε αρκετά πλεονεκτική θέση.
Όπως κι εγώ που το γράφω από την άνεση του σπιτιού μου.
Θα αναρωτιέσαι "Τι λέει κι αυτή τώρα;"
Ναι, ξέρω ότι θεωρείς άδικο να συγκρίνεσαι με τα χειρότερα.
Κι επίσης αδύνατο να βοηθήσεις τα παιδιά στην Αφρική ή την Συρία που βιώνουν τον πόλεμο.
Είναι πολύ μακριά για σένα;
Ή μήπως όχι;
Μήπως ξεχνάς ότι σου "χτυπάνε την πόρτα" ερχόμενοι στη χώρα σου, παρατημένοι όχι γιατί έκλεψαν αλλά γιατί ήταν πιο άτυχοι από εσένα;
Μήπως την επόμενη φορά που σου περίσσευε φαγητό ή κάποιο μικρό ποσό μπορούσες να το προσφέρεις σε κάποιον που το έχει ανάγκη;
Ή μήπως θεωρείς ότι όσα έχεις τα αξίζεις γιατί είσαι ο εκλεκτός.
Ξέρω, νιώθεις πολύ σίγουρος. Δεν θα γίνεις ποτέ σαν αυτούς.
Όμως οι μέρες είναι αβέβαιες.
Όσο και αν θέλεις το καλύτερο και το πιο βολικό δεν πρέπει να ξεχνάς την ανθρώπινη πλευρά σου.
Δεν έκλεψες, δεν έφταιξες.
Αλλά πρόσεξε!
Έχεις την ευθύνη. Είσαι το αυριανό "χθες". Δεν έχεις περιθώρια για προβληματικές συμφορές.
Λυπάμαι.
Οφείλεις να βοηθήσεις, αν θέλεις να βοηθηθείς.
Οφείλεις να είσαι θαρραλέος, αν θέλεις να σου δίνουν θάρρος.
Οφείλεις να γίνεις πιο άνθρωπος, αν θέλεις αγάπη.
Που τα οφείλεις; Μα στον ίδιο σου τον εαυτό.
Μη με ρωτήσεις για απαντήσεις, δεν τις έχω.
Αλλά το προσπαθώ.
Διαφορετικά, είσαι υπεύθυνος σ' αυτήν την ανθρώπινη αλυσίδα.
Αν δεν έχεις τη διάθεση να αλλάξεις το μαύρο της εποχής, τότε συγνώμη αλλά είσαι άξιος της μοίρας σου.
Γιατί άρχισες ήδη να φταις και μόνο με τη σκέψη αυτή.
Αρχίζεις ήδη να γίνεσαι ο πατέρας ή η μητέρα που κοιτάζουν να εκμεταλλευτούν όσο γίνεται και μετά να γκρινιάξουν για τα λάθη άλλων.
Αν θες να ζήσεις καλύτερα, δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή να ξεκινήσεις από το τώρα.
:)
Φ.Τ.
