Φωτιά στα Σαββατόβραδα ή Τι σημαίνει να είσαι φοιτητής

Τόσα άρθρα για τη φοιτητική ζωή, τόσα αφιερώματα, τόσα tips. Όσα κλισέ και αν ξέραμε, τα έχουμε καταρρίψει με την ίδια μας τη ζωή. Γιατί τα φοιτητικά χρόνια δεν παύουν να είναι μέρος της ζωής των ανθρώπων, άρα και μεταβλητά, σχετικά, υποκειμενικά.

Οι περισσότεροι από εμάς, ζώντας σε μια σύγχρονη κοινωνία είχαμε την ευκαιρία να διασκεδάζουμε και στη μαθητική ζωή, να μην είμαστε καταπιεσμένοι με αποτέλεσμα η μετάβαση να μην είναι "ουάου, πάμε να τα σπάσουμε ξέρω 'γω". Και από την άλλη, είχαμε ανέκαθεν εξίσου πολλά άγχη. Λίγο τα φροντιστήρια, λίγο οι ορμόνες, λίγο τα πρότυπα, βρεθήκαμε να ανυπομονούμε για τη μεγάλη στιγμή, που θα ακολουθήσουμε κάποιο όνειρο(δικό μας ή άλλων), που θα κάνουμε το πρώτο βήμα για τη χάραξη της επαγγελματικής μας πορείας. Και στην τελική μεταβήκαμε στην περίοδο (τουλάχιστον πριν αρχίσεις να χρωστάς πολλά μαθήματα) της απόλυτης χαλάρωσης.

Ναι, αυτή η αίσθηση να τρως ό,τι θέλεις και να μην τρως ό,τι θέλεις ταυτόχρονα. Να τρως παγωτό για μεσημεριανό και να εκτιμάς τις φακές της μαμάς όσο ποτέ.
Να τριγυρνάς άσκοπα από μέρος σε μέρος με τρελή όρεξη και τελικά να επιστρέφεις στο σπίτι με ακόμη μεγαλύτερη όρεξη για ταινία.
Να αγοράζεις εκείνα τα καδράκια που είναι "πολύ γλυκά" τη μια και την άλλη να μετράς τα χρήματα για εισιτήριο για την επιστροφή στη μαμά (πατρίδα) και να τρέμεις στην ιδέα του να μπει ελεγκτής στο αστικό.
Nα κάνεις χίλιες εργασίες για ένα μάθημα και να το περνάς με 6 και ταυτόχρονα να παίρνεις 10 σ' αυτό που παρακολούθησες μια φορά.
Να μην ξέρεις με ποιον να πρωτοβγείς την Παρασκευή και το Σάββατο να κλαις για τη μοναξιά παρέα με το γάτο σου (drama queen fuck yeahh!).
Να ζεις τον έρωτα,να κοιμάσαι και να ξυπνάς με αυτόν που αγαπάς μέχρι που ο κόσμος των μεγάλων να σου χτυπήσει την πόρτα μαζί με τα προβλήματα του.
Να πονάς και να μη μαθαίνεις, και να μαθαίνεις αφού πονέσεις.

Όχι, η ενηλικίωση στα χρόνια δεν ταυτίζεται με την ενηλικίωση στο μυαλό. Αλλά και ποιος θα ορίσει τι περιλαμβάνει και τι όχι; Το σημαντικό σ' αυτήν τη διαδικασία, σε κάθε διαδικασία είναι να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους, να ονειρευτούμε, να κυνηγήσουμε, να πονέσουμε και να μη μετανιώσουμε σχεδόν για τίποτα. Γιατί αυτά τα χρόνια των αντιθέσεων είναι ίσως τα πιο απολαυστικά.

Όπως αυτό που βιώνω εγώ τώρα για παράδειγμα. Να είμαι μέσα Σάββατο βράδυ και να βλέπω "Στην υγειά μας" και να γελάω μόνη μου γιατί θυμάμαι κάποιον που είπε "Πότε ξέρεις ότι απέτυχε το σαββατοβραδό σου; Όταν είσαι μέσα και βλέπεις Σπύρο Παπαδόπουλο!"

xxx,

Φ.Τ.

Still Alice

https://www.youtube.com/watch?v=ZrXrZ5iiR0o
Τι συμβαίνει όταν στα 50 της χρόνια, στην πλήρη, απαιτητική αλλά τακτοποιημένη κι ευτυχισμένη ζωή της Αlice εισβάλει κυριολεκτικά η νόσος Αλτσχάιμερ; Τι επιπτώσεις έχει για την ίδια και την οικογένεια της; Μια καταπληκτικά ανθρώπινη ταινία, με τη Julianne Moore σε ένα ρόλο που αξίζει το όσκαρ που πήρε και με το παραπάνω. Για τις αδυναμίες της ζωής από τη μία και τη δύναμη της αγάπης και της ανάγκης για επιβίωση από την άλλη. Δείτε το, αξίζει. Γιατί και η ζωή αξίζει για τα όμορφα και τα άσχημα της. Γιατί κάθε στιγμή μετράει.

xxx,

Φ.Τ.

Ένας Αύγουστος τον Απρίλη!

Η πρώτη φορά που τον είδα από κοντά ήταν τον περασμένο φθινόπωρο, στον Ιανό, στην παρουσίαση του για “Το βιβλίο της Κατερίνας”, το τελευταίο του έργο. Αλλά τον ήξερα ήδη. Μέσα από τα πολυάριθμα βιβλία του, τα κείμενα του στο Protagon.gr, το ραδιόφωνο, τις φωτογραφίες και την επαφή που έχει με όλο τον κόσμο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Αύγουστος Κορτώ το καλλιτεχνικό. Πέτρος Χατζόπουλος το πραγματικό. Ιδιαίτερη προσωπικότητα, βαθύτατα ειλικρινής και αυτοσαρκαστικός, πάντα διατεθειμένος να προσφέρει βοήθεια και πολύτιμες συμβουλές. Για όλους τους παραπάνω λόγους (και άλλους τόσους), δεν έχασα την ευκαιρία να τον ρωτήσω όλα αυτά που ήθελα, αυτά που ο καθένας κουβαλάει μέσα του ως ιδέες, απόψεις, όνειρα και ιδού οι απαντήσεις του…

1)      Γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Θεσσαλονίκη. Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση της παιδικής σου ηλικίας και ποια η σχέση σου με την πόλη σήμερα;

Θυμάμαι να βλέπω απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού μας στο Καραμπουρνάκι – τότε που η Σοφούλη είχε ελάχιστες πολυκατοικίες ακόμα – ίσαμε τον Όλυμπο. Και τη θάλασσα απ’ το παράθυρό μου. Τη Σαλονίκη εξακολουθώ να τη λατρεύω, και να θεωρώ πως είναι μακράν η ομορφότερη πόλη της Ελλάδας.

2)      Τι αγαπάς και τη μισείς στην Αθήνα που κατοικείς σήμερα;

Στην Αθήνα αγαπώ τη βαβούρα των Εξαρχείων και τους περίπατους στο κέντρο, ιδίως νύχτα. Και γενικώς δεν μισώ κανέναν και τίποτα – πολλή κι αναίτια ψυχική δαπάνη.

3)      Μέσα από τα έργα σου και όχι μόνο, είναι γνωστό το έντονο δέσιμο σου με τη μητέρα σου. Τι κουβαλάς μέσα σου από εκείνη; Ο πατέρας σου τη θέση έχει στη ζωή σου;

Η μητέρα μου μ’ έπλασε σε μεγάλο βαθμό κατ’ εικόνα και ομοίωσή της. Την κουβαλώ ολόκληρη στην ψυχή μου και στο καθημερινό μου φέρσιμο. Όσο για τον πατέρα μου, αν κι άργησα πολύ να δεθώ μαζί του – σφάλμα δικό μου, που πάντα θα μετανιώνω – είναι στον νου και στην καρδιά μου κάθε στιγμή, και θα τον ευγνωμονώ παντοτινά για την αγάπη και τη δύναμη που μου δίνει.

4)      Το «μικρόβιο» της γραφής υπήρχε πάντα μέσα σου ή εμφανίστηκε ξαφνικά; Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι σοβαρά με αυτόν τον τομέα;

Στην πραγματικότητα έγινα συγγραφέας όταν άρχισα να γράφω συστηματικά, γύρω στα δεκαοχτώ. Μικρός ούτε που φανταζόμουν ότι μπορεί κάποτε να γινόμουν συγγραφέας – ένιωθα υπερβολικό δέος απέναντι στα βιβλία και τους δημιουργούς τους.

5)      Από όσο γνωρίζω, φοίτησες στην Ιατρική σχολή αλλά δεν την ολοκλήρωσες. Ποια συμβουλή δίνεις στους νέους που σπουδάζουν κάτι αλλά αγαπούν κάτι τελείως διαφορετικό;

Η Ιατρική είναι μια θαυμάσια επιστήμη, απλώς εγώ δεν είχα τα κότσια να την ασκήσω ως επάγγελμα. Συμβουλές γενικώς αποφεύγω να δίνω, πάντως αν ένα νέο παιδί αγαπά κάτι άλλο από αυτό που σπουδάζει, το οφείλει στον εαυτό του να το κυνηγήσει με κάθε τίμημα.

6)      Πιστεύεις στο όνειρο. Στην τύχη;

Κρίνοντας απ’ το πόσο μου ’χει χαμογελάσει – φέρνοντας στη ζωή μου τον πιο υπέροχο άνθρωπο του κόσμου – πιστεύω στην τύχη.

7)      Ποιες θεωρείς χαρές της ζωής από τη μια και από την άλλη τι είναι αυτό που θεωρείς περιττό, που μας δυσκολεύει «τζάμπα»;

Αγάπη να υπάρχει σε αφθονία κι όλα τ’ άλλα βρίσκονται. Όσο για το χρήμα, καίτοι απαραίτητο, δεν αξίζει να πολυστενοχωριέσαι για δαύτο – είναι απλώς ένα μέσον, κι όχι σκοπός.

8)      Πολιτικοποιημένος είσαι; Θεωρείς ότι ως καλλιτέχνης ή έστω ως πολίτης ενός τόπου έχεις ευθύνη στο να συμβάλλεις στη βελτίωση του;

Θεωρώ ότι ψηφίζοντας κατά συνείδηση εκπληρώνω το πολιτικό μου καθήκον. Από κει κι έπειτα υπάρχουν οι προσωπικοί και μαζικοί αγώνες για ισότητα και ελευθερία, που κι εγώ όπως όλοι επιλέγω να δώσω ανάλογα με τις δυνάμεις μου. Κι επιμένω ότι η προσπάθεια συγγραφής ολοένα και καλύτερων βιβλίων συνιστά ουσιαστική πολιτική πράξη.

9)      Τελικά, το να είναι κάποιος καλλιτέχνης είναι ευχή ή κατάρα; Εσύ λυτρώνεσαι από τα έργα σου;

Για μένα ήταν και παραμένει ευλογία. Λυτρώνομαι, ξεχνιέμαι, παίζω και μαθαίνω.

10)  Ποια είναι η σχέση σου με τους ήρωες σου; Οι επιρροές σου;

Οι ήρωές μου συνήθως είναι αντανακλάσεις ή παραμορφώσεις μου. Όσο για τις επιρροές μου, αυγατίζουν με κάθε ωραίο βιβλίο που διαβάζω.

11)  Ο έρωτας είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής σου επίσης. Τι είναι αυτό που σε συμπληρώνει στο συντροφό σου;

Η νηφαλιότητα που τον χαρακτηρίζει, σε συνδυασμό με μιαν έμπρακτη αγάπη που είναι για μένα, κάθε μέρα που περνώ μαζί του, μάθημα ζωής.

12)   Σχέδια κάνεις για το αύριο; Πώς θα ήθελες να είσαι σε δέκα χρόνια;

Σπάνια ονειρεύομαι το μέλλον. Όταν είναι η ώρα του, θα έρθει. Θα ήθελα να ζω το ίδιο ευτυχισμένα όσο και τώρα, ή, εφόσον είναι δυνατόν, ακόμη πιο ευτυχισμένα, και σ’ έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο.

Πέτρο, σ’ευχαριστώ! Συνέχισε να μας ομορφαίνεις τον κόσμο με το ταλέντο σου..

 Φρόσω Τερζόγλου

Ο χρόνος.

(“Πάντα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αυτό που είναι σωστό.” Martin Luther King)

Στο παρόν, οι ώρες είναι ακατάλληλες και εμείς πρέπει να σωπαίνουμε κι έτσι μένουν τα ανείπωτα λόγια, ίσως ό,τι πιο πολύτιμο, που καθώς βουβαίνει μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατο και μας απομακρύνει από την αθανασία.

Στο παρελθόν, αγάπη για εμάς τους νοσταλγούς, που ονειρευόμαστε αντίστροφα. Και ενώ οι άλλοι εξυψώνουν την ιστορία στις δημόσιες κουβέντες τους, όταν το θέμα έρχεται στα δικά τους ξεχνούν ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται στο ξεχασμένο ντουλάπι του μυαλού και της καρδιάς.

Στο μέλλον, που θα μας δείξει, θα μας φέρει, θα μας πάρει, θα μας μάθει και όλο περνάει και όλο οι άνθρωποι πάλι δεν μαθαίνουν και δεν ξέρουν και οπλίζονται με άμυνες και λίγο πριν το τέλος μετανοιώνουν.

Φρόσω Τερζόγλου

Αγάπη

Στο όνομα σου έχουν γραφτεί ποιήματα και αμέτρητα κείμενα- κείμενα που δημοσιεύτηκαν και άλλα, πιο ωραία, αυτά που είδαν όσοι έπρεπε μόνο και κάποια ακόμη, τα πιο θλιβερά που δεν είδε ή δεν κατάλαβε κανείς. Αλλά δύσκολο να κρατηθεί και να σε κρύψει κανείς!

Για σένα έγιναν αγώνες και μάχες. Αγώνες για την αγάπη για την πατρίδα, την ελευθερία, την πίστη, τον έρωτα και πόσα ακόμη. Έχεις τη δύναμη να υπάρχεις ακόμη και κάτω από πανοπλίες και παπούτσια φαγωμένα και καρδιές ραγισμένες.

Γενικά έχεις τη δύναμη και εμπνέεις. Υπάρχεις πίσω από τα τραγούδια, πίσω από ένα πιάτο ζεστό φαί, πίσω από κάθε μουσούδα και κουνιστή ουρά, πίσω από ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα και πίσω από αεράκια.

Τόσο εύθραυστη και τόσο ισχυρή ταυτόχρονα. Σε φοβούνται και σε λατρεύουν. Ναι, σε φοβούνται γιατί έχεις την ικανότητα να τυφλώνεις, να παρασύρεις. Και όμως! Τόσο όμορφα έχεις την ικανότητα να χαρίζεις και άλλη αγάπη, αργά ή γρήγορα. Ναι, πολλαπλασιάζεσαι ανεξάντλητα.

Και όταν συναντάς το άλλο σου μισό.. Ε εκεί γίνεσαι χαμός και στροβιλίζεις και τρελαίνεις και γίνεσαι κύμα, νερό για να πιεί όλος ο κόσμος! Για τον έρωτα μιλάω. Ευλογημένοι όση τον έζησαν. Αλλά ακόμη πιο ευλογημένοι από την ίδια τη ζωή αυτοί που είχαν κάθε στιγμή κι εσένα δίπλα τους.

Μαζί με τον έρωτα κάνετε τα πάντα αγάπη! Τότε που κάθε χαμόγελο, κάθε φιλί, κάθε αγκαλιά οδηγούν στην ευτυχία. Τότε που ξέρεις ότι έχεις κάποιον που ό, τι και να γίνει είστε μαζί. Γίνεστε ένα. Μια αγάπη και ένας έρωτας. Τότε που το «σε μισώ», ακόμη και αυτό, είναι αντίστροφος έρωτας! Τέτοια δύναμη είστε!

Δεν μπορώ να πω άλλα, δεν θα μου φτάσει η σελίδα, ο χρόνος… Σε αφήνω αγάπη, για το άλλο σου μισό! Εκεί θα τα πω όλα!

Φρόσω Τερζόγλου

Τα ειπωμένα, διαφορετικά.

*H παρακάτω ιστορία γράφτηκε γιατί μερικές φορές δεν μένει να πεις τίποτα παραπάνω από αυτά που έχουν ήδη ειπωθεί από την Τέχνη.

//Κάποιος πρέπει να με είχε συκοφαντήσει, γιατί ένα πρωί, χωρίς να έχω κάνει τίποτα απολύτως, συνελήφθην.//Σκέφτηκα ότι αρκούσε να κάνω μεταβολή κι όλα θα τελείωναν. Πίσω μου όμως μια ολόκληρη παραλία που τη δονούσε ο ήλιος μού έκλεινε το δρόμο…//Σκέφτηκα ότι η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα και τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα.// Είμαστε όλοι εξαιρετικές περιπτώσεις! Θέλουμε όλοι μας ν’ απαιτήσουμε κάτι! Ο καθένας απαιτεί να είναι αθώος, πάση θυσία, ακόμα κι αν, για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται να καταγγείλει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και τους θεούς.  Σας το είπα, πρέπει να εμποδίζει κανείς να τον κρίνουν!//

//Μα αφού, από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους, προχώρησα.//Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος πάνω στη γη, παίζει πάντα τον κύριο λόγο στην ιστορία του κόσμου.//Είμαστε γεννημένοι έτσι, να είμαστε έτσι.//Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε..στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Μας διώχνουν τα πράγματα, κι η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.// Γιαυτό και πάντα στο νου μου έχω την Ιθάκη. Το φθάσιμο εκεί είν’ ο προορισμός μου. Κι αν πτωχική τη βρω, η Ιθάκη δεν με γέλασε.//

//Έτσι μικρό ήταν τ’ όνειρό μου. Μα μ’έκανε να θέλω να φωνάξω: Για όνομα του Θεού, αφήστε για μια στιγμή τη δουλειά και κοιτάξτε γύρω σας!//

 Φρόσω Τερζόγλου

Βρες τις διαφορές

(Με αφορμή μια φωτογραφία και μνήμες..)

Λένε ότι σ’ένα βλέμμα κρύβεται ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί με λέξεις. Λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Αυτή την ψυχή, το πνεύμα έψαξα κι εγώ βλέποντας εκείνη τη φωτογραφία, από ένα περασμένο καλοκαίρι, όχι καιρό πριν. Τα μαλλιά μου ανέμιζαν και χαμογελούσα με φόντο τη θάλασσα. Θα μπορούσε να είχε τραβηχτεί χθες, δεν υπάρχουν εμφανείς αλλαγές. Σώμα, πρόσωπο, στιλ. Όλα ίδια. Κι όμως, αν είχε τραβηχτεί χθες η φωτογραφία, με το ίδιο ακριβώς σκηνικό, δεν θα ήταν ίδια. Τι είναι διαφορετικό λοιπόν; Τι είναι αυτό που αλλάζει πάνω μας ακόμη κι όταν όλα φαινομενικά είναι απαράλλαχτα;

Μου ήρθε στο μυαλό μια κουβέντα που είπε στην τάξη μια καθηγήτρια, λίγα χρόνια πριν. “Όταν βλέπω τον καθένα από εσάς μπορώ να καταλάβω πολλά περισσότερα από αυτά που λέτε ή ισχυρίζεστε. Μπορώ να καταλάβω τις εμπειρίες σας, αυτά που σκέφτεστε, πράγματα που φοβάστε και δεν μοιράζεστε…ό,τι αλλάζει!”, έλεγε και ήμουν προετοιμασμένη για ένα ακόμη από τα κλασικά μεγαλομανή κηρύγματά της. “..Πάρτε μια φωτογραφία σας. Περσινή. Πάρτε και μια τωρινή. Καλύψτε το σώμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου και αφήστε μόνο τα μάτια. Τι βλέπετε; Φαίνονται ίδια κι όμως υπάρχει κάτι διαφορετικό. Ξέρετε τι εννοώ. Το βλέμμα! Ένα βλέμμα, μια μόνο στιγμή και όμως σας έρχονται στο μυαλό τόσα άλλα! Το πως περνούσατε εκείνη την ώρα, όχι αν ήσασταν χαρούμενοι ή χαλαροί αλλά κάτι παραπάνω: αν ήσασταν ευτυχισμένοι ξέγνοιαστοι ή λυπημένοι, προβληματισμένοι ολόκληρη την περίοδο γύρω από τη λήψη.”

Πόσο δίκαιο είχε. Μερικές φορές μπορεί να περάσει και μια εβδομάδα και η ψυχή μας να φορτωθεί με τόσα πράγματα, που δεν θα αποτυπωθούν πάνω μας, όχι άμεσα. Ασχολούμαστε με το πως είναι τα μαλλιά μας, αν μας κολακεύει το τάδε ρούχο ή αν φαίνεται η ηλικίας μας και ξεχνάμε το μέσα μας και το πως πραγματικά είμαστε, τι επίδραση έχει η ζωή στο χαρακτήρα μας. Κι ας αφήσουμε τις φωτογραφίες. Ας πάμε στον καθρέφτη. Ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στα μάτια. Τι βλέπουμε; Χρώμα, σχήμα; Όχι! Βλέπουμε τις σκέψεις που ξεπηδούν και μας  κατακλύζουν! Βλέπουμε χαρά, λύπη, ανησυχία, με μια ισχυρή δύναμη που ξεπερνά την εικόνα!

Και αναρωτιόμαστε αν αυτό φαίνεται; Μα φυσικά! Να μην ξεχνάμε το βλέμμα λοιπόν. Να μην το παραμελούμε. Να μην παραμελούμε τη ψυχή μας γιατί μας μιλάει με κάθε δυνατό τρόπο. Και να μη ξεχνάμε ότι το ίδιο ισχύει για τους γύρω μας. Μην παραμελείς τη ματιά! Το ξέρεις ότι η κοπέλα που σε προσπέρασε είχε κάποια ανησυχία, χωρίς καν να τη γνωρίζεις. Ξέρεις ότι ο πατέρας σου είναι σκεπτικός ακόμη και αν μιλάει και φέρεται όπως κάθε άλλη μέρα. Και φυσικά μη στερείς και εσύ από τους γύρω σου το βλέμμα, είναι κομμάτι του εαυτού σου. Και κριτήριο για να ξέρεις ποιοι μπορούν και προσπερνούν την εικόνα, ποίοι δεν μένουν μόνο εκεί…

Με αυτή τη σκέψη επέστρεψα και στη φωτογραφία. Και ήξερα τι έχει αλλάξει παρ’όλο που το κορίτσι αυτό παραμένει ίδιο. Αναλογίστηκα τη ζωή μου, τι συνέβη από τότε μέχρι σήμερα. Και αυτό είναι σπουδαίο! Όταν βρούμε τη ρίζα της χαράς ή της λύπης ξέρουμε πως να την επαναφέρουμε ή να την σταματήσουμε αντίστοιχα. Ή τουλάχιστον ξέρουμε ότι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και μπορούμε να προσπαθήσουμε.

Φρόσω Τερζόγλου

Χάρης Λίθος: Ο άνθρωπος μέσα από τον καλλιτέχνη

Είναι μερικοί άνθρωποι που σε κερδίζουν με τα λόγια τους. Άλλοι που σε κερδίζουν με την εικόνα τους. Και υπάρχει πάντα και εκείνη η σπάνια μερίδα ανθρώπων, που όσο κι αν συνδυάζουν και τα δύο, όσα κι αν κάνουν, ό,τι κι αν πουν, αφήνουν πάντα ένα αόρατο πέπλο, ώστε η αναζήτηση τους να μην σταματάει ποτέ.
Ο Χάρης Λίθος ανήκει σίγουρα στην τελευταία κατηγορία, όσο φυσικά μπορεί κάποιος να τον “τοποθετήσει” κάπου. Εικαστικός, ζωγράφος, ποιητής, αναμφισβήτητα γεμάτος από εμπειρίες, γνώσεις και έμπνευση. Σε κάθε του έργο και σε κάθε του κουβέντα εντοπίζεται η σοφία, η επιρροή που του έχουν ασκήσει οι σπουδαίοι άνθρωποι με τους οποίους έχει συναναστραφεί, μελετήσει, αγαπήσει και ερωτευτεί. Συνδυάζει το σύγχρονο με μια αξία δυσεύρετη στις μέρες μας.
‘Ολα τα παραπάνω χαρακτηριστικά λοιπόν με οδήγησαν στο να θέλω πραγματικά να γνωρίσω λίγο καλύτερα αυτόν τον καλλιτέχνη, τον άνθρωπο πίσω από την τέχνη, μέσα από κάποιες ερωτήσεις, σαν μια βόλτα μέσα στη ζωή του..

• Θεωρείς οτι καλλιτέχνης γεννιέσαι ή γίνεσαι; Πότε εντόπισες στον εαυτό σου αυτό το στοιχείο;

Υπάρχουν κάποια στοιχεία στο DNA κάθε ανθρώπου τα οποία καθορίζουν κάποιες συγκεκριμένες ικανότητες, που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιος άνθρωπος γεννιέται με χαρισματικές φωνητικές χορδές, για παράδειγμα ενώ κάποιος άλλος ”κληρονομεί” το ύψος των γονιών του. αυτό όμως δε σημαίνει και πολλά. Δεν αρκεί να είσαι απλά ψηλός για να γίνεις πετυχημένος μπασκετμπολίστας και δεν αρκεί να έχεις ωραία φωνή για να γίνεις σπουδαίος τραγουδιστής. Το λεγόμενο ταλέντο, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια τυχαία βιολογική διαφορά, από μόνο του δε σε πάει πουθενά. Είναι πολύ συνηθισμένο μάλιστα, άνθρωποι ταλαντούχοι, να επαναπαύονται στην τυχαία αυτή βιολογική διαφορετικότητα τους, με αποτέλεσμα να μη την φτάνουν στα άκρα της. Οι αμερικάνοι λένε γι’αυτή την περίπτωση κάτι πάρα πολύ σωστό: ”Too much ego will kill your talend” και συμφωνώ απόλυτα.

• Πόσο καθοριστικό υπήρξε το περιβάλλον σου με όλη τη σημασία για να γίνεις αυτός που είσαι σήμερα;

‘Οπως συμβαίνει και με το ταλέντο, έτσι και το περιβάλλον παίζει κάποιο ρόλο μόνο αν το διαχειριστείς σωστά.

• Ποιά είναι η μεγαλύτερη απόλαυσή σου, πνευματική και υλική;

Η ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης. Πνευματικής και υλικής. Η οποία διαρκεί όσο όλες οι απολαύσεις, στιγμιαία.

• Ποιά λόγια ή στίχους κάποιου ποιητή κρατάς σαν φωτεινό οδηγό μέσα σου;

Είναι πολλά.

• Ποιά είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις συναντήσει επαγγελματικά; Τελικά, τα δύσκολα μας κάνουν πιο δυνατούς;

Η αρχή ήταν και θα είναι πάντα η μεγαλύτερη δυσκολία. Το πρώτο βήμα. Η απόφαση.

• Τι σε ικανοποιεί περισσότερο στη δουλειά σου;

Η ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης. Πνευματικής και υλικής. Η οποία διαρκεί όσο όλες οι απολαύσεις, στιγμιαία.

• Ποιά είναι τα τρία αγαπημένα σου υλικά όταν δημιουργείς;

Οι άνθρωποι, οι άνθρωποι, οι άνθρωποι.

• Σε μια σειρά απο σπουδαία έργα σου “δούλεψες” με το γυμνό σώμα. Τι εκπροσωπεί το ανθρώπινο σώμα για σένα; 

Το ανθρώπινο σώμα, το γυμνό σώμα, το δέρμα μπορεί και παρέχει τον άμεσο τρόπο επαφής μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι το υλικό μεσοδιάστημα των συναισθημάτων δύο ανθρώπων. Είναι το σημείο εκείνο που προοικονομεί ένα βαθύτερο άγγιγμα. Δε σταματάει εκεί. Όταν αγγίζεις ένα σώμα, είναι σαν να πετάς μια πέτρα στο κέντρο μιας λίμνης.

• Αν μπορούσες να ξαναγεννηθείς ως κάποιος άλλος καλλιτέχνης, ποιός θα ήταν αυτός και γιατί;

‘Ολοι ξαναγεννιόμαστε κάθε πρωί και όλοι είμαστε, έστω και ελάχιστα διαφορετικοί, είτε το παρατηρούμε είτε όχι.
Οι αλλαγές στο σώμα όπως και στην προσωπικότητα, δεν είναι όλες ραγδαίες. Οι περισσότερες είναι αργές και συνεχόμενες, αλλά δεν τις παρατηρούμε. Επειδή εμείς κουβαλάμε τον εαυτό μας συνέχεια. Είναι όπως όταν λες σε έναν γονέα πως το παιδί του μεγάλωσε και σου λέει πως αυτός δε μπορεί να το καταλάβει.

• Ποιό κατά τη γνώμη σου είναι το μεγαλύτερο προτέρημα και πιο το μεγαλύτερο ελάττωμα του Έλληνα του 2014;

Από τη μία βρίσκεται η τεράστια Ιστορία, η ασύλληπτα σημαντικός πολιτισμός και από την άλλη η ασθενής μνήμη και η έλλειψη ουσιαστικής μόρφωσης.

• Τι θέση έχουν οι τέχνες στη χώρα μας;

Στην Ελλάδα συνεχίζεται και παράγεται σπουδαία Τέχνη σε πολλές από τις εκφάνσεις της. Το πρόβλημα είναι όμως και πάλι η ελλιπής μόρφωση του ευρύτερου κοινού καθώς και η ουσιαστική ενημέρωση πάνω στα δρώμενα. Τέχνη δεν υπάρχει μόνο στις Μπιενάλε. Τέχνη υπάρχει και στα υπόγεια. Κυρίως στα υπόγεια.

• Ποιός είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;

Αυτό δε λέγεται.

• Ποιό είναι το μεγαλύτερο σου όνειρο/στόχος, αυτό που οραματίζεσαι λίγο πριν πέσεις για ύπνο;

Να ξυπνήσω την επόμενη μέρα ζωντανός.

..Στο τέλος αυτής της μικρής συζήτησης επιβεβαιώθηκε κάθε προσδοκία, κάθε ελπίδα: Η τέχνη κι ακόμη περισσότερο η αγάπη για την ίδια την τέχνη σε φέρνει πιο κοντά στην αγάπη και την ουσία της ζωής. Σ’ευχαριστώ πολύ Χάρη. Καλές δημιουργίες!

Έργα του καλλιτέχνη:

1)Untitled, Haris Lithos (bodyprints of the artist)

2)Autosomatografia 9, Haris Lithos (bodyprint of the artist, acrylic on paper)

3)Autosomatografia 7, Haris Lithos (bodyprint of the artist, acrylic on paper)

4)Roza, Haris Lithos

5)”Eva”, Haris Lithos

6)”Stella”, Haris Lithos

7)Untitled, Haris Lithos (from the series ” Teddy bears ”)

8)Untitled, Haris Lithos

9)Tanya, Haris Lithos

10)Carmen and Carmen, Haris Lithos

11)Haris Lithos in studio with one of his models (photo by M. Markezi)

 

Φρόσω Τερζόγλου

Για τους εχθρούς της πλήξης.

(Αφιερωμένο στα απρόσμενα ταξίδια και στις βόλτες στην πόλη το ξημέρωμα)

Και μετά τα δύσκολα, μάθαμε να πρέπει να είμαστε δυνατοί.

Χαρούμενοι γιατί “υπάρχουν και χειρότερα”.

Να ζούμε τη μέρα μας,να δουλεύουμε- ή να εργαζόμαστε, πείτε το όπως θέλετε.

Και να μιλάμε για τα προβλήματα. Τα δικά μας,του γείτονα,της κουμπάρας.

Και να παίρνουμε αποφάσεις.

Και όταν μένουμε μόνοι να ονειρευόμαστε. Και τα όνειρα να μένουν όνειρα.

Ηρεμία,τάξη,ασφάλεια, ω τι ωραία!

-

Τι ωραία που κινούνται οι δείκτες στο ρολόι με τη μουσική να παίζει!

Τι ωραία που τα παιδιά έμαθαν να κλείνονται μέσα και οι μεγάλοι ακόμη πιο μέσα!

Μα πόσο μας έλειψε εκείνο το κλάμα το λυτρωτικό που ψάχνει για αντίκρισμα…

Μα πόσο όμορφοι οι τσαλακωμένοι άνθρωποι…

*Εκεί που νομίζετε ότι ισορροπήσατε,ότι μπήκατε σ’ένα δρόμο,ό,τι πάθατε και μάθατε πλέον τι θέλετε, εκεί είναι που πρέπει να δώσετε μια κλωτσιά και να τα πάρετε όλα από την αρχή!

Φρόσω Τερζόγλου

Η συνταγή των ημερών: Μανωλάδα φράουλα

Ο καιρός έχει φτιάξει και η ζέστη σε κάνει να βγαίνεις απ’ το σπίτι και να αναζητάς οάσεις δροσιάς. Τα τραπέζια με την παρέα αυξάνονται και σαν καλός οικοδεσπότης ψάχνεις τα πιο αγαπημένα υλικά. Τα περιοδικά και οι εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση σου δίνουν την απάντηση: φράουλες!

Και όμως, τις τελευταίες μέρες τη λέξη αυτή, τη μέχρι πρότεινος συνοδευμένη μόνο από ευχάριστες αναμνήσεις, τη συναντάς και αλλού. Στη σκέψη τους δεν νιώθεις γλύκα και δροσιά αλλά και μία παγωμάρα. Τις βλέπεις να στέκονται στο πιάτο, να φιγουράρουν και αναρωτιέσαι: Ποια εργατικά χέρια τις έφεραν μέχρι εδώ; Μήπως είναι αυτά που λίγες μέρες πρίν δέχτηκαν τα πυρά και τόσο βίαια έμειναν νεκρά παλεύοντας για καλύτερες μέρες; Η όρεξη σου κόβεται. Παλιά όλα ήταν πιο αθώα, σκέφτεσαι. Ή μήπως όχι;

Μερικά περιστατικά –για φαντάσου, έτσι κατέληξαν να χαρακτηρίζονται τα εγκλήματα στις μέρες μας!- μοιάζουν με παγόβουνο μπροστά από πλοίο. Άπαξ και το προσπεράσεις, αν δεν σε αγγίξει, τελείωσε, αποτελεί παρελθόν. Και το μόνο που μένει είναι μια μικρή κορυφούλα. Έτσι και στην περίπτωση της Μανωλάδας. Ναι, ασφαλώς γνωρίζεις ότι εδώ και χρόνια τα «φθηνά» εργατικά χέρια φέρνουν τα προϊόντα στα σπίτια μας. Αλλά τα «φθηνά» χέρια δεν σημαίνουν και «φθηνές» ζωές.

Και κάπου εδώ σκέφτεσαι την Ελλάδα του σήμερα (αν όχι τον κόσμο όλο) . Μια Ελλάδα που η προστασία και η δικαιοσύνη έχουν αντικατασταθεί από τραμπουκισμούς και τρόμο. Που μπερδεύονται τα δικαιώματα με τις υποχρεώσεις. Που το «ξένο», όταν δεν συνοδεύεται από κοστούμι και Ι phone, παραμένει για πολλούς κατώτερο. Που όλα τα παραπάνω όχι απλά δεν αλλάζουν αλλά γιγαντώνονται από μεγάλους και μικρομέγαλους με αποτέλεσμα μια αιμοβόρα κοινωνία. Που τα «παραπάνω» περιστατικά παρουσιάζονται επιφανειακά μαζί με κροκοδείλια δάκρυα και δηλώσεις στις ειδήσεις των οχτώ.

Λοιπόν, αυτό το γεγονός, το άλυτο πρόβλημα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. «Το θέμα τώρα δεν είναι οι δούλοι και οι επιστάτες. Είναι η τροφοδοσία και η ανομία του αφεντικού μπροστά στο εύκολο κέρδος.», όπως εύστοχα παρατηρεί η Λίνα Παπαδάκη στο Protagon.gr και καταλήγει στο «Ας ιεραρχήσουμε την παρανομία όπως οι αδιάφθοροι τη μαφία, παρακολουθώντας πρώτα τον Νονό.»

Ας αφήσουμε τη μεγαλομανία και ας καταλάβουμε επιτέλους ότι μπροστά στο «Νονό» κι εμείς είμαστε ασήμαντοι, θα προσθέσω εγώ. Ότι αν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε, αν δεν αγωνιστούμε για ένα δίκαιο μέλλον, το τέλος μας, με οποιαδήποτε μορφή, είναι σίγουρο. Και τότε κανείς δεν θα μας υπερασπιστεί. Αντίθετα, θα πέφτουν στα πόδια του «Νονού» και ενώ μας εξαφανίζει θα του εύχονται: «Καλή όρεξη».

Φρόσω Τερζόγλου

Αν προσέξεις...

Πίσω από χαμόγελα και γέλια..

Πίσω από μάτια λαμπερά..

Πίσω από δυνατές φωνές..

Πίσω από ανέμελες φωτογραφίες, πάγωμα του χρόνου..

Πίσω από ομορφιά και νιότη..

Πίσω από ζωή και κέφι..

Εκεί, αν προσέξεις, θα συναντήσεις….

Βουβό πόνο..

Μάτια κλαμένα..

Δυνατή σιωπή..

Άυλες αναμνήσεις στο χαρτί και στην οθόνη..

Ασχήμια και κούραση..

Μία ψυχή κομμάτια και μοναξιά..

Εκεί, αν προσέξεις, θα συναντήσεις….

Εμένα, εσένα και την αγάπη.

Φρόσω Τερζόγλου

Πιο άνθρωπος από άνθρωπο.

(Με αφορμή τις περιπτώσεις εκείνες που τα ζώα αποδεικνύονται καλύτερα απ’ τους ανθρώπους)

         Τον είχε πάρει το μάτι μου να τριγυρνάει στην Καμάρα μερικές φορές. Ένας σκύλος που όσο μεγάλος είναι ο ίδιος τόσο μεγάλη φαίνεται να είναι και η πείνα του.  Συχνά περιπλανιέται γύρω από παιδάκια με κουλούρια στο χέρι και στέκεται έξω από ψητοπωλεία. Περιμένοντας με τις ώρες. Κουνώντας τη φουντωτή ουρά του, κοιτάζοντάς σε στα μάτια. Πάντα όμως με αξιοπρέπεια. Με πόνο σωματικό και ψυχικό, χωρίς όμως επιθετική διάθεση. Τις προάλλες κατάλαβα ότι πέρα από το μεγάλο μέγεθος, φόβο , πείνα, ο σκύλος αυτός έχει και μεγάλη καρδιά.

          Ετοιμαζόμουν να περάσω τα φανάρια όταν την προσοχή μου τράβηξε ένα περιστατικό, συχνό μεν, εκνευριστικό για μένα κάθε φορά δε. Ήταν ένας κύριος με ένα μικρό παιδάκι και κινούνταν προς τη διάβαση. Όταν ξαφνικά ο άνδρας, επειδή το παιδάκι γύρισε να χαϊδέψει το γνωστό σκυλί, το τράβηξε  προς το μέρος του και άρχισε να του φωνάζει δυνατά. Επειδή τόλμησε να πλησιάσει «ένα αδέσποτο και βρωμερό σκυλί»! Τότε με μιας ο σκύλος τους πλησίασε. Περίμενα να του επιτεθεί παρ’ όλα αυτά άρχισε να γαυγίζει, από μικρή απόσταση. Ήταν ένα γαύγισμα με παράπονο, με σχεδόν διδακτικό τόνο, καθόλου άγριο. Σαν να του έλεγε «Έι, έχω ανάγκη από χάδια, δεν είμαι κακός, δεν πείραξα κανέναν!». Μέχρι που το φανάρι έγινε πράσινο.

          Δεν θυμάμαι αν αντέδρασε κανείς τριγύρω. Πολλοί θα ήταν αυτοί που θα συμφώνησαν με τον κύριο. «Καλά του έκανε, να μαθαίνει από μικρό το παιδί. Έχουμε γεμίσει βρωμόσκυλα!». Κάποιοι δεν θα έδωσαν καν σημασία. Ελάχιστοι θα ταράχτηκαν όπως εγώ που έμεινα παγωμένη στην άλλη πλευρά του δρόμου. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από αυτόν τον χνουδωτό αφανή ήρωα. Από τη μία ένιωθα οργή για απαράδεκτη στάση ενός σύγχρονου πολίτη και από την άλλη ευχάριστη έκπληξη. Δεν θα αναλύσω το ζήτημα των αδέσποτων και το μερίδιο που έχουμε όλοι. Θα μείνω στο ότι για άλλη μια φορά η ζωή αποδεικνύει ότι συχνά τα ζώα είναι πολύ πιο «άνθρωποι» από τους ανθρώπους.

Φρόσω Τερζόγλου

Γράμμα στον Μάρτιν(Λούθερ Κίνγκ)

(Στις 28 Αυγούστου του 1963 ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκφώνησε τον περίφημο λόγο του «Έχω ένα όνειρο» σε μια ειρηνική συγκέντρωση στην Ουάσινγκτον, παρουσία 250.000 ανθρώπων όλων των φυλών.

«Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του. Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.  Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας. Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους» είχε πει στην ομιλία του που έμεινε στην ιστορία.

Τον Δεκέμβριο του επόμενου έτους του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης.)

Αγαπητέ Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ,

          Λείπεις. Ο πολύς κόσμος και πόσο μάλλον οι ηγέτες σταμάτησαν να έχουν όνειρα. Ο ρατσισμός όχι μόνο δεν έχει εξαλειφθεί αλλά ακόμη χειρότερα έχει μεταλλαχθεί, σαν άλλος ιός. Πλέον μισούμε όχι μόνο τους έγχρωμους αλλά και όλους τους άλλους και κάνουμε και ομάδες και κόμματα και κινήματα εναντίον τους. Και ακόμη χειρότερα, τώρα τα κάνουμε όλα κάτω από τη μάσκα του πολιτισμού.

          Λείπεις Μάρτιν( μπορώ να σε αποκαλώ έτσι ε;). Μετά από γενιές και γενιές πολιτικών που έκαναν κακό, που επέτρεψαν την πείνα και τον πόλεμο κάπου εμφανίστηκε κάποιος που φαινόταν να σου μοιάζει. Ήταν έγχρωμος και αυτός, μορφωμένος και πίστεψα ότι ήταν διαφορετικός. Αλήθεια το πίστεψα κι εγώ και πολλοί!  Άλλωστε έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε κάπου..Όμως αυτός τελικά μάλλον δεν σου μοιάζει τόσο. Σε συνέντευξη του ανέφερε ότι «άμα ζούσες θα είχες εκπλαγεί από την πρόοδο που έχουμε κάνει και θα έλεγες ότι πρόκειται για μια λαμπρή εξέλιξη.» Όντως, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι πολλά έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Αλλά ακόμη περισσότερα προς το χειρότερο.

          Λείπεις. Μπορεί να μην με πιστεύεις  καν αλλά αν ήσουν εδώ θα μάθαινες ότι αυτός, όπως και προηγούμενοι του, ετοιμάζεται να ξεκινήσει έναν πόλεμο. Ναι, κανονικό πόλεμο! Με όπλα, βόμβες, άμαχο πληθυσμό, νεκρά παιδιά, χήρες και ερειπωμένα σπίτια. Α. Και πολλούς πλούσιους που θα γίνουν πλουσιότεροι. Θα είχατε και στην εποχή σου τέτοιους…

          Λείπεις Μάρτιν και ο κόσμος δεν πάει καλά! Τη μία μέρα τιμούν το Νόμπελ ειρήνης σου και την άλλη ετοιμάζουν πόλεμο! Λείπεις και δεν ξέρω τι να πιστέψω.. Μήπως κι εσύ ήσουν μια εικόνα, μήπως κι εσύ έκρυβες καλά τις απάτες σου; Όχι! Συγνώμη Μάρτιν, λάθος μου να σε προσβάλω. Εξάλλου,  μου αρέσουν πολύ τα όνειρα για να σταματήσω να πιστεύω σε αυτά..

 Φρόσω Τερζόγλου

Μοναξία.

Θανάσιμο όπλο η μοναξιά και μάγισσα.

Γίνεται εύκολα λαμπερό γέλιο και φόβος.

Ξημέρωμα αξημέρωτο και φωτογραφίες.

Αγκαλιά και ύπνος βαθύς.

Μιλάει, ουρλιάζει αλλά δεν ακούγεται.

Είναι εκείνα τα δευτερόλεπτα αφού κλείσει η πόρτα.

Είναι το  «Σ’ αγαπώ», που ως λέξη, τι να κάνει κι αυτό;  Δεν φτάνει!

Έρημος η μοναξιά και νερό της η παρέα, η αγάπη.

Και το ψέμα. Η αλήθεια, η πραγματικότητα, εχθροί.

Αυτή θέλει τα παραμύθια της, τα τρυφερά, τα αιώνια.

Αχόρταγη και ζηλιάρα, καταφέρνει ακόμη να γεννιέται από το τίποτα.

Θέλει κι άλλο, κι άλλο την παρέα. Δεν θέλει τέλος.

Δεν θέλει «Καλημέρα» και «Καληνύχτα». Λέξεις βλέπεις και αυτά..

Όμως…

Σαν γίνει φυγή, απώλεια, παρόν τότε αλίμονο..

Σαν τύχει και  ξεφύγει από το νου,  σαν γίνει κανονική μοναξιά,

αυτή που οι άλλοι σου χτυπάνε τον ώμο και λένε «δεν πειράζει»,

τότε να δεις απελπισία.

Τότε, ο πόνος είναι τόσο δυνατός.. Γίνεται  τρέλα..

Και ξεπερνάς όρια που δεν φανταζόσουν ότι υπάρχουν.

Και έρχεται και η μαγική στιγμή..

Τότε μόνο,  περπατώντας στα συντρίμμια, ίσως βρίσκεις την κάποια ηρεμία..

Τότε ξαποσταίνεις λίγο..

Όταν συνειδητοποιήσεις, ότι η μοναξιά, σαν ευχή και σαν κατάρα,

είναι τουλάχιστον η σίγουρη, παντοτινή, αχώριστη παρέα σου.

Συγνώμη αγάπη που μ ‘έμαθαν έτσι.

Φρόσω Τερζόγλου

Κρύο έξω, ζέστη μέσα.

Χειμώνα!

Έφτασε επιτέλους η εποχή σου.

Θυμάσαι που σε περίμενα το καλοκαίρι; Είχα ζητήσει τότε «Μια ζωή με όνειρα καθημερινά και παντοτινά, σε στιγμές με διάρκεια, ακόμη κι αν έχει φύγει η αλμύρα…».

 Είμαι από αυτούς τους «περίεργους» βλέπεις.. Λες να φταίει ο παγωμένος Φεβρουάριος που ήρθα σ’ αυτόν τον κόσμο;

Τώρα είσαι εδώ λοιπόν, το καλοκαίρι πέρασε και το επόμενο μοιάζει πολύ μακριά.

Και επιτέλους όλα και όλοι δείχνουν όπως πραγματικά είναι. Τι ειρωνία στην ομίχλη και τη βροχή να είναι όλα πιο καθαρά!

Ίσως αυτά είναι που μας ενώνουν. Μέσα στο κρύο και το σκοτάδι o αλλος μοιάζει η καλύτερη επιλογή..

Τώρα όλοι οι άνθρωποι αποκαλύπτουμε κάθε μορφής ευαισθησία, στον κόσμο και στον εαυτό μας. Πριν λίγο καιρό ζητούσαμε προκλητικά να γίνουμε βασιλείς του κόσμου!

Τώρα νιώθω πιο πλούσια από ποτέ! Η φύση είναι πάντα εκεί, έχοντας αποβάλει τη μάσκα της. Η θάλασσα είναι ακόμη εκεί και  περιμένει, μια συννεφιασμένη μέρα του Νοέμβρη. Μα θάλασσα το καταχείμωνο;

Κι όμως! Είναι όταν έχεις ένα ζεστό σπίτι και μια αγκαλιά να σε περιμένουν μέσα σου είναι πάντα καλοκαίρι!

Φρόσω Τερζόγλου

Σαν ευχή και σαν κατάρα

(Με αφορμή τα παραμύθια και τους προβληματισμούς των γιορτών!)

“..Και καθώς κοίταξε στα μάτια τη νεογέννητη κόρη της, βεβαιώθηκε ότι έχουν μείνει μόνες τους και τις είπε λόγια πολύτιμα που αντήχησαν στο δωμάτιο, λόγια που εκείνη την ώρα έμοιαζαν να τα λέει στον εαυτό της…

«Και αν κάτι δεν θα σου συγχωρήσουν ποτέ είναι η αλήθεια. Η αλήθεια σου. Άμα τους τη δώσεις θα σε πατήσουν. Αν τολμήσεις να μην πονηρεύεσαι, να είσαι ο εαυτός σου ατόφιος τότε πολλά κακά θα σου συμβούν. Μα το χειρότερο από όλα θα σου ‘ρθει αν κάνεις το λάθος να περιμένεις την αλήθεια από αυτούς. Εκεί έξω μπαίνουν σε μάσκες και κανόνες και λογικές. Εκεί έξω, μικρή μου, θα σε συμπαθήσουν αν είσαι χαζή. Αν όχι, θα σου ζητήσουν να τη κάνεις. Θα σου πουν ότι έτσι είναι τα πράγματα, ότι δεν πρέπει να μιλάς και να διαμαρτύρεσαι. Θα σου πούνε «Ποια είσαι εσύ που θα αλλάξεις τον κόσμο;». Και αν ακόμη και τότε μικρή μου δεν τους ακούσεις τότε θα περιπλανηθείς σε φουρτουνιασμένες θάλασσες. Θα γίνεις γυναίκα και θα πρέπει να είσαι γλυκιά και υπομονετική και καταδεκτική και χαμογελαστή, για να είσαι αρεστή!»

«Μα αν είσαι από αυτά τα σπάνια, τα αληθινά, τα σπουδαία πλάσματα εγώ δεν θα σου πω να αλλάξεις. Γιατί τουλάχιστον η δική σου ευτυχία και τα όνειρα θα είναι αγνά, θα έχουν καλοσύνη και αγάπη. Και στην αγάπη, αυτό το τόσο πολύτιμο συναίσθημα, δεν υπάρχει εχθρός. Θα τους βλέπεις να υποφέρουν με το χαμόγελο τους και τη λάμψη τους, μα εσύ θα έχεις λάμψη μοναδική στα μάτια, που όλα τα λούσα του κόσμου δεν μπορούν να φέρουν. Θα πέσουν πάνω σου να σε φάνε αν μυρίσουν την ευτυχία σου. Γιατί αυτοί, όσο και να πληγώνουν, όσο ψεύτικα και να ζούνε παραμένουν άνθρωποι. Και καταλαβαίνουν όσα δεν παραδέχονται..»

«Να προχωρήσεις και να μη φοβάσαι, γιατί θα βρεθούν άνθρωποι σαν εσένα, πολύ λίγοι βέβαια. Να μη φοβηθείς να μοιράσεις την αλήθεια σου, να μην δεχτείς το «Έτσι είναι», να χτίσεις το δικό σου κόσμο. Και εκεί μέσα να ευτυχήσεις κοριτσάκι μου!»

«Αν πάλι επιλέξεις να κάνεις τη χαζή, τότε όλα θα πάνε πολύ καλά, στο εγγυώμαι. Θα γίνεις πολύ χαρούμενη. Για ευτυχισμένη όμως, δεν ξέρω…»

Εσείς τι λέτε;;;

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Φρόσω Τερζόγλου