(Δεν) θα το πω.

Αν έκανες βήματα μα δεν ήρθες εδώ.

Δεν θα το πω, δεν θα το πω.

Την πόρτα αν κλείδωνες και ας σκαρφάλωσα εγώ.

Δεν θα το πω, δεν θα το πω.

Φιγούρες αν έκανα, μπροστά αν γελούσα,

Βαθιά αν κολύμπησα, αστέρια αν μετρούσα,

Τον Allen αν λάτρεψα, Turner αν τραγουδούσα

πάντα θα επιμένω να είμαι εγώ.

Αυτό το εγώ σε πείραζε, μα εμένα πιο πολύ.

Αυτό θα το πω, ναι, θα το πω.

Στους φίλους πήγαινες νύχτα, σε εμένα την αυγή.

Αυτό θα το πω, σίγουρα θα το πω.

Ναι, το εγώ σε μάρανε, μα εμένα πιο πολύ.

Αλλάζουν λένε τα πράγματα και έρχονται και αυτοί

που θα μιλάς μόνο για Σάββατα και άσε δική μου την Κυριακή.

Φιγούρες αν έκανες, μπροστά αν γελούσες,

Βαθιά αν πόνεσες, κρυφά αν με κοιτούσες,

Tους Floyd αν ξέχασες, γαρύφαλλα αν σκορπούσες

πάντα θα επιμένεις να είσαι εσύ.

Φ.Τ.

Η νέα γενιά.

Είμαι η γενιά της δειλίας.
Δεν απλώνω εύκολα το χέρι για να βοηθήσω.
Μόνο για να ζητήσω.

Μου έμαθαν να μην ασχολούμαι με πολλά.
Ούτε για πολύ.
"Σου αξίζουν τα καλύτερα". Μα γιατί; Γιατί είσαι Εσύ.

Μου αρέσει να φαίνομαι.
Να φαίνομαι καλά φυσικά.
Τα άσχημα και τα παθολογικά είναι για τους Άλλους.

Αυτοί οι Άλλοι, μακριά, που υποφέρουν.
Μα όσο δεν είναι γύρω μου, τι με νοιάζει;
Συμβαίνουν αυτά..

Μπορώ και κοροϊδεύω άψογα και τον εαυτό μου.
Εκτός από τα βράδια με τη μουσική.
Εκτός από τα απεγνωσμένα βλέμματα στο αστικό.
Εκτός από τις μοναχικές Κυριακές.
Εκτός από τα Χριστούγεννα.
Εκτός από τον ήχο του μηνύματος.Της Cosmote.
Εκτός από τον ήχο του ρολογιού, του χρόνου που περνάει.

Είμαι η γενιά της δειλίας και δεν ξέρω που πηγαίνω.
Μα ούτε και θέλω να μάθω.
Απλώς επιβιώνω και όταν με ρωτούν "πώς είσαι" απαντάω:
"Μια χαρά".

Φ.Τ