(Αφιερωμένο στα απρόσμενα ταξίδια και στις βόλτες στην πόλη το ξημέρωμα)
Και μετά τα δύσκολα, μάθαμε να πρέπει να είμαστε δυνατοί.
Χαρούμενοι γιατί “υπάρχουν και χειρότερα”.
Να ζούμε τη μέρα μας,να δουλεύουμε- ή να εργαζόμαστε, πείτε το όπως θέλετε.
Και να μιλάμε για τα προβλήματα. Τα δικά μας,του γείτονα,της κουμπάρας.
Και να παίρνουμε αποφάσεις.
Και όταν μένουμε μόνοι να ονειρευόμαστε. Και τα όνειρα να μένουν όνειρα.
Ηρεμία,τάξη,ασφάλεια, ω τι ωραία!
-
Τι ωραία που κινούνται οι δείκτες στο ρολόι με τη μουσική να παίζει!
Τι ωραία που τα παιδιά έμαθαν να κλείνονται μέσα και οι μεγάλοι ακόμη πιο μέσα!
Μα πόσο μας έλειψε εκείνο το κλάμα το λυτρωτικό που ψάχνει για αντίκρισμα…
Μα πόσο όμορφοι οι τσαλακωμένοι άνθρωποι…
*Εκεί που νομίζετε ότι ισορροπήσατε,ότι μπήκατε σ’ένα δρόμο,ό,τι πάθατε και μάθατε πλέον τι θέλετε, εκεί είναι που πρέπει να δώσετε μια κλωτσιά και να τα πάρετε όλα από την αρχή!
Φρόσω Τερζόγλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου