Μοναξία.

Θανάσιμο όπλο η μοναξιά και μάγισσα.

Γίνεται εύκολα λαμπερό γέλιο και φόβος.

Ξημέρωμα αξημέρωτο και φωτογραφίες.

Αγκαλιά και ύπνος βαθύς.

Μιλάει, ουρλιάζει αλλά δεν ακούγεται.

Είναι εκείνα τα δευτερόλεπτα αφού κλείσει η πόρτα.

Είναι το  «Σ’ αγαπώ», που ως λέξη, τι να κάνει κι αυτό;  Δεν φτάνει!

Έρημος η μοναξιά και νερό της η παρέα, η αγάπη.

Και το ψέμα. Η αλήθεια, η πραγματικότητα, εχθροί.

Αυτή θέλει τα παραμύθια της, τα τρυφερά, τα αιώνια.

Αχόρταγη και ζηλιάρα, καταφέρνει ακόμη να γεννιέται από το τίποτα.

Θέλει κι άλλο, κι άλλο την παρέα. Δεν θέλει τέλος.

Δεν θέλει «Καλημέρα» και «Καληνύχτα». Λέξεις βλέπεις και αυτά..

Όμως…

Σαν γίνει φυγή, απώλεια, παρόν τότε αλίμονο..

Σαν τύχει και  ξεφύγει από το νου,  σαν γίνει κανονική μοναξιά,

αυτή που οι άλλοι σου χτυπάνε τον ώμο και λένε «δεν πειράζει»,

τότε να δεις απελπισία.

Τότε, ο πόνος είναι τόσο δυνατός.. Γίνεται  τρέλα..

Και ξεπερνάς όρια που δεν φανταζόσουν ότι υπάρχουν.

Και έρχεται και η μαγική στιγμή..

Τότε μόνο,  περπατώντας στα συντρίμμια, ίσως βρίσκεις την κάποια ηρεμία..

Τότε ξαποσταίνεις λίγο..

Όταν συνειδητοποιήσεις, ότι η μοναξιά, σαν ευχή και σαν κατάρα,

είναι τουλάχιστον η σίγουρη, παντοτινή, αχώριστη παρέα σου.

Συγνώμη αγάπη που μ ‘έμαθαν έτσι.

Φρόσω Τερζόγλου