Κρύο έξω, ζέστη μέσα.

Χειμώνα!

Έφτασε επιτέλους η εποχή σου.

Θυμάσαι που σε περίμενα το καλοκαίρι; Είχα ζητήσει τότε «Μια ζωή με όνειρα καθημερινά και παντοτινά, σε στιγμές με διάρκεια, ακόμη κι αν έχει φύγει η αλμύρα…».

 Είμαι από αυτούς τους «περίεργους» βλέπεις.. Λες να φταίει ο παγωμένος Φεβρουάριος που ήρθα σ’ αυτόν τον κόσμο;

Τώρα είσαι εδώ λοιπόν, το καλοκαίρι πέρασε και το επόμενο μοιάζει πολύ μακριά.

Και επιτέλους όλα και όλοι δείχνουν όπως πραγματικά είναι. Τι ειρωνία στην ομίχλη και τη βροχή να είναι όλα πιο καθαρά!

Ίσως αυτά είναι που μας ενώνουν. Μέσα στο κρύο και το σκοτάδι o αλλος μοιάζει η καλύτερη επιλογή..

Τώρα όλοι οι άνθρωποι αποκαλύπτουμε κάθε μορφής ευαισθησία, στον κόσμο και στον εαυτό μας. Πριν λίγο καιρό ζητούσαμε προκλητικά να γίνουμε βασιλείς του κόσμου!

Τώρα νιώθω πιο πλούσια από ποτέ! Η φύση είναι πάντα εκεί, έχοντας αποβάλει τη μάσκα της. Η θάλασσα είναι ακόμη εκεί και  περιμένει, μια συννεφιασμένη μέρα του Νοέμβρη. Μα θάλασσα το καταχείμωνο;

Κι όμως! Είναι όταν έχεις ένα ζεστό σπίτι και μια αγκαλιά να σε περιμένουν μέσα σου είναι πάντα καλοκαίρι!

Φρόσω Τερζόγλου