Eγώ κι εσύ

Αν εσύ ήσουν εγώ κι εγώ ήμουν εσύ 

με τι θα έμοιαζε η ζωή;

Αν μου έδινες νερό και σου έδινα τροφή, 

θα γύριζε ξανά απ' την αρχή;

Αν τα δικά σου ήταν δικά μου

και ό,τι είχα το είχες κι εσύ,

θα ημέρευε η Γη;

Θα γινότανε γιορτή;

Αν τα πινέλα έπιανα

κι έφευγες από τον υπολογιστή

και τρέχαμε μαζί στην εξοχή,

θα υπήρχε ελπίδα μικρή;

Αν μου έλεγες σ'αγαπώ 

και σου αρκούσε η σιωπή

και σου έλεγα συγνώμη και 

μου απαντούσες με φιλί,

θα βλέπαμε το ξημέρωμα μαζί;

Αν τη γάτα μου τάιζες

και ο σκύλος σου δεν δάγκωνε το αυτί

και τον ήλιο αγαπούσαμε,

μα τη βροχή ακόμη πιο πολύ,

θα φαινόμασταν σωστοί;

Ω..Μα τα "αν" δεν είναι άνθρωπος.

Δεν έχουν καριέρες, καθρέφτες, σκηνή.

Και είναι που πάλι ξέχασα

(θα φταίει η φύση η ρομαντική):

Απ' την αρχή εγώ ήμουν εγώ κι εσύ ήσουν εσύ.