Κρύο έξω, ζέστη μέσα.

Χειμώνα!

Έφτασε επιτέλους η εποχή σου.

Θυμάσαι που σε περίμενα το καλοκαίρι; Είχα ζητήσει τότε «Μια ζωή με όνειρα καθημερινά και παντοτινά, σε στιγμές με διάρκεια, ακόμη κι αν έχει φύγει η αλμύρα…».

 Είμαι από αυτούς τους «περίεργους» βλέπεις.. Λες να φταίει ο παγωμένος Φεβρουάριος που ήρθα σ’ αυτόν τον κόσμο;

Τώρα είσαι εδώ λοιπόν, το καλοκαίρι πέρασε και το επόμενο μοιάζει πολύ μακριά.

Και επιτέλους όλα και όλοι δείχνουν όπως πραγματικά είναι. Τι ειρωνία στην ομίχλη και τη βροχή να είναι όλα πιο καθαρά!

Ίσως αυτά είναι που μας ενώνουν. Μέσα στο κρύο και το σκοτάδι o αλλος μοιάζει η καλύτερη επιλογή..

Τώρα όλοι οι άνθρωποι αποκαλύπτουμε κάθε μορφής ευαισθησία, στον κόσμο και στον εαυτό μας. Πριν λίγο καιρό ζητούσαμε προκλητικά να γίνουμε βασιλείς του κόσμου!

Τώρα νιώθω πιο πλούσια από ποτέ! Η φύση είναι πάντα εκεί, έχοντας αποβάλει τη μάσκα της. Η θάλασσα είναι ακόμη εκεί και  περιμένει, μια συννεφιασμένη μέρα του Νοέμβρη. Μα θάλασσα το καταχείμωνο;

Κι όμως! Είναι όταν έχεις ένα ζεστό σπίτι και μια αγκαλιά να σε περιμένουν μέσα σου είναι πάντα καλοκαίρι!

Φρόσω Τερζόγλου

Σαν ευχή και σαν κατάρα

(Με αφορμή τα παραμύθια και τους προβληματισμούς των γιορτών!)

“..Και καθώς κοίταξε στα μάτια τη νεογέννητη κόρη της, βεβαιώθηκε ότι έχουν μείνει μόνες τους και τις είπε λόγια πολύτιμα που αντήχησαν στο δωμάτιο, λόγια που εκείνη την ώρα έμοιαζαν να τα λέει στον εαυτό της…

«Και αν κάτι δεν θα σου συγχωρήσουν ποτέ είναι η αλήθεια. Η αλήθεια σου. Άμα τους τη δώσεις θα σε πατήσουν. Αν τολμήσεις να μην πονηρεύεσαι, να είσαι ο εαυτός σου ατόφιος τότε πολλά κακά θα σου συμβούν. Μα το χειρότερο από όλα θα σου ‘ρθει αν κάνεις το λάθος να περιμένεις την αλήθεια από αυτούς. Εκεί έξω μπαίνουν σε μάσκες και κανόνες και λογικές. Εκεί έξω, μικρή μου, θα σε συμπαθήσουν αν είσαι χαζή. Αν όχι, θα σου ζητήσουν να τη κάνεις. Θα σου πουν ότι έτσι είναι τα πράγματα, ότι δεν πρέπει να μιλάς και να διαμαρτύρεσαι. Θα σου πούνε «Ποια είσαι εσύ που θα αλλάξεις τον κόσμο;». Και αν ακόμη και τότε μικρή μου δεν τους ακούσεις τότε θα περιπλανηθείς σε φουρτουνιασμένες θάλασσες. Θα γίνεις γυναίκα και θα πρέπει να είσαι γλυκιά και υπομονετική και καταδεκτική και χαμογελαστή, για να είσαι αρεστή!»

«Μα αν είσαι από αυτά τα σπάνια, τα αληθινά, τα σπουδαία πλάσματα εγώ δεν θα σου πω να αλλάξεις. Γιατί τουλάχιστον η δική σου ευτυχία και τα όνειρα θα είναι αγνά, θα έχουν καλοσύνη και αγάπη. Και στην αγάπη, αυτό το τόσο πολύτιμο συναίσθημα, δεν υπάρχει εχθρός. Θα τους βλέπεις να υποφέρουν με το χαμόγελο τους και τη λάμψη τους, μα εσύ θα έχεις λάμψη μοναδική στα μάτια, που όλα τα λούσα του κόσμου δεν μπορούν να φέρουν. Θα πέσουν πάνω σου να σε φάνε αν μυρίσουν την ευτυχία σου. Γιατί αυτοί, όσο και να πληγώνουν, όσο ψεύτικα και να ζούνε παραμένουν άνθρωποι. Και καταλαβαίνουν όσα δεν παραδέχονται..»

«Να προχωρήσεις και να μη φοβάσαι, γιατί θα βρεθούν άνθρωποι σαν εσένα, πολύ λίγοι βέβαια. Να μη φοβηθείς να μοιράσεις την αλήθεια σου, να μην δεχτείς το «Έτσι είναι», να χτίσεις το δικό σου κόσμο. Και εκεί μέσα να ευτυχήσεις κοριτσάκι μου!»

«Αν πάλι επιλέξεις να κάνεις τη χαζή, τότε όλα θα πάνε πολύ καλά, στο εγγυώμαι. Θα γίνεις πολύ χαρούμενη. Για ευτυχισμένη όμως, δεν ξέρω…»

Εσείς τι λέτε;;;

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Φρόσω Τερζόγλου

7 θανάσιμες, μικρές, ιστορίες

Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι μια ταξινόμηση των πιο σοβαρών αμαρτημάτων σύμφωνα με την Καθολική εκκλησία, την οποία εισήγαγε ο Πάπας Γρηγόριος Α' κατά τη διάρκεια της θητείας του 590- 604 μ.Χ. στην εργασία του Magna Moralia.
Τα αμαρτήματα ονομάζονται "θανάσιμα" γιατί σύμφωνα με την εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, εκτός αν συγχωρεθούν με την εξομολόγηση...

Οκνηρία

... Καθόταν από το πρωί εκεί, δίπλα στο παράθυρο και να που άρχισε να νυχτώνει. Μόνιμη συντροφιά η γάτα στα σκαλιά απέναντι και που και που καμιά γειτόνισσα. Λες και της είχε απομείνει κάτι άλλο. Λες και μπορούσε να ελπίζει σε κάτι άλλο. Τα πόδια της έμοιαζαν βαριά και οι προσδοκίες είχαν εξατμιστεί. Αυτό ήταν ίσως το μόνο που ησύχαζε τη ψυχή της τα βράδια. Αυτή η παραίτηση την έφερνε λίγο πιο κοντά στον δικό της Θεό. "Όλα θα περάσουν..όλα θα τελειώσουν..", ψιθύριζε μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος...

Αλαζονεία

... Που τον έχανες που τον έβρισκες μπροστά σε έναν καθρέφτη. "Μακάρι να με έβλεπε και η καριόλα η Άννα τώρα, να δει τι άφησε". Βλέπεις είχε χάσει πολλά κιλά τελευταία. Οι συμμαθητές τον βλέπουν στο δρόμο και δεν τον αναγνωρίζουν. Οι φίλοι αυξήθηκαν. Ποτάκια, φωτογραφίες, γκόμενες, χαμός. Ω και ο πατέρας. Τώρα μάλιστα! Τώρα δεν ντρέπεται πια. Εντάξει, μπορεί να μην πέρασε στη Νομική αλλά τουλάχιστον βλέπεται τώρα ο γιος του."Τι έχουμε πει αγόρι μου; Είμαστε οι καλύτεροι! Πάτησε τους όλους!"...

Λαιμαργία

... "Να ξέρεις ίσως αργήσω σήμερα το βράδυ, θα έχω πολλή δουλειά", είπε βιαστικός κι έκλεισε την πόρτα. "Μα..."! Δεν τον πρόλαβε. Σκόπευε να μαγειρέψει κάτι και θα το κάνει. Της αρέσει πολύ να βλέπει την ευχαρίστηση στα μάτια του. Εξάλλου, θα τον περιμένει όπως πάντα..πόσο θα αργήσει; Τα ψώνια έγιναν, τα μακαρόνια έβρασαν, η σάλτσα έγινε. Η ώρα πέρασε. Αυτός δεν απαντάει στο τηλέφωνο. Αυτός απενεργοποιεί το τηλέφωνο. Αυτή ξεκινάει να τρώει τα μακαρόνια, όλη την κατσαρόλα και τα δάκρυα τρέχουν στα μάτια της. "Θα έχει πολλή δουλειά"...

Λαγνεία

... Έφτασε στο πάρτι όπως πάντα αργοπορημένος. Εξάλλου αυτό είναι μέρος της γοητείας του.  "Ωραία φάση" σκέφτεται. Το ένα ποτό φέρνει το άλλο και αρχίζει και χαλαρώνει. Στο κινητό του έρχονται μηνύματα από την πρώην του. Έχει βαρεθεί. "Νέο παιδί είμαι! Στην τελική ποιος θέλει να τρώει το ίδιο φαί κάθε μέρα; Θα της στείλω αύριο." Προς το παρόν έχει βάλει ως στόχο το γκομενάκι, τη φίλη της Μαρίας. Την εντόπισε εδώ και καμιά εβδομάδα στο fb και τώρα είναι μια καλή ευκαιρία για να γίνει κάτι. Και τα καταφέρνει. Οκ, δεν του αρέσει και πολύ που και σήμερα θα κοιμηθεί μόνος αλλά τουλάχιστον γάμησε...

Απληστία

... Ξημέρωσαν Χριστούγεννα και πάλι!  Ο μπαμπάς και η μαμά προετοιμάζονται για το καθιερωμένο ταξιδάκι τους. Εντάξει, η μικρή Μαρία θα μείνει με τη γιαγιά και τον παππού. Και για να μην κλαίει της πήραν καί το σπίτι της Barbie και δύο παραμύθια και ένα φορεματάκι όπως της ξαδέρφης της! Αλλά αυτή εκεί! Γκρινιάζει και τους καθυστερεί. "Εγώ ήθελα το ροζ φόρεμα! Να πάτε να μου το πάρετε!!"ουρλιάζει μέσα στα αναφιλητά της. Αλλά κανείς δεν την ακούει. Η μαμά έκλεισε την πόρτα πίσω της για να προλάβει το κομμωτήριο, η γιαγιά πήγε δίπλα για καφέ και κανείς δεν ακούει το "Μαμάαααααααα"...

Οργή

... "Αγαπητό μου ημερολόγιο, χθες το βράδυ ο μπαμπάς ήρθε σπίτι νωρίτερα από το συνηθισμένο. Κανονικά τελειώνει τη δουλειά στις 9 αλλά χθες ήρθε στις 8. Η μαμά σιδέρωνε στο σαλόνι και με το που τον είδε να μπαίνει άρχισε να τον ρωτάει τι έχει και αν είναι καλά. Ο μπαμπάς δεν της απαντούσε όμως και πήγε κατευθείαν στην κουζίνα. Άνοιξε την κατσαρόλα αλλά δεν υπήρχε κάτι μέσα. Άρχισε πάλι να βρίζει και να σπάει ό,τι υπήρχε μπροστά του. Έβριζε τη μαμά και εκείνη έκλαιγε και του ζητούσε συγνώμη που δεν πρόλαβε να ετοιμάσει κάτι. Ούρλιαζαν μαζί μέχρι που άρχισε και ο μπαμπάς να κλαίει..."

Ζηλοφθονία

... Τον τελευταίο καιρό ήταν σχεδόν αχώριστες αυτές οι δύο. Η Σοφία μιλούσε για τα δικά της με τις ώρες στο τηλέφωνο αλλά η Άννα την άκουγε. Της άρεσε επίσης να σχολιάζει τι φοράει ο κόσμος. Ε κακό είναι που και που; Χθες βγήκε για καφέ με μια άλλη φίλη τους αλλά "ξέχασε να της τηλεφωνήσει", συμβαίνουν αυτά..Και προχθές που της έλεγε η Άννα πόσο καλά τα πήγε στις εξετάσεις το τηλέφωνο της "έκλεισε απο μπαταρία" και δεν ξαναπήρε. Χμμ..ε δεν το έκανε επίτηδες! Βέβαια, και τις προάλλες που την κάλεσε σπίτι της γιατί η Άννα είχε κουραστεί να πηγαίνει στο δικό της, πάλι δεν μπορούσε. Όμως, τουλάχιστον όταν την κάλεσε να βγουν όλοι μαζί με το νέο αγόρι της, η Σοφία παράτησε το διάβασμα και πήγε! Ε σ'αυτά δεν φαίνονται οι φίλες;...

xxx,

Φ.Τ.

Μάσκες

Πόσες φορές άραγε αναλογίστηκες το πως καθορίζεις το χρόνο ή αυτός εσένα; Πόσες φορές ευχήθηκες όλα να ήταν αλλιώς ή να άρχιζαν από την αρχή; Πόσες φορές δεν ένιωσες σαν μια μικρή μαριονέτα παραδομένη στη μοίρα της, περιμένοντας ένα θαύμα;

Ας μην κοροιδευόμαστε. Είμαστε οι επιλογές μας. Απλά οι επιλογές μας ίσως να μην είναι ακριβώς τα θέλω μας, ίσως είναι περισσότερο τα πρέπει μας. Είμαστε το εδώ και το τώρα. Αν κάναμε λίγο περισσότερο στην άκρη τον εγωισμό μας, αν μπορούσαμε να αποστασιοποιηθούμε και να δούμε τι έχουμε, αν είχαμε περισσότερο θάρρος για να φτιάξουμε την αλήθεια μας τότε ίσως όλα ήταν πιο καθαρά.

 Ναι, αυτό μας λείπει. Είναι ο τρόμος για την αλήθεια. Ο τρόμος να κάνουμε αυτό που θέλουμε, αυτό που υπάρχει μέσα στο κεφάλι μας. Γιατί "δεν γίνονται αυτά τα πράγματα". Κι έτσι καταντήσαμε ένα τσούρμο άνθρωποι χαμένοι, αυτόματοι και κυρίως τρομαγμένοι και δειλοί. Μάσκες περιφερόμενες. Που έχουν πειστεί τόσο για το προσωπείο τους που τρομάζουν αν πετύχουν κάποιον χωρίς αυτό.

Προφανώς και δεν είναι όλα στο χέρι μας. Προφανώς και δεν γίνεται να ελέγχουμε τους πάντες και τα πάντα ή να ζούμε σε μια μόνιμη κατάσταση ευφορίας. Για να μάθουμε ποιοι είμαστε χρειάζεται να εμπιστευτούμε. Να συγχωρέσουμε. Να επιλέξουμε. Γιατί οι μάσκες πάντα πέφτουν κάποια στιγμή. Και το θέμα είναι αυτό που θα αντικρίσουμε να είναι αυτό που όντως θέλουμε.

xxx,

Φ.Τ.

Μετά πολιτική ποίηση

Γυρίζεις από εδώ, γυρίζεις από εκεί.

Και για να μάθεις, λένε, πρέπει να πάθεις.

Και πάλι τι ξέρεις στο τέλος;

Ποιος θα στο πει;

Ακολουθείς το άγνωστο, τους τρομάζεις.

Ακολουθείς το γνωστό, σε φοβίζουν.

Μα δεν ξέρουν πως ο κόσμος δεν χάνεται όσο τον στηρίζουμε;

Ο ήλιος συνεχίζει να ανατέλλει και το φεγγάρι να φωτίζει τις νύχτες.

Ο κόσμος συνεχίζει να αγωνίζεται.

Γιατί η ελπίδα είμαστε εμείς.

Η πίστη είναι οι φωτογραφίες των αγαπημένων μας.

Το όνειρο είναι τα παιδιά που θα γεννηθούν.

Και δεν χρειάζεται πολλά.

Εγώ να νοιάζομαι για τον διπλανό και ο διπλανός για το γείτονα.

Και μια μέρα θα ανοίξεις την πόρτα και θα βρεις το δώρο σου.

Γιατί ακόμη και αν γυρίσεις όλο τον κόσμο, η απάντηση είναι εδώ.

xxx,

Φ.Τ.

Je suis Charlie

(Γι'αυτούς που χάθηκαν για τα πιστεύω τους, γι'αυτούς που είναι αληθινοί και αγωνίζονται και γι'αυτούς που ομορφαίνουν τον κόσμο με τις ιδέες και τα όνειρα τους.)

Θυμός και οργή.

Οι νεκροί, όλο και περισσότεροι.

Κάποια χρόνια τώρα.

Και οι ένοχοι ακόμη πιο πολλοί.

Σαπίζουν από μέσα.

Σε μια ιστορία που γράφεται με αίμα, 

κανείς δεν μένει καθαρός.

Και όσο πιο ουδέτερος, τόσο πιο βρώμικος.

Αλλά μετά θα λες "εγώ δεν ξέρω", 

με μια κόκκινη στάμπα στο πρόσωπο.

Οι μέρες ποτέ ξανά δεν θα είναι ίδιες.

Και είναι και αυτός εκεί ψηλά.

Είναι και αυτοί που τον υπηρετούν.

Αλλά σήμερα ας προσευχηθούμε γι'αυτούς που χάθηκαν.

Τα παιδιά ενός άλλου, κατώτερου θεού.

Αυτός, ο νέος, ο ίδιος που αλλάζει.

Ω! Καλή χρονιά! Ευτυχισμένο το 2015! Αχ..πως περνάει έτσι ο καιρός..

Αυτό είναι το σημείο  που "κανονικά" κάνω μια εισαγωγή για αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. Ίσως θα μπορούσα να κάνω και μια λίστα με στόχους. Ή να προτρέψω εσάς να κάνετε. Ή να μιλήσω για τα υπέροχα γλυκά των Χριστουγέννων και τα ξενύχτια και τα ποτά και όλα αυτά που όπως λέει ο λαός "έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια". Όλα αυτά θα ήταν ό,τι πρέπει για το ιδανικό πρώτο κείμενο του έτους και θα ικανοποιούσαν πλήρως τους ψυχαναγκασμούς μου.

AΛΛΆ αυτή τη φορά δε θα γίνει έτσι.

Δεν έγραψα τίποτα στη 1/1, δεν δημοσίευσα τίποτα 00.01, δεν πήρα χαρτί και μολύβι, δεν υποσχέθηκα πράγματα στον εαυτό μου και πολλά ακόμη "δεν" που τυπικά εκφράζουν άρνηση αλλά μόνο αρνητικά δεν είναι. Γιατί, για τη νέα μέρα που ξημερώνει, δεν παύει να ισχύει αυτό που ίσχυε πάντα: είναι στο χέρι μας το πως θα τη διαμορφώσουμε. Και ακριβώς γι'αυτό δεν θύμωσα με τα άσχημα που πέρασαν, ούτε βιάζομαι για τα όμορφα που θα έρθουν. Εκτίμησα τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου ουσιαστικά, τα όσα έχω και απλά ζω κι ονειρεύομαι για τα υπόλοιπα. 

Δεν υπάρχει λοιπόν μεγαλύτερη ευτυχία από την αυτοκριτική, τη συγχώρεση, τον ενθουσιασμό για μια ζωή που επιλέγεις να πάρεις στα χέρια σου, να την αντικρίσεις όπως είναι, γυμνή, να την αγαπήσεις και να τη μοιραστείς.

Αυτό σας προκαλώ να κάνετε. Και ταυτόχρονα να ακούτε αυτό το κομμάτι :) : 

https://www.youtube.com/watch?v=0STb5f-QkCU

xxx,

Φ.Τ.