Μάσκες

Πόσες φορές άραγε αναλογίστηκες το πως καθορίζεις το χρόνο ή αυτός εσένα; Πόσες φορές ευχήθηκες όλα να ήταν αλλιώς ή να άρχιζαν από την αρχή; Πόσες φορές δεν ένιωσες σαν μια μικρή μαριονέτα παραδομένη στη μοίρα της, περιμένοντας ένα θαύμα;

Ας μην κοροιδευόμαστε. Είμαστε οι επιλογές μας. Απλά οι επιλογές μας ίσως να μην είναι ακριβώς τα θέλω μας, ίσως είναι περισσότερο τα πρέπει μας. Είμαστε το εδώ και το τώρα. Αν κάναμε λίγο περισσότερο στην άκρη τον εγωισμό μας, αν μπορούσαμε να αποστασιοποιηθούμε και να δούμε τι έχουμε, αν είχαμε περισσότερο θάρρος για να φτιάξουμε την αλήθεια μας τότε ίσως όλα ήταν πιο καθαρά.

 Ναι, αυτό μας λείπει. Είναι ο τρόμος για την αλήθεια. Ο τρόμος να κάνουμε αυτό που θέλουμε, αυτό που υπάρχει μέσα στο κεφάλι μας. Γιατί "δεν γίνονται αυτά τα πράγματα". Κι έτσι καταντήσαμε ένα τσούρμο άνθρωποι χαμένοι, αυτόματοι και κυρίως τρομαγμένοι και δειλοί. Μάσκες περιφερόμενες. Που έχουν πειστεί τόσο για το προσωπείο τους που τρομάζουν αν πετύχουν κάποιον χωρίς αυτό.

Προφανώς και δεν είναι όλα στο χέρι μας. Προφανώς και δεν γίνεται να ελέγχουμε τους πάντες και τα πάντα ή να ζούμε σε μια μόνιμη κατάσταση ευφορίας. Για να μάθουμε ποιοι είμαστε χρειάζεται να εμπιστευτούμε. Να συγχωρέσουμε. Να επιλέξουμε. Γιατί οι μάσκες πάντα πέφτουν κάποια στιγμή. Και το θέμα είναι αυτό που θα αντικρίσουμε να είναι αυτό που όντως θέλουμε.

xxx,

Φ.Τ.