Κυριακή 1 Μαρτίου 2015

Αγάπη


Στο όνομα σου έχουν γραφτεί ποιήματα και αμέτρητα κείμενα- κείμενα που δημοσιεύτηκαν και άλλα, πιο ωραία, αυτά που είδαν όσοι έπρεπε μόνο και κάποια ακόμη, τα πιο θλιβερά που δεν είδε ή δεν κατάλαβε κανείς. Αλλά δύσκολο να κρατηθεί και να σε κρύψει κανείς!
Για σένα έγιναν αγώνες και μάχες. Αγώνες για την αγάπη για την πατρίδα, την ελευθερία, την πίστη, τον έρωτα και πόσα ακόμη. Έχεις τη δύναμη να υπάρχεις ακόμη και κάτω από πανοπλίες και παπούτσια φαγωμένα και καρδιές ραγισμένες.
Γενικά έχεις τη δύναμη και εμπνέεις. Υπάρχεις πίσω από τα τραγούδια, πίσω από ένα πιάτο ζεστό φαί, πίσω από κάθε μουσούδα και κουνιστή ουρά, πίσω από ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα και πίσω από αεράκια.
Τόσο εύθραυστη και τόσο ισχυρή ταυτόχρονα. Σε φοβούνται και σε λατρεύουν. Ναι, σε φοβούνται γιατί έχεις την ικανότητα να τυφλώνεις, να παρασύρεις. Και όμως! Τόσο όμορφα έχεις την ικανότητα να χαρίζεις και άλλη αγάπη, αργά ή γρήγορα. Ναι, πολλαπλασιάζεσαι ανεξάντλητα.
Και όταν συναντάς το άλλο σου μισό.. Ε εκεί γίνεσαι χαμός και στροβιλίζεις και τρελαίνεις και γίνεσαι κύμα, νερό για να πιεί όλος ο κόσμος! Για τον έρωτα μιλάω. Ευλογημένοι όση τον έζησαν. Αλλά ακόμη πιο ευλογημένοι από την ίδια τη ζωή αυτοί που είχαν κάθε στιγμή κι εσένα δίπλα τους.
Μαζί με τον έρωτα κάνετε τα πάντα αγάπη! Τότε που κάθε χαμόγελο, κάθε φιλί, κάθε αγκαλιά οδηγούν στην ευτυχία. Τότε που ξέρεις ότι έχεις κάποιον που ό, τι και να γίνει είστε μαζί. Γίνεστε ένα. Μια αγάπη και ένας έρωτας. Τότε που το «σε μισώ», ακόμη και αυτό, είναι αντίστροφος έρωτας! Τέτοια δύναμη είστε!
Δεν μπορώ να πω άλλα, δεν θα μου φτάσει η σελίδα, ο χρόνος… Σε αφήνω αγάπη, για το άλλο σου μισό! Εκεί θα τα πω όλα!
Φρόσω Τερζόγλου

Τα ειπωμένα, διαφορετικά.


*H παρακάτω ιστορία γράφτηκε γιατί μερικές φορές δεν μένει να πεις τίποτα παραπάνω από αυτά που έχουν ήδη ειπωθεί από την Τέχνη.
//Κάποιος πρέπει να με είχε συκοφαντήσει, γιατί ένα πρωί, χωρίς να έχω κάνει τίποτα απολύτως, συνελήφθην.//Σκέφτηκα ότι αρκούσε να κάνω μεταβολή κι όλα θα τελείωναν. Πίσω μου όμως μια ολόκληρη παραλία που τη δονούσε ο ήλιος μού έκλεινε το δρόμο…//Σκέφτηκα ότι η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα και τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα.// Είμαστε όλοι εξαιρετικές περιπτώσεις! Θέλουμε όλοι μας ν’ απαιτήσουμε κάτι! Ο καθένας απαιτεί να είναι αθώος, πάση θυσία, ακόμα κι αν, για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται να καταγγείλει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και τους θεούς.  Σας το είπα, πρέπει να εμποδίζει κανείς να τον κρίνουν!//
//Μα αφού, από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους, προχώρησα.//Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος πάνω στη γη, παίζει πάντα τον κύριο λόγο στην ιστορία του κόσμου.//Είμαστε γεννημένοι έτσι, να είμαστε έτσι.//Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε..στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Μας διώχνουν τα πράγματα, κι η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.// Γιαυτό και πάντα στο νου μου έχω την Ιθάκη. Το φθάσιμο εκεί είν’ ο προορισμός μου. Κι αν πτωχική τη βρω, η Ιθάκη δεν με γέλασε.//
//Έτσι μικρό ήταν τ’ όνειρό μου. Μα μ’έκανε να θέλω να φωνάξω: Για όνομα του Θεού, αφήστε για μια στιγμή τη δουλειά και κοιτάξτε γύρω σας!//
 Φρόσω Τερζόγλου

Βρες τις διαφορές



(Με αφορμή μια φωτογραφία και μνήμες..)
Λένε ότι σ’ένα βλέμμα κρύβεται ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί με λέξεις. Λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας. Αυτή την ψυχή, το πνεύμα έψαξα κι εγώ βλέποντας εκείνη τη φωτογραφία, από ένα περασμένο καλοκαίρι, όχι καιρό πριν. Τα μαλλιά μου ανέμιζαν και χαμογελούσα με φόντο τη θάλασσα. Θα μπορούσε να είχε τραβηχτεί χθες, δεν υπάρχουν εμφανείς αλλαγές. Σώμα, πρόσωπο, στιλ. Όλα ίδια. Κι όμως, αν είχε τραβηχτεί χθες η φωτογραφία, με το ίδιο ακριβώς σκηνικό, δεν θα ήταν ίδια. Τι είναι διαφορετικό λοιπόν; Τι είναι αυτό που αλλάζει πάνω μας ακόμη κι όταν όλα φαινομενικά είναι απαράλλαχτα;
Μου ήρθε στο μυαλό μια κουβέντα που είπε στην τάξη μια καθηγήτρια, λίγα χρόνια πριν. “Όταν βλέπω τον καθένα από εσάς μπορώ να καταλάβω πολλά περισσότερα από αυτά που λέτε ή ισχυρίζεστε. Μπορώ να καταλάβω τις εμπειρίες σας, αυτά που σκέφτεστε, πράγματα που φοβάστε και δεν μοιράζεστε…ό,τι αλλάζει!”, έλεγε και ήμουν προετοιμασμένη για ένα ακόμη από τα κλασικά μεγαλομανή κηρύγματά της. “..Πάρτε μια φωτογραφία σας. Περσινή. Πάρτε και μια τωρινή. Καλύψτε το σώμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου και αφήστε μόνο τα μάτια. Τι βλέπετε; Φαίνονται ίδια κι όμως υπάρχει κάτι διαφορετικό. Ξέρετε τι εννοώ. Το βλέμμα! Ένα βλέμμα, μια μόνο στιγμή και όμως σας έρχονται στο μυαλό τόσα άλλα! Το πως περνούσατε εκείνη την ώρα, όχι αν ήσασταν χαρούμενοι ή χαλαροί αλλά κάτι παραπάνω: αν ήσασταν ευτυχισμένοι ξέγνοιαστοι ή λυπημένοι, προβληματισμένοι ολόκληρη την περίοδο γύρω από τη λήψη.”
Πόσο δίκαιο είχε. Μερικές φορές μπορεί να περάσει και μια εβδομάδα και η ψυχή μας να φορτωθεί με τόσα πράγματα, που δεν θα αποτυπωθούν πάνω μας, όχι άμεσα. Ασχολούμαστε με το πως είναι τα μαλλιά μας, αν μας κολακεύει το τάδε ρούχο ή αν φαίνεται η ηλικίας μας και ξεχνάμε το μέσα μας και το πως πραγματικά είμαστε, τι επίδραση έχει η ζωή στο χαρακτήρα μας. Κι ας αφήσουμε τις φωτογραφίες. Ας πάμε στον καθρέφτη. Ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στα μάτια. Τι βλέπουμε; Χρώμα, σχήμα; Όχι! Βλέπουμε τις σκέψεις που ξεπηδούν και μας  κατακλύζουν! Βλέπουμε χαρά, λύπη, ανησυχία, με μια ισχυρή δύναμη που ξεπερνά την εικόνα!
Και αναρωτιόμαστε αν αυτό φαίνεται; Μα φυσικά! Να μην ξεχνάμε το βλέμμα λοιπόν. Να μην το παραμελούμε. Να μην παραμελούμε τη ψυχή μας γιατί μας μιλάει με κάθε δυνατό τρόπο. Και να μη ξεχνάμε ότι το ίδιο ισχύει για τους γύρω μας. Μην παραμελείς τη ματιά! Το ξέρεις ότι η κοπέλα που σε προσπέρασε είχε κάποια ανησυχία, χωρίς καν να τη γνωρίζεις. Ξέρεις ότι ο πατέρας σου είναι σκεπτικός ακόμη και αν μιλάει και φέρεται όπως κάθε άλλη μέρα. Και φυσικά μη στερείς και εσύ από τους γύρω σου το βλέμμα, είναι κομμάτι του εαυτού σου. Και κριτήριο για να ξέρεις ποιοι μπορούν και προσπερνούν την εικόνα, ποίοι δεν μένουν μόνο εκεί…
Με αυτή τη σκέψη επέστρεψα και στη φωτογραφία. Και ήξερα τι έχει αλλάξει παρ’όλο που το κορίτσι αυτό παραμένει ίδιο. Αναλογίστηκα τη ζωή μου, τι συνέβη από τότε μέχρι σήμερα. Και αυτό είναι σπουδαίο! Όταν βρούμε τη ρίζα της χαράς ή της λύπης ξέρουμε πως να την επαναφέρουμε ή να την σταματήσουμε αντίστοιχα. Ή τουλάχιστον ξέρουμε ότι είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και μπορούμε να προσπαθήσουμε.

Φρόσω Τερζόγλου

Χάρης Λίθος: Ο άνθρωπος μέσα από τον καλλιτέχνη

Είναι μερικοί άνθρωποι που σε κερδίζουν με τα λόγια τους. Άλλοι που σε κερδίζουν με την εικόνα τους. Και υπάρχει πάντα και εκείνη η σπάνια μερίδα ανθρώπων, που όσο κι αν συνδυάζουν και τα δύο, όσα κι αν κάνουν, ό,τι κι αν πουν, αφήνουν πάντα ένα αόρατο πέπλο, ώστε η αναζήτηση τους να μην σταματάει ποτέ.
Ο Χάρης Λίθος ανήκει σίγουρα στην τελευταία κατηγορία, όσο φυσικά μπορεί κάποιος να τον “τοποθετήσει” κάπου. Εικαστικός, ζωγράφος, ποιητής, αναμφισβήτητα γεμάτος από εμπειρίες, γνώσεις και έμπνευση. Σε κάθε του έργο και σε κάθε του κουβέντα εντοπίζεται η σοφία, η επιρροή που του έχουν ασκήσει οι σπουδαίοι άνθρωποι με τους οποίους έχει συναναστραφεί, μελετήσει, αγαπήσει και ερωτευτεί. Συνδυάζει το σύγχρονο με μια αξία δυσεύρετη στις μέρες μας.
‘Ολα τα παραπάνω χαρακτηριστικά λοιπόν με οδήγησαν στο να θέλω πραγματικά να γνωρίσω λίγο καλύτερα αυτόν τον καλλιτέχνη, τον άνθρωπο πίσω από την τέχνη, μέσα από κάποιες ερωτήσεις, σαν μια βόλτα μέσα στη ζωή του..
  • Θεωρείς οτι καλλιτέχνης γεννιέσαι ή γίνεσαι; Πότε εντόπισες στον εαυτό σου αυτό το στοιχείο;
Υπάρχουν κάποια στοιχεία στο DNA κάθε ανθρώπου τα οποία καθορίζουν κάποιες συγκεκριμένες ικανότητες, που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιος άνθρωπος γεννιέται με χαρισματικές φωνητικές χορδές, για παράδειγμα ενώ κάποιος άλλος ”κληρονομεί” το ύψος των γονιών του. αυτό όμως δε σημαίνει και πολλά. Δεν αρκεί να είσαι απλά ψηλός για να γίνεις πετυχημένος μπασκετμπολίστας και δεν αρκεί να έχεις ωραία φωνή για να γίνεις σπουδαίος τραγουδιστής. Το λεγόμενο ταλέντο, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια τυχαία βιολογική διαφορά, από μόνο του δε σε πάει πουθενά. Είναι πολύ συνηθισμένο μάλιστα, άνθρωποι ταλαντούχοι, να επαναπαύονται στην τυχαία αυτή βιολογική διαφορετικότητα τους, με αποτέλεσμα να μη την φτάνουν στα άκρα της. Οι αμερικάνοι λένε γι’αυτή την περίπτωση κάτι πάρα πολύ σωστό: ”Too much ego will kill your talend” και συμφωνώ απόλυτα.
  • Πόσο καθοριστικό υπήρξε το περιβάλλον σου με όλη τη σημασία για να γίνεις αυτός που είσαι σήμερα;
‘Οπως συμβαίνει και με το ταλέντο, έτσι και το περιβάλλον παίζει κάποιο ρόλο μόνο αν το διαχειριστείς σωστά.
  • Ποιά είναι η μεγαλύτερη απόλαυσή σου, πνευματική και υλική;
Η ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης. Πνευματικής και υλικής. Η οποία διαρκεί όσο όλες οι απολαύσεις, στιγμιαία.
  • Ποιά λόγια ή στίχους κάποιου ποιητή κρατάς σαν φωτεινό οδηγό μέσα σου;
Είναι πολλά.
  • Ποιά είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις συναντήσει επαγγελματικά; Τελικά, τα δύσκολα μας κάνουν πιο δυνατούς;
Η αρχή ήταν και θα είναι πάντα η μεγαλύτερη δυσκολία. Το πρώτο βήμα. Η απόφαση.
  • Τι σε ικανοποιεί περισσότερο στη δουλειά σου;
Η ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης. Πνευματικής και υλικής. Η οποία διαρκεί όσο όλες οι απολαύσεις, στιγμιαία.
  • Ποιά είναι τα τρία αγαπημένα σου υλικά όταν δημιουργείς;
Οι άνθρωποι, οι άνθρωποι, οι άνθρωποι.
  • Σε μια σειρά απο σπουδαία έργα σου “δούλεψες” με το γυμνό σώμα. Τι εκπροσωπεί το ανθρώπινο σώμα για σένα; 
Το ανθρώπινο σώμα, το γυμνό σώμα, το δέρμα μπορεί και παρέχει τον άμεσο τρόπο επαφής μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι το υλικό μεσοδιάστημα των συναισθημάτων δύο ανθρώπων. Είναι το σημείο εκείνο που προοικονομεί ένα βαθύτερο άγγιγμα. Δε σταματάει εκεί. Όταν αγγίζεις ένα σώμα, είναι σαν να πετάς μια πέτρα στο κέντρο μιας λίμνης.
  • Αν μπορούσες να ξαναγεννηθείς ως κάποιος άλλος καλλιτέχνης, ποιός θα ήταν αυτός και γιατί;
‘Ολοι ξαναγεννιόμαστε κάθε πρωί και όλοι είμαστε, έστω και ελάχιστα διαφορετικοί, είτε το παρατηρούμε είτε όχι.
Οι αλλαγές στο σώμα όπως και στην προσωπικότητα, δεν είναι όλες ραγδαίες. Οι περισσότερες είναι αργές και συνεχόμενες, αλλά δεν τις παρατηρούμε. Επειδή εμείς κουβαλάμε τον εαυτό μας συνέχεια. Είναι όπως όταν λες σε έναν γονέα πως το παιδί του μεγάλωσε και σου λέει πως αυτός δε μπορεί να το καταλάβει.
  • Ποιό κατά τη γνώμη σου είναι το μεγαλύτερο προτέρημα και πιο το μεγαλύτερο ελάττωμα του Έλληνα του 2014;
Από τη μία βρίσκεται η τεράστια Ιστορία, η ασύλληπτα σημαντικός πολιτισμός και από την άλλη η ασθενής μνήμη και η έλλειψη ουσιαστικής μόρφωσης.
  • Τι θέση έχουν οι τέχνες στη χώρα μας;
Στην Ελλάδα συνεχίζεται και παράγεται σπουδαία Τέχνη σε πολλές από τις εκφάνσεις της. Το πρόβλημα είναι όμως και πάλι η ελλιπής μόρφωση του ευρύτερου κοινού καθώς και η ουσιαστική ενημέρωση πάνω στα δρώμενα. Τέχνη δεν υπάρχει μόνο στις Μπιενάλε. Τέχνη υπάρχει και στα υπόγεια. Κυρίως στα υπόγεια.
  • Ποιός είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;
Αυτό δε λέγεται.
  • Ποιό είναι το μεγαλύτερο σου όνειρο/στόχος, αυτό που οραματίζεσαι λίγο πριν πέσεις για ύπνο;
Να ξυπνήσω την επόμενη μέρα ζωντανός.
..Στο τέλος αυτής της μικρής συζήτησης επιβεβαιώθηκε κάθε προσδοκία, κάθε ελπίδα: Η τέχνη κι ακόμη περισσότερο η αγάπη για την ίδια την τέχνη σε φέρνει πιο κοντά στην αγάπη και την ουσία της ζωής. Σ’ευχαριστώ πολύ Χάρη. Καλές δημιουργίες!
Έργα του καλλιτέχνη:
1)Untitled, Haris Lithos (bodyprints of the artist)
10723149_734812039888276_1582497567_n
2)Autosomatografia 9, Haris Lithos (bodyprint of the artist, acrylic on paper)
10723619_734812383221575_1547951523_n
3)Autosomatografia 7, Haris Lithos (bodyprint of the artist, acrylic on paper)
10584423_734812629888217_1849565330_n
4)Roza, Haris Lithos
10723659_734813196554827_1916572878_n
5)”Eva”, Haris Lithos
10733468_734813449888135_145038559_n
6)”Stella”, Haris Lithos
10719051_734813726554774_496523204_n
7)Untitled, Haris Lithos (from the series ” Teddy bears ”)
10723528_734814539888026_1039155387_n
8)Untitled, Haris Lithos
10726355_734814659888014_64300902_n
9)Tanya, Haris Lithos
10733571_734814943221319_1962636913_n
10)Carmen and Carmen, Haris Lithos
10728820_734815566554590_1121703953_n
11)Haris Lithos in studio with one of his models (photo by M. Markezi)
 10723408_734816146554532_643948457_n

Φρόσω Τερζόγλου

Για τους εχθρούς της πλήξης.



(Αφιερωμένο στα απρόσμενα ταξίδια και στις βόλτες στην πόλη το ξημέρωμα)
Και μετά τα δύσκολα, μάθαμε να πρέπει να είμαστε δυνατοί.
Χαρούμενοι γιατί “υπάρχουν και χειρότερα”.
Να ζούμε τη μέρα μας,να δουλεύουμε- ή να εργαζόμαστε, πείτε το όπως θέλετε.
Και να μιλάμε για τα προβλήματα. Τα δικά μας,του γείτονα,της κουμπάρας.
Και να παίρνουμε αποφάσεις.
Και όταν μένουμε μόνοι να ονειρευόμαστε. Και τα όνειρα να μένουν όνειρα.
Ηρεμία,τάξη,ασφάλεια, ω τι ωραία!
-
Τι ωραία που κινούνται οι δείκτες στο ρολόι με τη μουσική να παίζει!
Τι ωραία που τα παιδιά έμαθαν να κλείνονται μέσα και οι μεγάλοι ακόμη πιο μέσα!
Μα πόσο μας έλειψε εκείνο το κλάμα το λυτρωτικό που ψάχνει για αντίκρισμα…
Μα πόσο όμορφοι οι τσαλακωμένοι άνθρωποι…
*Εκεί που νομίζετε ότι ισορροπήσατε,ότι μπήκατε σ’ένα δρόμο,ό,τι πάθατε και μάθατε πλέον τι θέλετε, εκεί είναι που πρέπει να δώσετε μια κλωτσιά και να τα πάρετε όλα από την αρχή!
Φρόσω Τερζόγλου

Η συνταγή των ημερών: Μανωλάδα φράουλα


Ο καιρός έχει φτιάξει και η ζέστη σε κάνει να βγαίνεις απ’ το σπίτι και να αναζητάς οάσεις δροσιάς. Τα τραπέζια με την παρέα αυξάνονται και σαν καλός οικοδεσπότης ψάχνεις τα πιο αγαπημένα υλικά. Τα περιοδικά και οι εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση σου δίνουν την απάντηση: φράουλες!
Και όμως, τις τελευταίες μέρες τη λέξη αυτή, τη μέχρι πρότεινος συνοδευμένη μόνο από ευχάριστες αναμνήσεις, τη συναντάς και αλλού. Στη σκέψη τους δεν νιώθεις γλύκα και δροσιά αλλά και μία παγωμάρα. Τις βλέπεις να στέκονται στο πιάτο, να φιγουράρουν και αναρωτιέσαι: Ποια εργατικά χέρια τις έφεραν μέχρι εδώ; Μήπως είναι αυτά που λίγες μέρες πρίν δέχτηκαν τα πυρά και τόσο βίαια έμειναν νεκρά παλεύοντας για καλύτερες μέρες; Η όρεξη σου κόβεται. Παλιά όλα ήταν πιο αθώα, σκέφτεσαι. Ή μήπως όχι;
Μερικά περιστατικά –για φαντάσου, έτσι κατέληξαν να χαρακτηρίζονται τα εγκλήματα στις μέρες μας!- μοιάζουν με παγόβουνο μπροστά από πλοίο. Άπαξ και το προσπεράσεις, αν δεν σε αγγίξει, τελείωσε, αποτελεί παρελθόν. Και το μόνο που μένει είναι μια μικρή κορυφούλα. Έτσι και στην περίπτωση της Μανωλάδας. Ναι, ασφαλώς γνωρίζεις ότι εδώ και χρόνια τα «φθηνά» εργατικά χέρια φέρνουν τα προϊόντα στα σπίτια μας. Αλλά τα «φθηνά» χέρια δεν σημαίνουν και «φθηνές» ζωές.
Και κάπου εδώ σκέφτεσαι την Ελλάδα του σήμερα (αν όχι τον κόσμο όλο) . Μια Ελλάδα που η προστασία και η δικαιοσύνη έχουν αντικατασταθεί από τραμπουκισμούς και τρόμο. Που μπερδεύονται τα δικαιώματα με τις υποχρεώσεις. Που το «ξένο», όταν δεν συνοδεύεται από κοστούμι και Ι phone, παραμένει για πολλούς κατώτερο. Που όλα τα παραπάνω όχι απλά δεν αλλάζουν αλλά γιγαντώνονται από μεγάλους και μικρομέγαλους με αποτέλεσμα μια αιμοβόρα κοινωνία. Που τα «παραπάνω» περιστατικά παρουσιάζονται επιφανειακά μαζί με κροκοδείλια δάκρυα και δηλώσεις στις ειδήσεις των οχτώ.
Λοιπόν, αυτό το γεγονός, το άλυτο πρόβλημα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. «Το θέμα τώρα δεν είναι οι δούλοι και οι επιστάτες. Είναι η τροφοδοσία και η ανομία του αφεντικού μπροστά στο εύκολο κέρδος.», όπως εύστοχα παρατηρεί η Λίνα Παπαδάκη στο Protagon.gr και καταλήγει στο «Ας ιεραρχήσουμε την παρανομία όπως οι αδιάφθοροι τη μαφία, παρακολουθώντας πρώτα τον Νονό.»
Ας αφήσουμε τη μεγαλομανία και ας καταλάβουμε επιτέλους ότι μπροστά στο «Νονό» κι εμείς είμαστε ασήμαντοι, θα προσθέσω εγώ. Ότι αν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε, αν δεν αγωνιστούμε για ένα δίκαιο μέλλον, το τέλος μας, με οποιαδήποτε μορφή, είναι σίγουρο. Και τότε κανείς δεν θα μας υπερασπιστεί. Αντίθετα, θα πέφτουν στα πόδια του «Νονού» και ενώ μας εξαφανίζει θα του εύχονται: «Καλή όρεξη».
Φρόσω Τερζόγλου

Αν προσέξεις...


Πίσω από χαμόγελα και γέλια..
Πίσω από μάτια λαμπερά..
Πίσω από δυνατές φωνές..
Πίσω από ανέμελες φωτογραφίες, πάγωμα του χρόνου..
Πίσω από ομορφιά και νιότη..
Πίσω από ζωή και κέφι..


Εκεί, αν προσέξεις, θα συναντήσεις….

Βουβό πόνο..
Μάτια κλαμένα..
Δυνατή σιωπή..
Άυλες αναμνήσεις στο χαρτί και στην οθόνη..
Ασχήμια και κούραση..
Μία ψυχή κομμάτια και μοναξιά..

Εκεί, αν προσέξεις, θα συναντήσεις….

Εμένα, εσένα και την αγάπη.
Φρόσω Τερζόγλου