Κυριακή 1 Μαρτίου 2015

Χάρης Λίθος: Ο άνθρωπος μέσα από τον καλλιτέχνη

Είναι μερικοί άνθρωποι που σε κερδίζουν με τα λόγια τους. Άλλοι που σε κερδίζουν με την εικόνα τους. Και υπάρχει πάντα και εκείνη η σπάνια μερίδα ανθρώπων, που όσο κι αν συνδυάζουν και τα δύο, όσα κι αν κάνουν, ό,τι κι αν πουν, αφήνουν πάντα ένα αόρατο πέπλο, ώστε η αναζήτηση τους να μην σταματάει ποτέ.
Ο Χάρης Λίθος ανήκει σίγουρα στην τελευταία κατηγορία, όσο φυσικά μπορεί κάποιος να τον “τοποθετήσει” κάπου. Εικαστικός, ζωγράφος, ποιητής, αναμφισβήτητα γεμάτος από εμπειρίες, γνώσεις και έμπνευση. Σε κάθε του έργο και σε κάθε του κουβέντα εντοπίζεται η σοφία, η επιρροή που του έχουν ασκήσει οι σπουδαίοι άνθρωποι με τους οποίους έχει συναναστραφεί, μελετήσει, αγαπήσει και ερωτευτεί. Συνδυάζει το σύγχρονο με μια αξία δυσεύρετη στις μέρες μας.
‘Ολα τα παραπάνω χαρακτηριστικά λοιπόν με οδήγησαν στο να θέλω πραγματικά να γνωρίσω λίγο καλύτερα αυτόν τον καλλιτέχνη, τον άνθρωπο πίσω από την τέχνη, μέσα από κάποιες ερωτήσεις, σαν μια βόλτα μέσα στη ζωή του..
  • Θεωρείς οτι καλλιτέχνης γεννιέσαι ή γίνεσαι; Πότε εντόπισες στον εαυτό σου αυτό το στοιχείο;
Υπάρχουν κάποια στοιχεία στο DNA κάθε ανθρώπου τα οποία καθορίζουν κάποιες συγκεκριμένες ικανότητες, που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιος άνθρωπος γεννιέται με χαρισματικές φωνητικές χορδές, για παράδειγμα ενώ κάποιος άλλος ”κληρονομεί” το ύψος των γονιών του. αυτό όμως δε σημαίνει και πολλά. Δεν αρκεί να είσαι απλά ψηλός για να γίνεις πετυχημένος μπασκετμπολίστας και δεν αρκεί να έχεις ωραία φωνή για να γίνεις σπουδαίος τραγουδιστής. Το λεγόμενο ταλέντο, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια τυχαία βιολογική διαφορά, από μόνο του δε σε πάει πουθενά. Είναι πολύ συνηθισμένο μάλιστα, άνθρωποι ταλαντούχοι, να επαναπαύονται στην τυχαία αυτή βιολογική διαφορετικότητα τους, με αποτέλεσμα να μη την φτάνουν στα άκρα της. Οι αμερικάνοι λένε γι’αυτή την περίπτωση κάτι πάρα πολύ σωστό: ”Too much ego will kill your talend” και συμφωνώ απόλυτα.
  • Πόσο καθοριστικό υπήρξε το περιβάλλον σου με όλη τη σημασία για να γίνεις αυτός που είσαι σήμερα;
‘Οπως συμβαίνει και με το ταλέντο, έτσι και το περιβάλλον παίζει κάποιο ρόλο μόνο αν το διαχειριστείς σωστά.
  • Ποιά είναι η μεγαλύτερη απόλαυσή σου, πνευματική και υλική;
Η ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης. Πνευματικής και υλικής. Η οποία διαρκεί όσο όλες οι απολαύσεις, στιγμιαία.
  • Ποιά λόγια ή στίχους κάποιου ποιητή κρατάς σαν φωτεινό οδηγό μέσα σου;
Είναι πολλά.
  • Ποιά είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις συναντήσει επαγγελματικά; Τελικά, τα δύσκολα μας κάνουν πιο δυνατούς;
Η αρχή ήταν και θα είναι πάντα η μεγαλύτερη δυσκολία. Το πρώτο βήμα. Η απόφαση.
  • Τι σε ικανοποιεί περισσότερο στη δουλειά σου;
Η ψευδαίσθηση της ολοκλήρωσης. Πνευματικής και υλικής. Η οποία διαρκεί όσο όλες οι απολαύσεις, στιγμιαία.
  • Ποιά είναι τα τρία αγαπημένα σου υλικά όταν δημιουργείς;
Οι άνθρωποι, οι άνθρωποι, οι άνθρωποι.
  • Σε μια σειρά απο σπουδαία έργα σου “δούλεψες” με το γυμνό σώμα. Τι εκπροσωπεί το ανθρώπινο σώμα για σένα; 
Το ανθρώπινο σώμα, το γυμνό σώμα, το δέρμα μπορεί και παρέχει τον άμεσο τρόπο επαφής μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι το υλικό μεσοδιάστημα των συναισθημάτων δύο ανθρώπων. Είναι το σημείο εκείνο που προοικονομεί ένα βαθύτερο άγγιγμα. Δε σταματάει εκεί. Όταν αγγίζεις ένα σώμα, είναι σαν να πετάς μια πέτρα στο κέντρο μιας λίμνης.
  • Αν μπορούσες να ξαναγεννηθείς ως κάποιος άλλος καλλιτέχνης, ποιός θα ήταν αυτός και γιατί;
‘Ολοι ξαναγεννιόμαστε κάθε πρωί και όλοι είμαστε, έστω και ελάχιστα διαφορετικοί, είτε το παρατηρούμε είτε όχι.
Οι αλλαγές στο σώμα όπως και στην προσωπικότητα, δεν είναι όλες ραγδαίες. Οι περισσότερες είναι αργές και συνεχόμενες, αλλά δεν τις παρατηρούμε. Επειδή εμείς κουβαλάμε τον εαυτό μας συνέχεια. Είναι όπως όταν λες σε έναν γονέα πως το παιδί του μεγάλωσε και σου λέει πως αυτός δε μπορεί να το καταλάβει.
  • Ποιό κατά τη γνώμη σου είναι το μεγαλύτερο προτέρημα και πιο το μεγαλύτερο ελάττωμα του Έλληνα του 2014;
Από τη μία βρίσκεται η τεράστια Ιστορία, η ασύλληπτα σημαντικός πολιτισμός και από την άλλη η ασθενής μνήμη και η έλλειψη ουσιαστικής μόρφωσης.
  • Τι θέση έχουν οι τέχνες στη χώρα μας;
Στην Ελλάδα συνεχίζεται και παράγεται σπουδαία Τέχνη σε πολλές από τις εκφάνσεις της. Το πρόβλημα είναι όμως και πάλι η ελλιπής μόρφωση του ευρύτερου κοινού καθώς και η ουσιαστική ενημέρωση πάνω στα δρώμενα. Τέχνη δεν υπάρχει μόνο στις Μπιενάλε. Τέχνη υπάρχει και στα υπόγεια. Κυρίως στα υπόγεια.
  • Ποιός είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;
Αυτό δε λέγεται.
  • Ποιό είναι το μεγαλύτερο σου όνειρο/στόχος, αυτό που οραματίζεσαι λίγο πριν πέσεις για ύπνο;
Να ξυπνήσω την επόμενη μέρα ζωντανός.
..Στο τέλος αυτής της μικρής συζήτησης επιβεβαιώθηκε κάθε προσδοκία, κάθε ελπίδα: Η τέχνη κι ακόμη περισσότερο η αγάπη για την ίδια την τέχνη σε φέρνει πιο κοντά στην αγάπη και την ουσία της ζωής. Σ’ευχαριστώ πολύ Χάρη. Καλές δημιουργίες!
Έργα του καλλιτέχνη:
1)Untitled, Haris Lithos (bodyprints of the artist)
10723149_734812039888276_1582497567_n
2)Autosomatografia 9, Haris Lithos (bodyprint of the artist, acrylic on paper)
10723619_734812383221575_1547951523_n
3)Autosomatografia 7, Haris Lithos (bodyprint of the artist, acrylic on paper)
10584423_734812629888217_1849565330_n
4)Roza, Haris Lithos
10723659_734813196554827_1916572878_n
5)”Eva”, Haris Lithos
10733468_734813449888135_145038559_n
6)”Stella”, Haris Lithos
10719051_734813726554774_496523204_n
7)Untitled, Haris Lithos (from the series ” Teddy bears ”)
10723528_734814539888026_1039155387_n
8)Untitled, Haris Lithos
10726355_734814659888014_64300902_n
9)Tanya, Haris Lithos
10733571_734814943221319_1962636913_n
10)Carmen and Carmen, Haris Lithos
10728820_734815566554590_1121703953_n
11)Haris Lithos in studio with one of his models (photo by M. Markezi)
 10723408_734816146554532_643948457_n

Φρόσω Τερζόγλου

Για τους εχθρούς της πλήξης.



(Αφιερωμένο στα απρόσμενα ταξίδια και στις βόλτες στην πόλη το ξημέρωμα)
Και μετά τα δύσκολα, μάθαμε να πρέπει να είμαστε δυνατοί.
Χαρούμενοι γιατί “υπάρχουν και χειρότερα”.
Να ζούμε τη μέρα μας,να δουλεύουμε- ή να εργαζόμαστε, πείτε το όπως θέλετε.
Και να μιλάμε για τα προβλήματα. Τα δικά μας,του γείτονα,της κουμπάρας.
Και να παίρνουμε αποφάσεις.
Και όταν μένουμε μόνοι να ονειρευόμαστε. Και τα όνειρα να μένουν όνειρα.
Ηρεμία,τάξη,ασφάλεια, ω τι ωραία!
-
Τι ωραία που κινούνται οι δείκτες στο ρολόι με τη μουσική να παίζει!
Τι ωραία που τα παιδιά έμαθαν να κλείνονται μέσα και οι μεγάλοι ακόμη πιο μέσα!
Μα πόσο μας έλειψε εκείνο το κλάμα το λυτρωτικό που ψάχνει για αντίκρισμα…
Μα πόσο όμορφοι οι τσαλακωμένοι άνθρωποι…
*Εκεί που νομίζετε ότι ισορροπήσατε,ότι μπήκατε σ’ένα δρόμο,ό,τι πάθατε και μάθατε πλέον τι θέλετε, εκεί είναι που πρέπει να δώσετε μια κλωτσιά και να τα πάρετε όλα από την αρχή!
Φρόσω Τερζόγλου

Η συνταγή των ημερών: Μανωλάδα φράουλα


Ο καιρός έχει φτιάξει και η ζέστη σε κάνει να βγαίνεις απ’ το σπίτι και να αναζητάς οάσεις δροσιάς. Τα τραπέζια με την παρέα αυξάνονται και σαν καλός οικοδεσπότης ψάχνεις τα πιο αγαπημένα υλικά. Τα περιοδικά και οι εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση σου δίνουν την απάντηση: φράουλες!
Και όμως, τις τελευταίες μέρες τη λέξη αυτή, τη μέχρι πρότεινος συνοδευμένη μόνο από ευχάριστες αναμνήσεις, τη συναντάς και αλλού. Στη σκέψη τους δεν νιώθεις γλύκα και δροσιά αλλά και μία παγωμάρα. Τις βλέπεις να στέκονται στο πιάτο, να φιγουράρουν και αναρωτιέσαι: Ποια εργατικά χέρια τις έφεραν μέχρι εδώ; Μήπως είναι αυτά που λίγες μέρες πρίν δέχτηκαν τα πυρά και τόσο βίαια έμειναν νεκρά παλεύοντας για καλύτερες μέρες; Η όρεξη σου κόβεται. Παλιά όλα ήταν πιο αθώα, σκέφτεσαι. Ή μήπως όχι;
Μερικά περιστατικά –για φαντάσου, έτσι κατέληξαν να χαρακτηρίζονται τα εγκλήματα στις μέρες μας!- μοιάζουν με παγόβουνο μπροστά από πλοίο. Άπαξ και το προσπεράσεις, αν δεν σε αγγίξει, τελείωσε, αποτελεί παρελθόν. Και το μόνο που μένει είναι μια μικρή κορυφούλα. Έτσι και στην περίπτωση της Μανωλάδας. Ναι, ασφαλώς γνωρίζεις ότι εδώ και χρόνια τα «φθηνά» εργατικά χέρια φέρνουν τα προϊόντα στα σπίτια μας. Αλλά τα «φθηνά» χέρια δεν σημαίνουν και «φθηνές» ζωές.
Και κάπου εδώ σκέφτεσαι την Ελλάδα του σήμερα (αν όχι τον κόσμο όλο) . Μια Ελλάδα που η προστασία και η δικαιοσύνη έχουν αντικατασταθεί από τραμπουκισμούς και τρόμο. Που μπερδεύονται τα δικαιώματα με τις υποχρεώσεις. Που το «ξένο», όταν δεν συνοδεύεται από κοστούμι και Ι phone, παραμένει για πολλούς κατώτερο. Που όλα τα παραπάνω όχι απλά δεν αλλάζουν αλλά γιγαντώνονται από μεγάλους και μικρομέγαλους με αποτέλεσμα μια αιμοβόρα κοινωνία. Που τα «παραπάνω» περιστατικά παρουσιάζονται επιφανειακά μαζί με κροκοδείλια δάκρυα και δηλώσεις στις ειδήσεις των οχτώ.
Λοιπόν, αυτό το γεγονός, το άλυτο πρόβλημα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. «Το θέμα τώρα δεν είναι οι δούλοι και οι επιστάτες. Είναι η τροφοδοσία και η ανομία του αφεντικού μπροστά στο εύκολο κέρδος.», όπως εύστοχα παρατηρεί η Λίνα Παπαδάκη στο Protagon.gr και καταλήγει στο «Ας ιεραρχήσουμε την παρανομία όπως οι αδιάφθοροι τη μαφία, παρακολουθώντας πρώτα τον Νονό.»
Ας αφήσουμε τη μεγαλομανία και ας καταλάβουμε επιτέλους ότι μπροστά στο «Νονό» κι εμείς είμαστε ασήμαντοι, θα προσθέσω εγώ. Ότι αν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε, αν δεν αγωνιστούμε για ένα δίκαιο μέλλον, το τέλος μας, με οποιαδήποτε μορφή, είναι σίγουρο. Και τότε κανείς δεν θα μας υπερασπιστεί. Αντίθετα, θα πέφτουν στα πόδια του «Νονού» και ενώ μας εξαφανίζει θα του εύχονται: «Καλή όρεξη».
Φρόσω Τερζόγλου

Αν προσέξεις...


Πίσω από χαμόγελα και γέλια..
Πίσω από μάτια λαμπερά..
Πίσω από δυνατές φωνές..
Πίσω από ανέμελες φωτογραφίες, πάγωμα του χρόνου..
Πίσω από ομορφιά και νιότη..
Πίσω από ζωή και κέφι..


Εκεί, αν προσέξεις, θα συναντήσεις….

Βουβό πόνο..
Μάτια κλαμένα..
Δυνατή σιωπή..
Άυλες αναμνήσεις στο χαρτί και στην οθόνη..
Ασχήμια και κούραση..
Μία ψυχή κομμάτια και μοναξιά..

Εκεί, αν προσέξεις, θα συναντήσεις….

Εμένα, εσένα και την αγάπη.
Φρόσω Τερζόγλου

Πιο άνθρωπος από άνθρωπο.


(Με αφορμή τις περιπτώσεις εκείνες που τα ζώα αποδεικνύονται καλύτερα απ’ τους ανθρώπους)
         Τον είχε πάρει το μάτι μου να τριγυρνάει στην Καμάρα μερικές φορές. Ένας σκύλος που όσο μεγάλος είναι ο ίδιος τόσο μεγάλη φαίνεται να είναι και η πείνα του.  Συχνά περιπλανιέται γύρω από παιδάκια με κουλούρια στο χέρι και στέκεται έξω από ψητοπωλεία. Περιμένοντας με τις ώρες. Κουνώντας τη φουντωτή ουρά του, κοιτάζοντάς σε στα μάτια. Πάντα όμως με αξιοπρέπεια. Με πόνο σωματικό και ψυχικό, χωρίς όμως επιθετική διάθεση. Τις προάλλες κατάλαβα ότι πέρα από το μεγάλο μέγεθος, φόβο , πείνα, ο σκύλος αυτός έχει και μεγάλη καρδιά.
          Ετοιμαζόμουν να περάσω τα φανάρια όταν την προσοχή μου τράβηξε ένα περιστατικό, συχνό μεν, εκνευριστικό για μένα κάθε φορά δε. Ήταν ένας κύριος με ένα μικρό παιδάκι και κινούνταν προς τη διάβαση. Όταν ξαφνικά ο άνδρας, επειδή το παιδάκι γύρισε να χαϊδέψει το γνωστό σκυλί, το τράβηξε  προς το μέρος του και άρχισε να του φωνάζει δυνατά. Επειδή τόλμησε να πλησιάσει «ένα αδέσποτο και βρωμερό σκυλί»! Τότε με μιας ο σκύλος τους πλησίασε. Περίμενα να του επιτεθεί παρ’ όλα αυτά άρχισε να γαυγίζει, από μικρή απόσταση. Ήταν ένα γαύγισμα με παράπονο, με σχεδόν διδακτικό τόνο, καθόλου άγριο. Σαν να του έλεγε «Έι, έχω ανάγκη από χάδια, δεν είμαι κακός, δεν πείραξα κανέναν!». Μέχρι που το φανάρι έγινε πράσινο.
          Δεν θυμάμαι αν αντέδρασε κανείς τριγύρω. Πολλοί θα ήταν αυτοί που θα συμφώνησαν με τον κύριο. «Καλά του έκανε, να μαθαίνει από μικρό το παιδί. Έχουμε γεμίσει βρωμόσκυλα!». Κάποιοι δεν θα έδωσαν καν σημασία. Ελάχιστοι θα ταράχτηκαν όπως εγώ που έμεινα παγωμένη στην άλλη πλευρά του δρόμου. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από αυτόν τον χνουδωτό αφανή ήρωα. Από τη μία ένιωθα οργή για απαράδεκτη στάση ενός σύγχρονου πολίτη και από την άλλη ευχάριστη έκπληξη. Δεν θα αναλύσω το ζήτημα των αδέσποτων και το μερίδιο που έχουμε όλοι. Θα μείνω στο ότι για άλλη μια φορά η ζωή αποδεικνύει ότι συχνά τα ζώα είναι πολύ πιο «άνθρωποι» από τους ανθρώπους.
Φρόσω Τερζόγλου

Γράμμα στον Μάρτιν(Λούθερ Κίνγκ)

(Στις 28 Αυγούστου του 1963 ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκφώνησε τον περίφημο λόγο του «Έχω ένα όνειρο» σε μια ειρηνική συγκέντρωση στην Ουάσινγκτον, παρουσία 250.000 ανθρώπων όλων των φυλών.
«Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του. Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.  Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας. Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους» είχε πει στην ομιλία του που έμεινε στην ιστορία.
Τον Δεκέμβριο του επόμενου έτους του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης.)
Αγαπητέ Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ,
          Λείπεις. Ο πολύς κόσμος και πόσο μάλλον οι ηγέτες σταμάτησαν να έχουν όνειρα. Ο ρατσισμός όχι μόνο δεν έχει εξαλειφθεί αλλά ακόμη χειρότερα έχει μεταλλαχθεί, σαν άλλος ιός. Πλέον μισούμε όχι μόνο τους έγχρωμους αλλά και όλους τους άλλους και κάνουμε και ομάδες και κόμματα και κινήματα εναντίον τους. Και ακόμη χειρότερα, τώρα τα κάνουμε όλα κάτω από τη μάσκα του πολιτισμού.
          Λείπεις Μάρτιν( μπορώ να σε αποκαλώ έτσι ε;). Μετά από γενιές και γενιές πολιτικών που έκαναν κακό, που επέτρεψαν την πείνα και τον πόλεμο κάπου εμφανίστηκε κάποιος που φαινόταν να σου μοιάζει. Ήταν έγχρωμος και αυτός, μορφωμένος και πίστεψα ότι ήταν διαφορετικός. Αλήθεια το πίστεψα κι εγώ και πολλοί!  Άλλωστε έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε κάπου..Όμως αυτός τελικά μάλλον δεν σου μοιάζει τόσο. Σε συνέντευξη του ανέφερε ότι «άμα ζούσες θα είχες εκπλαγεί από την πρόοδο που έχουμε κάνει και θα έλεγες ότι πρόκειται για μια λαμπρή εξέλιξη.» Όντως, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι πολλά έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Αλλά ακόμη περισσότερα προς το χειρότερο.
          Λείπεις. Μπορεί να μην με πιστεύεις  καν αλλά αν ήσουν εδώ θα μάθαινες ότι αυτός, όπως και προηγούμενοι του, ετοιμάζεται να ξεκινήσει έναν πόλεμο. Ναι, κανονικό πόλεμο! Με όπλα, βόμβες, άμαχο πληθυσμό, νεκρά παιδιά, χήρες και ερειπωμένα σπίτια. Α. Και πολλούς πλούσιους που θα γίνουν πλουσιότεροι. Θα είχατε και στην εποχή σου τέτοιους…
          Λείπεις Μάρτιν και ο κόσμος δεν πάει καλά! Τη μία μέρα τιμούν το Νόμπελ ειρήνης σου και την άλλη ετοιμάζουν πόλεμο! Λείπεις και δεν ξέρω τι να πιστέψω.. Μήπως κι εσύ ήσουν μια εικόνα, μήπως κι εσύ έκρυβες καλά τις απάτες σου; Όχι! Συγνώμη Μάρτιν, λάθος μου να σε προσβάλω. Εξάλλου,  μου αρέσουν πολύ τα όνειρα για να σταματήσω να πιστεύω σε αυτά..
 Φρόσω Τερζόγλου

Μοναξία.


Θανάσιμο όπλο η μοναξιά και μάγισσα.
Γίνεται εύκολα λαμπερό γέλιο και φόβος.
Ξημέρωμα αξημέρωτο και φωτογραφίες.
Αγκαλιά και ύπνος βαθύς.
Μιλάει, ουρλιάζει αλλά δεν ακούγεται.
Είναι εκείνα τα δευτερόλεπτα αφού κλείσει η πόρτα.
Είναι το  «Σ’ αγαπώ», που ως λέξη, τι να κάνει κι αυτό;  Δεν φτάνει!
Έρημος η μοναξιά και νερό της η παρέα, η αγάπη.
Και το ψέμα. Η αλήθεια, η πραγματικότητα, εχθροί.
Αυτή θέλει τα παραμύθια της, τα τρυφερά, τα αιώνια.
Αχόρταγη και ζηλιάρα, καταφέρνει ακόμη να γεννιέται από το τίποτα.
Θέλει κι άλλο, κι άλλο την παρέα. Δεν θέλει τέλος.
Δεν θέλει «Καλημέρα» και «Καληνύχτα». Λέξεις βλέπεις και αυτά..
Όμως…
Σαν γίνει φυγή, απώλεια, παρόν τότε αλίμονο..
Σαν τύχει και  ξεφύγει από το νου,  σαν γίνει κανονική μοναξιά,
αυτή που οι άλλοι σου χτυπάνε τον ώμο και λένε «δεν πειράζει»,
τότε να δεις απελπισία.
Τότε, ο πόνος είναι τόσο δυνατός.. Γίνεται  τρέλα..
Και ξεπερνάς όρια που δεν φανταζόσουν ότι υπάρχουν.
Και έρχεται και η μαγική στιγμή..
Τότε μόνο,  περπατώντας στα συντρίμμια, ίσως βρίσκεις την κάποια ηρεμία..
Τότε ξαποσταίνεις λίγο..
Όταν συνειδητοποιήσεις, ότι η μοναξιά, σαν ευχή και σαν κατάρα,
είναι τουλάχιστον η σίγουρη, παντοτινή, αχώριστη παρέα σου.
Συγνώμη αγάπη που μ ‘έμαθαν έτσι.

Φρόσω Τερζόγλου