Να σας απασχολήσω λίγο;

Συγνώμη, μπορώ να έχω ένα λεπτό;

Δεν θα σας κουράσω.

Δεν θα πάρει πολύ από το χρόνο σας.

Εξάλλου τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Και είναι γεμάτος ο κόσμος από φτώχεια.

Όπως μέσα σ'αυτόν που ξεριζώνεται.

Και ταξιδεύει προς μια νέα γη.

Και προς μια παλιά ελπίδα.

Αλλά αυτά σας τα λένε και στις ειδήσεις...

Αχ ξέρω, ξέρω, σας κουράζουν.

Και είναι γεμάτος ο κόσμος από κούραση.

Όπως μέσα στον μαθητή, στη στάση του λεωφορείου.

Με ένα βάρος από τα βιβλία στην τσάντα του.

Κι ένα μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες του...

Σας καταλαβαίνω, θα θέλατε να ξεχάσετε.

Και είναι βάρος η μνήμη.

Όπως βαραίνει τα μάτια σας, λίγο πριν σας πάρει ο ύπνος.

Και σας υπενθυμίζει όλα αυτά που είστε.
Και όλα αυτά που αναγκαστήκατε να γίνετε...

Λοιπόν! Όπου να 'ναι φεύγω, μην ανησυχείτε.

Άρχισε να νυχτώνει και θέλω να προλάβω:

Τους ξεριζωμένους, τους κουρασμένους και αυτούς που ξεχνάνε να θυμηθούν.

Αυτούς, που τη νύχτα ελευθερώνονται και ψάχνουν για αγάπη.
Και είναι άδειος ο κόσμος από αγάπη.

Φ.Τ.

H τέχνη της συγκατοίκησης. Με τον εαυτό σου.

Όσοι έχουμε περάσει το κατώφλι των 18 χρόνων και είτε ως φοιτητές είτε ως εργαζόμενοι κατοικούμε μόνοι, γνωρίζουμε ότι αυτή η επιλογή σηματοδοτεί ένα κεφάλαιο στη ζωή μας. Γιατί ναι, είχαν τη χάρη τους τα παιδικά χρόνια, είναι ωραία τα βράδια που βγαίνουμε με τους φίλους για ταινίες και ποτά αλλά όταν η πόρτα κλείνει ξέρουμε ότι αυτό που ζούμε είναι αξιοσημείωτο για πολλούς λόγους.

1) Ελεύθερος χρόνος και ωράριο

Το Άλφα και το Ωμέγα. Κάνεις ό,τι θέλεις, όπως το θέλεις και όταν θέλεις. Φαντάσου τη στιγμή που επιστρέφεις από έξω και κλείνοντας την πόρτα βγάζεις και πετάς το μπλουζάκι σου. Και δεν υπάρχει κάποιος εκεί για να σε κοιτάξει στραβά. Όπως και όταν μπορείς να τραγουδήσεις εκείνα τα παλιά λαϊκά τραγούδια χωρίς κανένας να σε κρίνει(οι γείτονες είναι μια άλλη ιστορία). Ή όταν τρως παγωτό κατευθείαν από το κουτί. Στο πάτωμα. Το βράδυ. 

2) Πρόγραμμα διατροφής

Τώρα είναι η ευκαιρία σου να φτιάξεις το πρόγραμμα διατροφής που πάντα ήθελες. Ή να το καταστρέψεις. Όπως και να έχει, δεν θέλει μόνο κόπο αλλά και τρόπο το να καλύψεις αυτήν την πρωταρχική σου ανάγκη. Κι εσύ επιλέγεις αν θα φας κάτι πιο καλό για το στομάχι σου από την κατεψυγμένη πίτσα ή, από την άλλη, κάτι πιο περίτεχνο από τοστ. Η επιλογή είναι δική σου. (Πάντως, πρόοδος θεωρείται το να αρχίσουν να αραιώνουν τα τάπερ της μαμάς.)

3) Ανθρώπινες σχέσεις

Όσο χαλαροί και να είναι οι γονείς σου, είναι λογικό να μην μπορείς να καλείς τους φίλους σου οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας στο πατρικό σου σπίτι. Για να μη μιλήσω για την όποια ερωτική σου σχέση. Όταν ζεις μόνος σου, επιλέγεις ξεκάθαρα με ποιον θα τρως και θα κοιμάσαι. Διαμορφώνεις εσύ τα πλαίσια και τους όρους. Σαν να γυρίζεις τη δικιά σου ταινία, βιώνεις πιο έντονα κάθε σκηνικό και νιώθεις περισσότερο ενήλικας μετά από κάθε καβγά και συμφιλίωση. Στην τελική, μαθαίνεις ποιος θέλεις να είσαι και κυρίως ποιος να μην είσαι και βγαίνεις από τον ζαχαρένιο μικρόκοσμό σου.

4) Υπευθυνότητα

Last but not least, η υπευθυνότητα είναι σχεδόν μονόδρομος. Γιατί ωραία η ελευθερία, οι χαζομάρες και η χαλαρότητα αλλά η ζωή έχει και υποχρεώσεις. Εσύ είσαι αυτός που καθαρίζει, που σιδερώνει, που πετάει τα σκουπίδια. Για να μη μιλήσω για την πάλη με τις κατσαρίδες μέσα στη νύχτα. Όλα αυτά, μπορεί ώρες ώρες να είναι κουραστικά αλλά σε κάνουν πιο ανεξάρτητο και υπεύθυνο. Ειδικά αν έχεις και το "βάρος" της κάλυψης των εξόδων σου.

Όπως κάθε επιλογή, λοιπόν, έτσι και αυτή, έχει το τίμημά της. Είναι πολλές οι φορές που νιώθεις μοναξιά ή σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου. Που το σπίτι σου φαίνεται υπερβολικά άδειο και λαχταράς πρόσωπα και στιγμές. Αλλά μην ανησυχείς. Συμβαίνει σε όλους. Βγες έξω. Υιοθέτησε ένα κατοικίδιο (εφόσον μπορείς να το φροντίζεις επάξια). Μην απομονώνεσαι για μεγάλα διαστήματα και φρόντιζε να εξερευνήσεις και άλλες οπτικές ή τρόπους ζωής. Μίλα με αυτούς που σε ενδιαφέρουν. Κάνε επιπλέον όνειρα. Κάνε λάθη. Έτσι θα βρεις τα δικά σου "σωστά".
Έτσι κι αλλιώς, για πάντα μέσα σου θα κουβαλάς ένα μόνιμο "συγκάτοικο" με τα καλά και τα στραβά του: τον ίδιο σου τον εαυτό.

(Αφιερωμένο στον Γιώργο που μπήκε στο club πρόσφατα.)

Φρόσω Τερζόγλου

Το αεροπλάνο

Τις νύχτες είναι ένα αεροπλάνο που πετάει.

Τόσο μικρό από εδώ κάτω και από εκεί πάνω τόσο μικροί κι εμείς.

Που να πηγαίνει δεν έχει σημασία.
Αρκεί που πάντα προχωράει.

Ελεύθερο μέσα στους αιθέρες με ένα ρίσκο μόνιμο στα φτερά του.

"Ανυπομονώ να τον δω."

"Ξέχασα να της αφήσω τα κλειδιά."

"Αν χαθούμε δεν θα προλάβω να της πω ότι την αγαπώ."

Γεμάτο με σκέψεις που κρατάει καλά κρυμμένες.

Και πάλι θα γεμίσει και πάλι θα αδειάσει.

Εμείς να το φοβόμαστε και να το θαυμάζουμε ταυτόχρονα.

Μας θυμίζει την ελευθερία των πουλιών,

κι έτσι πλησιάζουμε λίγο περισσότερο στον κρυμμένο μας Θεό.

Ευχόμαστε για μια στιγμή να μας άφηνε εκεί πάνω 

και το αφήνουμε με την υπόσχεση να επιστρέφουμε πάντα σ'αυτό.

Γιατί μας αρκεί που πάντα προχωράει.

Moby-The sky is broken

Φρόσω Τερζόγλου

Η σωστή σειρά.

Πρώτα είναι στα τυφλά.

Μετά, με τα μάτια.

Έπειτα, με τα αφτιά.

Στη συνέχεια, με το στόμα.

Ακολουθεί η φαντασία.

Μετά, η φωνή.

Μετά, το πλήθος.

Και τέλος, πάλι στα τυφλά.

Αυτή είναι η σωστή σειρά, κυρίες και κύριοι!

This is a man's world

(Συνέχισε να διαβάζεις, δεν πρόκειται για κάποιο φεμινιστικό μανιφέστο.)

Σέρρες, 29/7/15

Εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε οι άρχοντες του κόσμου. Υψώσαμε τα κτήρια, πετάξαμε στον ουρανό, σκάψαμε στη γη, κυνηγήσαμε ό,τι ποθούσαμε. Με τη λογική μας θελήσαμε να μοιάσουμε στα ζώα, αρχικά για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε και στη συνέχεια για να τα ξεπεράσουμε.

Εμείς, με έναν πρωτόγνωρο εγωισμό, ξεχάσαμε πώς ξεκινήσαμε. Ω, αυτή η κατάρα μας συνοδεύει πάντα. Γίναμε θεοί του εαυτού μας και δαίμονες ταυτόχρονα.

Έτσι είναι η φύση, θα μου πεις. Θα σου πω "τώρα το θυμήθηκες;".

Εγώ κι εσύ στα βάθη των αιώνων, άντρας και γυναίκα, τρέχαμε σαν τρελοί να προλάβουμε ένα αόρατο τραίνο, θεοποιήσαμε το χρήμα που είναι αλήθεια, είναι δύναμη. Μα δεν αρκεί.

Και μετά χαθήκαμε. Μείναμε να αναρωτιόμαστε γιατί δεν είμαστε ευτυχισμένοι, κλειστήκαμε και αφήσαμε την καθημερινότητα να μας οδηγήσει.

Εμείς, θύτες και θύματα στο ίδιο πρόσωπο.

Εμείς, έχουμε ακόμη στημένο στη γωνία το θάνατο, θεό, μοίρα, όπως θες πες το.

Εμείς, ας ρίξουμε το κεφάλι, ας ζητήσουμε λιγότερα, ας μην παίζουμε άλλα παιχνίδια εξουσίας. 

Ας κάνει κάποιος την αρχή!

Ας παραδεχτούμε για μια φορά ότι κάπου,κάναμε ένα τεράστιο λάθος!

(Η έμπνευση δεν έχει ώρα και εποχή αλλά αυτή η απίστευτη ζέστη σε συνδυασμό με μια δολοφονία στο παραπάνω τετράγωνο, αυτό το σουρεαλιστικό τοπίο της επαρχιακής πόλης αποπνέει φθινοπωρινό Κυριακάτικο μεσημέρι, με ζεστό,σκέτο, μαύρο καφέ.)

https://www.youtube.com/watch?v=rXx6sk6YqZ0&hd=1

Φ.Τ.

Μέσα στη θάλασσα

..Παρ'όλο το χθεσινό ξενύχτι, καθόμαστε ξυπνήσαμε νωρίς. Καθόμαστε όλοι μαζί στην βεράντα και μιλάμε για τα όνειρα μας. Αυτά που είδαμε στον ύπνο δηλαδή.
Από πίσω το ραδιόφωνο μας ειδοποιεί για ένα ακόμη Eurogroup υπενθυμίζοντας μας σε τι κόσμο ξυπνήσαμε και σήμερα. Μα δεν πτοούμαστε.
Οι υπόλοιποι δεν θέλουν ακόμη να σηκωθούν μα εγώ θέλω να προλάβω το φωτεινό ήλιο και τη θάλασσα.
Φορώντας ήδη το μαγιό κλείνω την πόρτα της αυλής και αφήνω πίσω μου ένα "Θα σε βρούμε σε κανένα μισάωρο με τα παιδιά!".
Περνώντας το δρόμο διαπιστώνω ότι η παραλία είναι σχεδόν άδεια.
Τέλεια.

Η άμμος καίει κι εγώ τρέχω πάνω της για να φτάσω στο πολυπόθητο νερό, πετώντας τα πράγματα πίσω μου. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν με απασχολεί να τα τακτοποιήσω σχολαστικά.
Το νερό είναι δροσερό αλλά δε διστάζω και αποφασίζω να βουτήξω κατευθείαν.
Περνώντας τα πολύχρωμα βότσαλα παίρνω φόρα.
Γαλάζιο. Βουητό στα αυτιά. Το βουητό της ηρεμίας. Μόνο εγώ και η θάλασσα.
Βγαίνω στην επιφάνεια και τσεκάρω αντανακλαστικά τριγύρω μου.
Ξανά μέσα με μάτια ανοιχτά. Κι έξω. Μόνο εγώ και η Χαλκιδική που αχνοφαίνεται μπροστά.
Και μυρωδιά αρμύρας από το αεράκι.
Πάντα ήθελα ένα σπίτι στη θάλασσα. Συνεχίζω να το θέλω τελικά. Κάτι θα γίνει.
Ξαφνικά, το ίδιο συναίσθημα μελαγχολίας. Το γλυκόπικρο, ίδιο τόσα χρόνια. Πόσα αλλάζουν και πόσα μένουν ίδια ε;
Μόνο εγώ και οι σκέψεις. Σκέψεις για πρόσωπα, σκέψεις για το μέλλον, μικρές κινήσεις στο νερό και το μυαλό να ταξιδεύει.
Μου έρχεται και αυτό που έγραψε ο Χριστιανόπουλος πως "η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:χίλιοι τη χαίρονται, ένας την παθαίνει." Ας μην την πάθω λοιπόν σήμερα.
Και μετά  σιγοψιθυρίζω "θάλασσα πλατιάαα" σαν άλλη Βουγιουκλάκη και γελάω μόνη μου που φαλτσάρω λίγο στο "κι έχω έναν καημόοο".
Τις νότες διακόπτει ο ήχος από ένα αεροπλάνο. Και οι τάσεις φυγής ξυπνούν. Θα 'θελα να ήμουν εκεί μέσα, να ταξιδέψω σήμερα κιόλας. Τον χειμώνα καλύτερα.
Ξαπλώνω λίγο ανάσκελα και αφήνω όλα αυτά. Αδειάζω το μυαλό μου. Ελευθερία.

Τη σιωπή σπάνε τα γέλια των παιδιών. Χαμογελάω και κολυμπάω προς τα έξω.
Ευλογημένη, ευχαριστώντας και για σήμερα τη ζωή.

xxx,

Φ.Τ.

Γράμμα ευθύνης

Αγαπητέ μου φίλε ή φίλη ή όπως αλλιώς θέλεις να σε αποκαλούν,

Ξέρω ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Για άλλους λιγότερο και για άλλους περισσότερο.

Ξέρω επίσης ότι για να διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα πάει να πει ότι είσαι σε αρκετά πλεονεκτική θέση.

Όπως κι εγώ που το γράφω από την άνεση του σπιτιού μου.

Θα αναρωτιέσαι "Τι λέει κι αυτή τώρα;"

Ναι, ξέρω ότι θεωρείς άδικο να συγκρίνεσαι με τα χειρότερα.

Κι επίσης αδύνατο να βοηθήσεις τα παιδιά στην Αφρική ή την Συρία που βιώνουν τον πόλεμο.

Είναι πολύ μακριά για σένα;

Ή μήπως όχι;

Μήπως ξεχνάς ότι σου "χτυπάνε την πόρτα" ερχόμενοι στη χώρα σου, παρατημένοι όχι γιατί έκλεψαν αλλά γιατί ήταν πιο άτυχοι από εσένα;

Μήπως την επόμενη φορά που σου περίσσευε φαγητό ή κάποιο μικρό ποσό μπορούσες να το προσφέρεις σε κάποιον που το έχει ανάγκη;

Ή μήπως θεωρείς ότι όσα έχεις τα αξίζεις γιατί είσαι ο εκλεκτός.

Ξέρω, νιώθεις πολύ σίγουρος. Δεν θα γίνεις ποτέ σαν αυτούς.

Όμως οι μέρες είναι αβέβαιες.

Όσο και αν θέλεις το καλύτερο και το πιο βολικό δεν πρέπει να ξεχνάς την ανθρώπινη πλευρά σου.

Δεν έκλεψες, δεν έφταιξες.

Αλλά πρόσεξε! 

Έχεις την ευθύνη. Είσαι το αυριανό "χθες". Δεν έχεις περιθώρια για προβληματικές συμφορές.

Λυπάμαι.

Οφείλεις να βοηθήσεις, αν θέλεις να βοηθηθείς.

Οφείλεις να είσαι θαρραλέος, αν θέλεις να σου δίνουν θάρρος.

Οφείλεις να γίνεις πιο άνθρωπος, αν θέλεις αγάπη.

Που τα οφείλεις; Μα στον ίδιο σου τον εαυτό.

Μη με ρωτήσεις για απαντήσεις, δεν τις έχω.

Αλλά το προσπαθώ.

Διαφορετικά, είσαι υπεύθυνος σ' αυτήν την ανθρώπινη αλυσίδα.

Αν δεν έχεις τη διάθεση να αλλάξεις το μαύρο της εποχής, τότε συγνώμη αλλά είσαι άξιος της μοίρας σου.

Γιατί άρχισες ήδη να φταις και μόνο με τη σκέψη αυτή.

Αρχίζεις ήδη να γίνεσαι ο πατέρας ή η μητέρα που κοιτάζουν να εκμεταλλευτούν όσο γίνεται και μετά να γκρινιάξουν για τα λάθη άλλων.

Αν θες να ζήσεις καλύτερα, δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή να ξεκινήσεις από το τώρα.

:)

Φ.Τ.