This is a man's world

(Συνέχισε να διαβάζεις, δεν πρόκειται για κάποιο φεμινιστικό μανιφέστο.)

Σέρρες, 29/7/15

Εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε οι άρχοντες του κόσμου. Υψώσαμε τα κτήρια, πετάξαμε στον ουρανό, σκάψαμε στη γη, κυνηγήσαμε ό,τι ποθούσαμε. Με τη λογική μας θελήσαμε να μοιάσουμε στα ζώα, αρχικά για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε και στη συνέχεια για να τα ξεπεράσουμε.

Εμείς, με έναν πρωτόγνωρο εγωισμό, ξεχάσαμε πώς ξεκινήσαμε. Ω, αυτή η κατάρα μας συνοδεύει πάντα. Γίναμε θεοί του εαυτού μας και δαίμονες ταυτόχρονα.

Έτσι είναι η φύση, θα μου πεις. Θα σου πω "τώρα το θυμήθηκες;".

Εγώ κι εσύ στα βάθη των αιώνων, άντρας και γυναίκα, τρέχαμε σαν τρελοί να προλάβουμε ένα αόρατο τραίνο, θεοποιήσαμε το χρήμα που είναι αλήθεια, είναι δύναμη. Μα δεν αρκεί.

Και μετά χαθήκαμε. Μείναμε να αναρωτιόμαστε γιατί δεν είμαστε ευτυχισμένοι, κλειστήκαμε και αφήσαμε την καθημερινότητα να μας οδηγήσει.

Εμείς, θύτες και θύματα στο ίδιο πρόσωπο.

Εμείς, έχουμε ακόμη στημένο στη γωνία το θάνατο, θεό, μοίρα, όπως θες πες το.

Εμείς, ας ρίξουμε το κεφάλι, ας ζητήσουμε λιγότερα, ας μην παίζουμε άλλα παιχνίδια εξουσίας. 

Ας κάνει κάποιος την αρχή!

Ας παραδεχτούμε για μια φορά ότι κάπου,κάναμε ένα τεράστιο λάθος!

(Η έμπνευση δεν έχει ώρα και εποχή αλλά αυτή η απίστευτη ζέστη σε συνδυασμό με μια δολοφονία στο παραπάνω τετράγωνο, αυτό το σουρεαλιστικό τοπίο της επαρχιακής πόλης αποπνέει φθινοπωρινό Κυριακάτικο μεσημέρι, με ζεστό,σκέτο, μαύρο καφέ.)

https://www.youtube.com/watch?v=rXx6sk6YqZ0&hd=1

Φ.Τ.

Μέσα στη θάλασσα

..Παρ'όλο το χθεσινό ξενύχτι, καθόμαστε ξυπνήσαμε νωρίς. Καθόμαστε όλοι μαζί στην βεράντα και μιλάμε για τα όνειρα μας. Αυτά που είδαμε στον ύπνο δηλαδή.
Από πίσω το ραδιόφωνο μας ειδοποιεί για ένα ακόμη Eurogroup υπενθυμίζοντας μας σε τι κόσμο ξυπνήσαμε και σήμερα. Μα δεν πτοούμαστε.
Οι υπόλοιποι δεν θέλουν ακόμη να σηκωθούν μα εγώ θέλω να προλάβω το φωτεινό ήλιο και τη θάλασσα.
Φορώντας ήδη το μαγιό κλείνω την πόρτα της αυλής και αφήνω πίσω μου ένα "Θα σε βρούμε σε κανένα μισάωρο με τα παιδιά!".
Περνώντας το δρόμο διαπιστώνω ότι η παραλία είναι σχεδόν άδεια.
Τέλεια.

Η άμμος καίει κι εγώ τρέχω πάνω της για να φτάσω στο πολυπόθητο νερό, πετώντας τα πράγματα πίσω μου. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν με απασχολεί να τα τακτοποιήσω σχολαστικά.
Το νερό είναι δροσερό αλλά δε διστάζω και αποφασίζω να βουτήξω κατευθείαν.
Περνώντας τα πολύχρωμα βότσαλα παίρνω φόρα.
Γαλάζιο. Βουητό στα αυτιά. Το βουητό της ηρεμίας. Μόνο εγώ και η θάλασσα.
Βγαίνω στην επιφάνεια και τσεκάρω αντανακλαστικά τριγύρω μου.
Ξανά μέσα με μάτια ανοιχτά. Κι έξω. Μόνο εγώ και η Χαλκιδική που αχνοφαίνεται μπροστά.
Και μυρωδιά αρμύρας από το αεράκι.
Πάντα ήθελα ένα σπίτι στη θάλασσα. Συνεχίζω να το θέλω τελικά. Κάτι θα γίνει.
Ξαφνικά, το ίδιο συναίσθημα μελαγχολίας. Το γλυκόπικρο, ίδιο τόσα χρόνια. Πόσα αλλάζουν και πόσα μένουν ίδια ε;
Μόνο εγώ και οι σκέψεις. Σκέψεις για πρόσωπα, σκέψεις για το μέλλον, μικρές κινήσεις στο νερό και το μυαλό να ταξιδεύει.
Μου έρχεται και αυτό που έγραψε ο Χριστιανόπουλος πως "η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:χίλιοι τη χαίρονται, ένας την παθαίνει." Ας μην την πάθω λοιπόν σήμερα.
Και μετά  σιγοψιθυρίζω "θάλασσα πλατιάαα" σαν άλλη Βουγιουκλάκη και γελάω μόνη μου που φαλτσάρω λίγο στο "κι έχω έναν καημόοο".
Τις νότες διακόπτει ο ήχος από ένα αεροπλάνο. Και οι τάσεις φυγής ξυπνούν. Θα 'θελα να ήμουν εκεί μέσα, να ταξιδέψω σήμερα κιόλας. Τον χειμώνα καλύτερα.
Ξαπλώνω λίγο ανάσκελα και αφήνω όλα αυτά. Αδειάζω το μυαλό μου. Ελευθερία.

Τη σιωπή σπάνε τα γέλια των παιδιών. Χαμογελάω και κολυμπάω προς τα έξω.
Ευλογημένη, ευχαριστώντας και για σήμερα τη ζωή.

xxx,

Φ.Τ.

Γράμμα ευθύνης

Αγαπητέ μου φίλε ή φίλη ή όπως αλλιώς θέλεις να σε αποκαλούν,

Ξέρω ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Για άλλους λιγότερο και για άλλους περισσότερο.

Ξέρω επίσης ότι για να διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα πάει να πει ότι είσαι σε αρκετά πλεονεκτική θέση.

Όπως κι εγώ που το γράφω από την άνεση του σπιτιού μου.

Θα αναρωτιέσαι "Τι λέει κι αυτή τώρα;"

Ναι, ξέρω ότι θεωρείς άδικο να συγκρίνεσαι με τα χειρότερα.

Κι επίσης αδύνατο να βοηθήσεις τα παιδιά στην Αφρική ή την Συρία που βιώνουν τον πόλεμο.

Είναι πολύ μακριά για σένα;

Ή μήπως όχι;

Μήπως ξεχνάς ότι σου "χτυπάνε την πόρτα" ερχόμενοι στη χώρα σου, παρατημένοι όχι γιατί έκλεψαν αλλά γιατί ήταν πιο άτυχοι από εσένα;

Μήπως την επόμενη φορά που σου περίσσευε φαγητό ή κάποιο μικρό ποσό μπορούσες να το προσφέρεις σε κάποιον που το έχει ανάγκη;

Ή μήπως θεωρείς ότι όσα έχεις τα αξίζεις γιατί είσαι ο εκλεκτός.

Ξέρω, νιώθεις πολύ σίγουρος. Δεν θα γίνεις ποτέ σαν αυτούς.

Όμως οι μέρες είναι αβέβαιες.

Όσο και αν θέλεις το καλύτερο και το πιο βολικό δεν πρέπει να ξεχνάς την ανθρώπινη πλευρά σου.

Δεν έκλεψες, δεν έφταιξες.

Αλλά πρόσεξε! 

Έχεις την ευθύνη. Είσαι το αυριανό "χθες". Δεν έχεις περιθώρια για προβληματικές συμφορές.

Λυπάμαι.

Οφείλεις να βοηθήσεις, αν θέλεις να βοηθηθείς.

Οφείλεις να είσαι θαρραλέος, αν θέλεις να σου δίνουν θάρρος.

Οφείλεις να γίνεις πιο άνθρωπος, αν θέλεις αγάπη.

Που τα οφείλεις; Μα στον ίδιο σου τον εαυτό.

Μη με ρωτήσεις για απαντήσεις, δεν τις έχω.

Αλλά το προσπαθώ.

Διαφορετικά, είσαι υπεύθυνος σ' αυτήν την ανθρώπινη αλυσίδα.

Αν δεν έχεις τη διάθεση να αλλάξεις το μαύρο της εποχής, τότε συγνώμη αλλά είσαι άξιος της μοίρας σου.

Γιατί άρχισες ήδη να φταις και μόνο με τη σκέψη αυτή.

Αρχίζεις ήδη να γίνεσαι ο πατέρας ή η μητέρα που κοιτάζουν να εκμεταλλευτούν όσο γίνεται και μετά να γκρινιάξουν για τα λάθη άλλων.

Αν θες να ζήσεις καλύτερα, δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή να ξεκινήσεις από το τώρα.

:)

Φ.Τ.

Eγώ κι εσύ

Αν εσύ ήσουν εγώ κι εγώ ήμουν εσύ 

με τι θα έμοιαζε η ζωή;

Αν μου έδινες νερό και σου έδινα τροφή, 

θα γύριζε ξανά απ' την αρχή;

Αν τα δικά σου ήταν δικά μου

και ό,τι είχα το είχες κι εσύ,

θα ημέρευε η Γη;

Θα γινότανε γιορτή;

Αν τα πινέλα έπιανα

κι έφευγες από τον υπολογιστή

και τρέχαμε μαζί στην εξοχή,

θα υπήρχε ελπίδα μικρή;

Αν μου έλεγες σ'αγαπώ 

και σου αρκούσε η σιωπή

και σου έλεγα συγνώμη και 

μου απαντούσες με φιλί,

θα βλέπαμε το ξημέρωμα μαζί;

Αν τη γάτα μου τάιζες

και ο σκύλος σου δεν δάγκωνε το αυτί

και τον ήλιο αγαπούσαμε,

μα τη βροχή ακόμη πιο πολύ,

θα φαινόμασταν σωστοί;

Ω..Μα τα "αν" δεν είναι άνθρωπος.

Δεν έχουν καριέρες, καθρέφτες, σκηνή.

Και είναι που πάλι ξέχασα

(θα φταίει η φύση η ρομαντική):

Απ' την αρχή εγώ ήμουν εγώ κι εσύ ήσουν εσύ.

Το μπαλκόνι

Σύμβολο της άνοιξης, του τσιγάρου(που και που μωρέ) και της παρέας.
Τα μεσημέρια να με παίρνει ο ύπνος με τον ήλιο να χτυπάει και να φαντάζομαι θάλασσες και μέρη μακρινά.
Τα βράδια-μα πόση λατρεία αυτά τα βράδια!- να σκέφτομαι ώρες ατέλειωτες τα πώς και τα γιατί.
Ή άλλες φορές να απολαμβάνω τη μουσική τόσο δυνατά λες και θέλω να την ακούσει όλη η πόλη.
Τόσο όμοια σημεία μα με τόσο μεγάλες αλλαγές.

Στο μπαλκόνι τα πρώτα μου βήματα, που έμαθα να τολμώ.
Στο μπαλκόνι οι πρώτες μπύρες και τα παγωτά, που έμαθα να απολαμβάνω.
Τα πρώτα παιχνίδια, κι αυτά εκεί, που μ'έμαθαν να διεκδικώ.
Το διάβασμα τα καλοκαίρια, που έβαλαν το λιθαράκι τους στην ονειροπόλα φύση μου.
Εκεί με βρήκαν και τα δεκαοχτώ, να μη με χωράει ο τόπος και να μην έχω απάντηση για τίποτα.
Κι ακόμη εδώ, με το γάτο μου να ξαπλώνει απολαμβάνοντας τη ζέστη που μας στέρησε ο χειμώνας. Εδώ ακόμη μαθαίνω.

Τα μπαλκόνια άλλαξαν αλλά ο συμβολισμός τους ίδιος.
Το σταθερό σημείο ανάμεσα στην αστάθεια του κόσμου και του εαυτού μας.
Το άψυχο που παρεμβαίνει τόσο για το έμψυχο.
Μα αν χρειαστεί να φύγω; Αν βρεθώ κάπου που δεν έχει μπαλκόνια;
Κάτι θα βρεθεί κι εκεί. (αυτό μου το έμαθαν οι άνθρωποι.)

Φωτιά στα Σαββατόβραδα ή Τι σημαίνει να είσαι φοιτητής

Τόσα άρθρα για τη φοιτητική ζωή, τόσα αφιερώματα, τόσα tips. Όσα κλισέ και αν ξέραμε, τα έχουμε καταρρίψει με την ίδια μας τη ζωή. Γιατί τα φοιτητικά χρόνια δεν παύουν να είναι μέρος της ζωής των ανθρώπων, άρα και μεταβλητά, σχετικά, υποκειμενικά.

Οι περισσότεροι από εμάς, ζώντας σε μια σύγχρονη κοινωνία είχαμε την ευκαιρία να διασκεδάζουμε και στη μαθητική ζωή, να μην είμαστε καταπιεσμένοι με αποτέλεσμα η μετάβαση να μην είναι "ουάου, πάμε να τα σπάσουμε ξέρω 'γω". Και από την άλλη, είχαμε ανέκαθεν εξίσου πολλά άγχη. Λίγο τα φροντιστήρια, λίγο οι ορμόνες, λίγο τα πρότυπα, βρεθήκαμε να ανυπομονούμε για τη μεγάλη στιγμή, που θα ακολουθήσουμε κάποιο όνειρο(δικό μας ή άλλων), που θα κάνουμε το πρώτο βήμα για τη χάραξη της επαγγελματικής μας πορείας. Και στην τελική μεταβήκαμε στην περίοδο (τουλάχιστον πριν αρχίσεις να χρωστάς πολλά μαθήματα) της απόλυτης χαλάρωσης.

Ναι, αυτή η αίσθηση να τρως ό,τι θέλεις και να μην τρως ό,τι θέλεις ταυτόχρονα. Να τρως παγωτό για μεσημεριανό και να εκτιμάς τις φακές της μαμάς όσο ποτέ.
Να τριγυρνάς άσκοπα από μέρος σε μέρος με τρελή όρεξη και τελικά να επιστρέφεις στο σπίτι με ακόμη μεγαλύτερη όρεξη για ταινία.
Να αγοράζεις εκείνα τα καδράκια που είναι "πολύ γλυκά" τη μια και την άλλη να μετράς τα χρήματα για εισιτήριο για την επιστροφή στη μαμά (πατρίδα) και να τρέμεις στην ιδέα του να μπει ελεγκτής στο αστικό.
Nα κάνεις χίλιες εργασίες για ένα μάθημα και να το περνάς με 6 και ταυτόχρονα να παίρνεις 10 σ' αυτό που παρακολούθησες μια φορά.
Να μην ξέρεις με ποιον να πρωτοβγείς την Παρασκευή και το Σάββατο να κλαις για τη μοναξιά παρέα με το γάτο σου (drama queen fuck yeahh!).
Να ζεις τον έρωτα,να κοιμάσαι και να ξυπνάς με αυτόν που αγαπάς μέχρι που ο κόσμος των μεγάλων να σου χτυπήσει την πόρτα μαζί με τα προβλήματα του.
Να πονάς και να μη μαθαίνεις, και να μαθαίνεις αφού πονέσεις.

Όχι, η ενηλικίωση στα χρόνια δεν ταυτίζεται με την ενηλικίωση στο μυαλό. Αλλά και ποιος θα ορίσει τι περιλαμβάνει και τι όχι; Το σημαντικό σ' αυτήν τη διαδικασία, σε κάθε διαδικασία είναι να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους, να ονειρευτούμε, να κυνηγήσουμε, να πονέσουμε και να μη μετανιώσουμε σχεδόν για τίποτα. Γιατί αυτά τα χρόνια των αντιθέσεων είναι ίσως τα πιο απολαυστικά.

Όπως αυτό που βιώνω εγώ τώρα για παράδειγμα. Να είμαι μέσα Σάββατο βράδυ και να βλέπω "Στην υγειά μας" και να γελάω μόνη μου γιατί θυμάμαι κάποιον που είπε "Πότε ξέρεις ότι απέτυχε το σαββατοβραδό σου; Όταν είσαι μέσα και βλέπεις Σπύρο Παπαδόπουλο!"

xxx,

Φ.Τ.

Still Alice

https://www.youtube.com/watch?v=ZrXrZ5iiR0o
Τι συμβαίνει όταν στα 50 της χρόνια, στην πλήρη, απαιτητική αλλά τακτοποιημένη κι ευτυχισμένη ζωή της Αlice εισβάλει κυριολεκτικά η νόσος Αλτσχάιμερ; Τι επιπτώσεις έχει για την ίδια και την οικογένεια της; Μια καταπληκτικά ανθρώπινη ταινία, με τη Julianne Moore σε ένα ρόλο που αξίζει το όσκαρ που πήρε και με το παραπάνω. Για τις αδυναμίες της ζωής από τη μία και τη δύναμη της αγάπης και της ανάγκης για επιβίωση από την άλλη. Δείτε το, αξίζει. Γιατί και η ζωή αξίζει για τα όμορφα και τα άσχημα της. Γιατί κάθε στιγμή μετράει.

xxx,

Φ.Τ.