Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2016

Κάθε φέτος (06.10 π.μ.)



06.10 π.μ.

Κάθε φέτος, τέτοια ώρα.
Ο απολογισμός, ο υπολογισμός.
Στο μεταίχμιο της νύχτας και της μέρας.
Η μελαγχολία για τα άσχημα, η προσμονή για τα όμορφα.

Φέτος, περισσότερο από ποτέ, επιστρέφοντας ξημέρωμα στο σπίτι,
μετά από μια πολύ όμορφη Πρωτοχρονιά,
στο πίσω μπαλκόνι.
Με ένα τσιγάρο, κόντρα στα πρέπει των περασμένων χρόνων,
η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: όλα είναι εδώ για εμάς.

Κάθε πέρυσι και καλύτερα λένε οι απαισιόδοξοι.
Δεν λέω, σκληρό και αιματοβαμμένο και το 2015...
Αλλά και πότε δεν ήταν; Ας μας πουν και οι μεγαλύτεροι!
Τέρμα τα ψέμματα.

Όπως μέσα σ'αυτό το κρύο ο ήλιος ξεπρόβαλε απτόητος,
όπως κάθε μέρα, 
έτσι κι εμείς εδώ,
σ'αυτόν τον τρελό κόσμο,
πάνω απ'όλα ζωντανοί και υπεύθυνοι.

Καλή χρονιά με αγάπη και ειρήνη σε όλους μας, με υγεία και πρόσωπα αγαπημένα λοιπόν! 
Κάθε φέτος είναι στο χέρι μας να διορθώσουμε τα άσχημα, μέσα μας και γύρω μας!
Κάθε φέτος να έχουμε την πολυτέλεια να αντικρίζουμε την ανατολή του ήλιου, ξημέρωμα Πρωτοχρονιάς και να χαμογελάμε!

:-*
Φ.Τ.



Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2015

Ο επτάλογος των ταινιών.

Να 'μαστε πάλι εδώ!
Ο Νοέμβριος έχει μπει για τα καλά, χωρίς να έχει φέρει μαζί του πολύ κρύο, πράγμα που εκνευρίζει λιγάκι εμάς που περιμέναμε τον χειμώνα πως και πως. Αλλά λίγο τα πουλοβεράκια, λίγο ο ζεστός καφές, λίγο τα μαθήματα στη σχολή και τα βράδια με κρασί, μπαίνουμε στο επιθυμητό κλίμα. Φαντάζομαι αντίστοιχες λύσεις θα αναζητάτε και εσείς που δεν μπορείτε να αποδεχτείτε ότι το καλοκαίρι τελείωσε.

Υπάρχει κάτι όμως που μας ενώνει όλους, σ'αυτό το καθημερινό κυνηγητό: η 7η τέχνη.
 ΠΡΟΣΟΧΗ, εσύ πυ διαβάζεις μέχρι εδώ. Ακολουθεί σημαντική παρατήρηση, μετά το πέρας της οποίας δεν θα έχω καμία ευθύνη για τη ψυχική σου ισορροπία: Εσύ που δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες ταινία ή ήταν Κυριακή μεσημέρι, με "Σπίριτ, το άγριο άλογο" και ύπνο στον καναπέ, ή, ακόμη χειρότερα, ήταν Γυμνάσιο στα πλαίσια ραντεβού με συμμαθήτρια/ή, καλό είναι να το ξανασκεφτείς. Ψάξε καμιά ταινία και μετά επέστρεψε στην παρακάτω λίστα. ;)

Στο θέμα μας λοιπόν. Όποιο και αν είναι το είδος ταινίας που προτιμάς, υπάρχουν κάποια στοιχεία σύνδεσης με την καθημερινή ζωή, τα οποία την έχουν βάλει σε μία θέση στην καρδιά σου.

1)Ταινίες και ταξίδια.

James Bond και αγγλική προφορά αλλά και Περηφάνια και Προκατάληψη και αγγλική εξοχή. Midnight in Paris και βόλτες γύρω από τον πύργο του Άιφελ. Sex and the city και όνειρα για Νέα Υόρκη. Και να μη ξεχάσουμε και το Into the wild και τις τάσεις απομόνωσης. Όποιος και να είναι ο αγαπημένος σου προορισμός, "απογειώνεται" μέσα από την εκάστοτε σκηνοθετική ματιά.


"Midnight in Paris"

2) Ταινίες και ζώα

Κατά πάσα πιθανότητα, μετά από ταινίες με τετράποδους(και όχι μόνο) φίλους, σου έχει προκύψει η επιθυμία να αποκτήσεις ένα. Flipper και δελφίνια, Ηachico και σκύλοι, Stuart Little και χάμστερ. Ίσως θέλησες να γίνεις κτηνίατρος ή υιοθέτησες ένα αδέσποτο. Λυπάμαι, πιγκουίνο δεν μπορείς να υιοθετήσεις, τα 'χουμε πει!(Έχει κάψει κόσμο το Happy Feet.)


"Skip, the dog"

3) Ταινίες και επαγγέλματα

Σε αυτήν την κατηγορία μπορούν να συμπεριληφθούν και τηλεοπτικές σειρές επάξια. Ποιος δεν "ψήθηκε" να γίνει γιατρός μετά το Doctor House; Κάποια χορεύτρια μετά το Black Swan; Κακοποιός μετά το The Godfather; Για να μη μιλήσω για καθηγητές μαγείας και Harry Potter, είμαστε και μεγάλα παιδιά...


"House MD"

4) Ταινίες και φαγητό

Σε αυτήν την κατηγορία συμπεριλαμβάνονται τόσο σκηνές με επίδοξους σεφ και λαχταριστά γεύματα όσο και συνήθειες αγαπημένων ηρώων που μας προκαλούν να τις υιοθετήσουμε. Πολίτικη Κουζίνα και μπαχαρικά, Sex and the city και σούσι, Charlie and the chocolate factory και ΑΠΕΙΡΗ σοκολάτα αλλά και διασκορπισμένες σκηνές γεμάτες φράουλες και παγωτά και ζυμαρικά και..πάλι πείνασα.

"The Grand Budapest Hotel"

5) Ταινίες και στιλ

Το ξέρεις και το ξέρω. Πίσω από τα δερμάτινα μπουφάν, τα γυαλιά aviator και τις μηχανές σε wild έκδοση ή τις καρό φουστίτσες και φράντζες ή κοκάλινα γυαλάκια κρύβεται ένας Tom Cruise/Johny Depp/Ryan Gosling/ ή μια Audrey Tautu/Keira Knightley/Μegan Fox . Σύγχρονο ή πιο vintage, το στιλ των ηθοποιών κάνει τους ενδυματολόγους να δουλεύουν 24ωρα κι εμάς να ξεμυαλιζόμαστε, να ξεθάβουμε παλιά ρούχα και να κολλάμε με ηθοποιούς.


"Mad Men"(Γεια σου, Jon Hamm!)

6) Ταινίες και μουσική

Αυτό από μόνο του μπορεί να καλύψει δεκάδες σελίδες. Στίχοι, μελωδίες, διάσημοι, άσημοι, έχουν βάλει το λιθαράκι τους ώστε να λατρέψουμε τη μουσική, την ταινία ή και τα δύο μαζί. Βιογραφίες όπως Walk the line και Johnny Cash ή Nowhere boy και John Lennon αλλά και αγαπημένα soundtracks με Submarine και Alex Turner, Τhe perks of being a wallflower και The Smiths/David Bowie και άλλες μελωδίες.


"The perks of being a Wallflower"

7) Ταινίες και έρωτες

Αχ. Εδώ είναι όλο το ζουμί. Eδώ που η τέχνη μιμείται τη ζωή και η ζωή την τέχνη. Περισσότερο ή λιγότερο εξιδανικευμένες ερωτικές σχέσεις. Κλισέ ατάκες. Ρομάντζα από άλλες εποχές. Ευτυχισμένο τέλος. Ερωτικά τρίγωνα. Σχέσεις πάθους, μίσους, αίματος,δακρύων και ιδρώτα. Nymphomaniac και σαδομαζοχισμός, Love actually και ωμές αλήθειες, Annie Hall και κυνισμός, Blue is the warmest color και απενοχοποίηση. Υπάρχει κάτι για όλα τα γούστα. Για όλες τις περιπτώσεις. Που σε μαθαίνει, σε παρηγορεί, σε ανάβει, σε χαλαρώνει. Σίγουρα δεν σε κάνει να βαριέσαι και σίγουρα σου θυμίζει ότι πάνω από όλα, πάνω από κάθε ταινία, υπάρχει η ανάγκη σου να αγαπήσεις και να αγαπηθείς.


"Μatch Point"

Φ.Τ.

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2015

(Δεν) θα το πω.




Αν έκανες βήματα μα δεν ήρθες εδώ.
Δεν θα το πω, δεν θα το πω.
Την πόρτα αν κλείδωνες και ας σκαρφάλωσα εγώ.
Δεν θα το πω, δεν θα το πω.

Φιγούρες αν έκανα, μπροστά αν γελούσα,
Βαθιά αν κολύμπησα, αστέρια αν μετρούσα,
Τον Allen αν λάτρεψα, Turner αν τραγουδούσα
πάντα θα επιμένω να είμαι εγώ.

Αυτό το εγώ σε πείραζε, μα εμένα πιο πολύ.
Αυτό θα το πω, ναι, θα το πω.
Στους φίλους πήγαινες νύχτα, σε εμένα την αυγή.
Αυτό θα το πω, σίγουρα θα το πω.

Ναι, το εγώ σε μάρανε, μα εμένα πιο πολύ.
Αλλάζουν λένε τα πράγματα και έρχονται και αυτοί
που θα μιλάς μόνο για Σάββατα και άσε δική μου την Κυριακή.

Φιγούρες αν έκανες, μπροστά αν γελούσες,
Βαθιά αν πόνεσες, κρυφά αν με κοιτούσες,
Tους Floyd αν ξέχασες, γαρύφαλλα αν σκορπούσες
πάντα θα επιμένεις να είσαι εσύ.

Φ.Τ.


Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015

Η νέα γενιά.



Είμαι η γενιά της δειλίας.
Δεν απλώνω εύκολα το χέρι για να βοηθήσω.
Μόνο για να ζητήσω.

Μου έμαθαν να μην ασχολούμαι με πολλά.
Ούτε για πολύ.
"Σου αξίζουν τα καλύτερα". Μα γιατί; Γιατί είσαι Εσύ.

Μου αρέσει να φαίνομαι.
Να φαίνομαι καλά φυσικά.
Τα άσχημα και τα παθολογικά είναι για τους Άλλους.

Αυτοί οι Άλλοι, μακριά, που υποφέρουν.
Μα όσο δεν είναι γύρω μου, τι με νοιάζει;
Συμβαίνουν αυτά..

Μπορώ και κοροϊδεύω άψογα και τον εαυτό μου.
Εκτός από τα βράδια με τη μουσική.
Εκτός από τα απεγνωσμένα βλέμματα στο αστικό.
Εκτός από τις μοναχικές Κυριακές.
Εκτός από τα Χριστούγεννα.
Εκτός από τον ήχο του μηνύματος.Της Cosmote.
Εκτός από τον ήχο του ρολογιού, του χρόνου που περνάει.

Είμαι η γενιά της δειλίας και δεν ξέρω που πηγαίνω.
Μα ούτε και θέλω να μάθω.
Απλώς επιβιώνω και όταν με ρωτούν "πώς είσαι" απαντάω:
"Μια χαρά".













Φ.Τ

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

Να σας απασχολήσω λίγο;



Συγνώμη, μπορώ να έχω ένα λεπτό;
Δεν θα σας κουράσω.
Δεν θα πάρει πολύ από το χρόνο σας.
Εξάλλου τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Και είναι γεμάτος ο κόσμος από φτώχεια.
Όπως μέσα σ'αυτόν που ξεριζώνεται.
Και ταξιδεύει προς μια νέα γη.
Και προς μια παλιά ελπίδα.
Αλλά αυτά σας τα λένε και στις ειδήσεις...

Αχ ξέρω, ξέρω, σας κουράζουν.
Και είναι γεμάτος ο κόσμος από κούραση.
Όπως μέσα στον μαθητή, στη στάση του λεωφορείου.
Με ένα βάρος από τα βιβλία στην τσάντα του.
Κι ένα μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες του...

Σας καταλαβαίνω, θα θέλατε να ξεχάσετε.
Και είναι βάρος η μνήμη.
Όπως βαραίνει τα μάτια σας, λίγο πριν σας πάρει ο ύπνος.
Και σας υπενθυμίζει όλα αυτά που είστε.
Και όλα αυτά που αναγκαστήκατε να γίνετε...

Λοιπόν! Όπου να 'ναι φεύγω, μην ανησυχείτε.
Άρχισε να νυχτώνει και θέλω να προλάβω:
Τους ξεριζωμένους, τους κουρασμένους και αυτούς που ξεχνάνε να θυμηθούν.
Αυτούς, που τη νύχτα ελευθερώνονται και ψάχνουν για αγάπη.
Και είναι άδειος ο κόσμος από αγάπη.
Φ.Τ.

Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2015

H τέχνη της συγκατοίκησης. Με τον εαυτό σου.

Όσοι έχουμε περάσει το κατώφλι των 18 χρόνων και είτε ως φοιτητές είτε ως εργαζόμενοι κατοικούμε μόνοι, γνωρίζουμε ότι αυτή η επιλογή σηματοδοτεί ένα κεφάλαιο στη ζωή μας. Γιατί ναι, είχαν τη χάρη τους τα παιδικά χρόνια, είναι ωραία τα βράδια που βγαίνουμε με τους φίλους για ταινίες και ποτά αλλά όταν η πόρτα κλείνει ξέρουμε ότι αυτό που ζούμε είναι αξιοσημείωτο για πολλούς λόγους.


1) Ελεύθερος χρόνος και ωράριο
Το Άλφα και το Ωμέγα. Κάνεις ό,τι θέλεις, όπως το θέλεις και όταν θέλεις. Φαντάσου τη στιγμή που επιστρέφεις από έξω και κλείνοντας την πόρτα βγάζεις και πετάς το μπλουζάκι σου. Και δεν υπάρχει κάποιος εκεί για να σε κοιτάξει στραβά. Όπως και όταν μπορείς να τραγουδήσεις εκείνα τα παλιά λαϊκά τραγούδια χωρίς κανένας να σε κρίνει(οι γείτονες είναι μια άλλη ιστορία). Ή όταν τρως παγωτό κατευθείαν από το κουτί. Στο πάτωμα. Το βράδυ. 




2) Πρόγραμμα διατροφής
Τώρα είναι η ευκαιρία σου να φτιάξεις το πρόγραμμα διατροφής που πάντα ήθελες. Ή να το καταστρέψεις. Όπως και να έχει, δεν θέλει μόνο κόπο αλλά και τρόπο το να καλύψεις αυτήν την πρωταρχική σου ανάγκη. Κι εσύ επιλέγεις αν θα φας κάτι πιο καλό για το στομάχι σου από την κατεψυγμένη πίτσα ή, από την άλλη, κάτι πιο περίτεχνο από τοστ. Η επιλογή είναι δική σου. (Πάντως, πρόοδος θεωρείται το να αρχίσουν να αραιώνουν τα τάπερ της μαμάς.)




3) Ανθρώπινες σχέσεις
Όσο χαλαροί και να είναι οι γονείς σου, είναι λογικό να μην μπορείς να καλείς τους φίλους σου οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας στο πατρικό σου σπίτι. Για να μη μιλήσω για την όποια ερωτική σου σχέση. Όταν ζεις μόνος σου, επιλέγεις ξεκάθαρα με ποιον θα τρως και θα κοιμάσαι. Διαμορφώνεις εσύ τα πλαίσια και τους όρους. Σαν να γυρίζεις τη δικιά σου ταινία, βιώνεις πιο έντονα κάθε σκηνικό και νιώθεις περισσότερο ενήλικας μετά από κάθε καβγά και συμφιλίωση. Στην τελική, μαθαίνεις ποιος θέλεις να είσαι και κυρίως ποιος να μην είσαι και βγαίνεις από τον ζαχαρένιο μικρόκοσμό σου.



4) Υπευθυνότητα
Last but not least, η υπευθυνότητα είναι σχεδόν μονόδρομος. Γιατί ωραία η ελευθερία, οι χαζομάρες και η χαλαρότητα αλλά η ζωή έχει και υποχρεώσεις. Εσύ είσαι αυτός που καθαρίζει, που σιδερώνει, που πετάει τα σκουπίδια. Για να μη μιλήσω για την πάλη με τις κατσαρίδες μέσα στη νύχτα. Όλα αυτά, μπορεί ώρες ώρες να είναι κουραστικά αλλά σε κάνουν πιο ανεξάρτητο και υπεύθυνο. Ειδικά αν έχεις και το "βάρος" της κάλυψης των εξόδων σου.




Όπως κάθε επιλογή, λοιπόν, έτσι και αυτή, έχει το τίμημά της. Είναι πολλές οι φορές που νιώθεις μοναξιά ή σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου. Που το σπίτι σου φαίνεται υπερβολικά άδειο και λαχταράς πρόσωπα και στιγμές. Αλλά μην ανησυχείς. Συμβαίνει σε όλους. Βγες έξω. Υιοθέτησε ένα κατοικίδιο (εφόσον μπορείς να το φροντίζεις επάξια). Μην απομονώνεσαι για μεγάλα διαστήματα και φρόντιζε να εξερευνήσεις και άλλες οπτικές ή τρόπους ζωής. Μίλα με αυτούς που σε ενδιαφέρουν. Κάνε επιπλέον όνειρα. Κάνε λάθη. Έτσι θα βρεις τα δικά σου "σωστά".
Έτσι κι αλλιώς, για πάντα μέσα σου θα κουβαλάς ένα μόνιμο "συγκάτοικο" με τα καλά και τα στραβά του: τον ίδιο σου τον εαυτό.

(Αφιερωμένο στον Γιώργο που μπήκε στο club πρόσφατα.)


Φρόσω Τερζόγλου

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2015

Το αεροπλάνο


Τις νύχτες είναι ένα αεροπλάνο που πετάει.
Τόσο μικρό από εδώ κάτω και από εκεί πάνω τόσο μικροί κι εμείς.
Που να πηγαίνει δεν έχει σημασία.
Αρκεί που πάντα προχωράει.

Ελεύθερο μέσα στους αιθέρες με ένα ρίσκο μόνιμο στα φτερά του.
"Ανυπομονώ να τον δω."
"Ξέχασα να της αφήσω τα κλειδιά."
"Αν χαθούμε δεν θα προλάβω να της πω ότι την αγαπώ."
Γεμάτο με σκέψεις που κρατάει καλά κρυμμένες.
Και πάλι θα γεμίσει και πάλι θα αδειάσει.

Εμείς να το φοβόμαστε και να το θαυμάζουμε ταυτόχρονα.
Μας θυμίζει την ελευθερία των πουλιών,
κι έτσι πλησιάζουμε λίγο περισσότερο στον κρυμμένο μας Θεό.
Ευχόμαστε για μια στιγμή να μας άφηνε εκεί πάνω 
και το αφήνουμε με την υπόσχεση να επιστρέφουμε πάντα σ'αυτό.
Γιατί μας αρκεί που πάντα προχωράει.


Φρόσω Τερζόγλου