Η πρώτη φορά που τον είδα από κοντά ήταν τον περασμένο φθινόπωρο, στον Ιανό, στην παρουσίαση του για “Το βιβλίο της Κατερίνας”, το τελευταίο του έργο. Αλλά τον ήξερα ήδη. Μέσα από τα πολυάριθμα βιβλία του, τα κείμενα του στο Protagon.gr, το ραδιόφωνο, τις φωτογραφίες και την επαφή που έχει με όλο τον κόσμο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Αύγουστος Κορτώ το καλλιτεχνικό. Πέτρος Χατζόπουλος το πραγματικό. Ιδιαίτερη προσωπικότητα, βαθύτατα ειλικρινής και αυτοσαρκαστικός, πάντα διατεθειμένος να προσφέρει βοήθεια και πολύτιμες συμβουλές. Για όλους τους παραπάνω λόγους (και άλλους τόσους), δεν έχασα την ευκαιρία να τον ρωτήσω όλα αυτά που ήθελα, αυτά που ο καθένας κουβαλάει μέσα του ως ιδέες, απόψεις, όνειρα και ιδού οι απαντήσεις του…
1) Γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Θεσσαλονίκη. Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση της παιδικής σου ηλικίας και ποια η σχέση σου με την πόλη σήμερα;
Θυμάμαι να βλέπω απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού μας στο Καραμπουρνάκι – τότε που η Σοφούλη είχε ελάχιστες πολυκατοικίες ακόμα – ίσαμε τον Όλυμπο. Και τη θάλασσα απ’ το παράθυρό μου. Τη Σαλονίκη εξακολουθώ να τη λατρεύω, και να θεωρώ πως είναι μακράν η ομορφότερη πόλη της Ελλάδας.
2) Τι αγαπάς και τη μισείς στην Αθήνα που κατοικείς σήμερα;
Στην Αθήνα αγαπώ τη βαβούρα των Εξαρχείων και τους περίπατους στο κέντρο, ιδίως νύχτα. Και γενικώς δεν μισώ κανέναν και τίποτα – πολλή κι αναίτια ψυχική δαπάνη.
3) Μέσα από τα έργα σου και όχι μόνο, είναι γνωστό το έντονο δέσιμο σου με τη μητέρα σου. Τι κουβαλάς μέσα σου από εκείνη; Ο πατέρας σου τη θέση έχει στη ζωή σου;
Η μητέρα μου μ’ έπλασε σε μεγάλο βαθμό κατ’ εικόνα και ομοίωσή της. Την κουβαλώ ολόκληρη στην ψυχή μου και στο καθημερινό μου φέρσιμο. Όσο για τον πατέρα μου, αν κι άργησα πολύ να δεθώ μαζί του – σφάλμα δικό μου, που πάντα θα μετανιώνω – είναι στον νου και στην καρδιά μου κάθε στιγμή, και θα τον ευγνωμονώ παντοτινά για την αγάπη και τη δύναμη που μου δίνει.
4) Το «μικρόβιο» της γραφής υπήρχε πάντα μέσα σου ή εμφανίστηκε ξαφνικά; Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι σοβαρά με αυτόν τον τομέα;
Στην πραγματικότητα έγινα συγγραφέας όταν άρχισα να γράφω συστηματικά, γύρω στα δεκαοχτώ. Μικρός ούτε που φανταζόμουν ότι μπορεί κάποτε να γινόμουν συγγραφέας – ένιωθα υπερβολικό δέος απέναντι στα βιβλία και τους δημιουργούς τους.
5) Από όσο γνωρίζω, φοίτησες στην Ιατρική σχολή αλλά δεν την ολοκλήρωσες. Ποια συμβουλή δίνεις στους νέους που σπουδάζουν κάτι αλλά αγαπούν κάτι τελείως διαφορετικό;
Η Ιατρική είναι μια θαυμάσια επιστήμη, απλώς εγώ δεν είχα τα κότσια να την ασκήσω ως επάγγελμα. Συμβουλές γενικώς αποφεύγω να δίνω, πάντως αν ένα νέο παιδί αγαπά κάτι άλλο από αυτό που σπουδάζει, το οφείλει στον εαυτό του να το κυνηγήσει με κάθε τίμημα.
6) Πιστεύεις στο όνειρο. Στην τύχη;
Κρίνοντας απ’ το πόσο μου ’χει χαμογελάσει – φέρνοντας στη ζωή μου τον πιο υπέροχο άνθρωπο του κόσμου – πιστεύω στην τύχη.
7) Ποιες θεωρείς χαρές της ζωής από τη μια και από την άλλη τι είναι αυτό που θεωρείς περιττό, που μας δυσκολεύει «τζάμπα»;
Αγάπη να υπάρχει σε αφθονία κι όλα τ’ άλλα βρίσκονται. Όσο για το χρήμα, καίτοι απαραίτητο, δεν αξίζει να πολυστενοχωριέσαι για δαύτο – είναι απλώς ένα μέσον, κι όχι σκοπός.
8) Πολιτικοποιημένος είσαι; Θεωρείς ότι ως καλλιτέχνης ή έστω ως πολίτης ενός τόπου έχεις ευθύνη στο να συμβάλλεις στη βελτίωση του;
Θεωρώ ότι ψηφίζοντας κατά συνείδηση εκπληρώνω το πολιτικό μου καθήκον. Από κει κι έπειτα υπάρχουν οι προσωπικοί και μαζικοί αγώνες για ισότητα και ελευθερία, που κι εγώ όπως όλοι επιλέγω να δώσω ανάλογα με τις δυνάμεις μου. Κι επιμένω ότι η προσπάθεια συγγραφής ολοένα και καλύτερων βιβλίων συνιστά ουσιαστική πολιτική πράξη.
9) Τελικά, το να είναι κάποιος καλλιτέχνης είναι ευχή ή κατάρα; Εσύ λυτρώνεσαι από τα έργα σου;
Για μένα ήταν και παραμένει ευλογία. Λυτρώνομαι, ξεχνιέμαι, παίζω και μαθαίνω.
10) Ποια είναι η σχέση σου με τους ήρωες σου; Οι επιρροές σου;
Οι ήρωές μου συνήθως είναι αντανακλάσεις ή παραμορφώσεις μου. Όσο για τις επιρροές μου, αυγατίζουν με κάθε ωραίο βιβλίο που διαβάζω.
11) Ο έρωτας είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής σου επίσης. Τι είναι αυτό που σε συμπληρώνει στο συντροφό σου;
Η νηφαλιότητα που τον χαρακτηρίζει, σε συνδυασμό με μιαν έμπρακτη αγάπη που είναι για μένα, κάθε μέρα που περνώ μαζί του, μάθημα ζωής.
12) Σχέδια κάνεις για το αύριο; Πώς θα ήθελες να είσαι σε δέκα χρόνια;
Σπάνια ονειρεύομαι το μέλλον. Όταν είναι η ώρα του, θα έρθει. Θα ήθελα να ζω το ίδιο ευτυχισμένα όσο και τώρα, ή, εφόσον είναι δυνατόν, ακόμη πιο ευτυχισμένα, και σ’ έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο.
Πέτρο, σ’ευχαριστώ! Συνέχισε να μας ομορφαίνεις τον κόσμο με το ταλέντο σου..
Φρόσω Τερζόγλου
