Η μέρα που ζήλεψα ένα σμήνος

Οι διαδρομές με λεωφορείο ή τραίνο είναι οι αγαπημένες μου: μουσική, τοπία φευγαλέα, χρόνος για σκέψη και πολλοί, διαφορετικοί άνθρωποι. Την περασμένη Κυριακή λοιπόν αποχαιρετούσα την οικογένεια και επέστρεφα στην καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης.

Μετά από μισή ώρα διαδρομής και με (παραδόξως) ροκ μουσική από τον οδηγό, δεν είχε χρειαστεί να φορέσω τα ακουστικά μου, γι'αυτό και ήρθαν στα αυτιά μου οι παρακάτω κουβέντες.
-"Αμάν πια μ'αυτούς, λες και εμείς τόσο καιρό δεν πεινάμε."
-"Άσε. Να δεις που σε λίγο θα τους σπιτώσουν και θα μας φάνε και τις δουλειές..."
Ήταν δύο κυρίες, με τα καλά τους, γύρω στα 60, που ,σε δυνατή ένταση, αποφάσισαν να αναλύσουν το μεταναστευτικό ζήτημα σε ανύποπτο χρόνο, με απεριόριστη αυτοπεποίθηση και μασουλώντας κριτσίνια.

Είχα ήδη αρχίσει να υποπτεύομαι περί τίνος πρόκειται αλλά σκέφτηκα να μην τοποθετηθώ και αρκέστηκα σε μια έντονη ματιά προς το μέρος τους. Καθώς γυρνούσα το κεφάλι προς το παράθυρο, ήρθε το σχόλιο:
- "Ορίστε, την κοπελιά την ενοχλήσαμε. Μάλλον δεν θέλει να λέγεται Ελληνίδα."

Προσπαθώντας να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και αφού επιβεβαίωσα ότι απευθύνονται σε μένα, ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:
- "Ναι, με ενοχλεί το ότι φωνάζετε μειώνοντας ανθρώπους που βρίσκονται σε πολύ άσχημη κατάσταση, που δεν την επέλεξαν και που μας χρειάζονται. Ναι, γεννήθηκα στην Ελλάδα αλλά με χαρακτηρίζουν πολλά περισσότερα, πέρα από αυτό."
-"Ααα. Μάλιστααα. Όχι κορίτσι μου, δεν σου τα 'μαθαν καλά, γιορτάζαμε και 25η. Οι Έλληνες έχουν θυσιαστεί γι'αυτήν την πατρίδα. Αν θες τους άλλους, να τους πάρεις σπίτι σου."
- "Μα ακριβώς, επειδή γνωρίζουμε τι πάει να πει θυσία, θα έπρεπε να βοηθήσουμε όλοι."
- "Καλέ αυτά τι έμαθαν στο σχολείο; Μήπως να φέρουμε μέσα και του Τούρκους και τους Σκοπιανούς;!"
-" Αμεεε.. Μισό να κάνω ένα τηλεφωνάκι!"

Κάπου εδώ η μία κυρία πήγε να πνιγεί από το κριτσίνι και η άλλη άρχισε να λέει ασυναρτησίες για "γλωσσοφαγιά" και "σατανάδες, οπότε έληξε η συζήτηση.
Κοιτάζοντας από το παράθυρο τα πράσινα τοπία και τα πουλιά σε σμήνη, ελεύθερα και αρμονικά να πετούν πάνω από τη γη, σκέφτηκα πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος, πόσο εύκολα βγάζει συμπεράσματα κάποιος, πόσο δύσκολα αποχωρίζεται το εγώ και τον μικρόκοσμό του, πόσο πολύ βολεύεται σε ταμπέλες και προκαταλήψεις,  και πόσο λίγο ξέρει να αγαπάει.

https://www.youtube.com/watch?v=Hh-0y8Qe0Sw

Φ.Τ.